Nevermore - Enemies of Reality (2003)

Dit album gaat geheel de andere kant op dan zijn voorganger 'Dead Heart in a Dead World'. Op de twee ballads 'Tomorrow Turned Into Yesterday', 'Who Decides' en het ietwat duistere en langzame 'Noumeron' na, gaat dit album richting hardere deathmetal. 'Ambivalent', Create the Infinite', het titelnummers; het zijn allemaal beukers van formaat. Is dit dan een slecht album? Nee, in geen geval. Het virtuoze gitaarwerk en de stem van Warrel Dane zijn nog altijd aanwezig en er zit ook nog wat melodie in, alleen een stuk minder dan op 'Dead Heart'.
Dit album is dan ook vooral aan te raden voor de mensen die echte metalfans zijn en ik neem aan dat zij net zoals ik dit album ook 5 welverdiende sterren geven.

bij nader inzien er een halfje van afgetrokken na het beluisteren van This Godless Endeavor. voor verder comentaar verwijs ik ook naar die plaat.

Goede plaat, maar mocht je tot aanschaf over willen gaan, koop dan de (door Andy Sneap) opnieuw gemixte versie. Die klinkt een stuk beter dan de originele rommelige release, die matig geproduceerd is door de van Candlebox en Queensryche bekende Kelly Gray. De Sneap-versie knalt er echt uit en is veel meer 'metal'. Kunnen we Sneap niet loslaten op Metallica's St. Anger?

Heb je absoluut gelijk in wat betreft de mix. In het begin werd ik compleet overdonderd door die enorme muur van geluid. Maar dit was mijn eerste album van Nevermore en toen ik hierna de andere albums ben gaan kopen, kon ik daarop alles veel beter onderscheiden. Hierop verzuipt alles een beetje, vooral de zang.

En trouwens, om eerlijk te zijn zou ik inderdaad wel willen weten hoe het zou klinken als Andy Sneap St. Anger zou remixen

Alleen de zangstijl weet me af en toe te irriteren maar dat kan net zo goed komen omdat dit een nieuw genre voor mij is (Death Metal). Vooral Tommorow Turned Into Yesterday is een prachtig nummer.

Hmm, luister er dan vooral nog goed een paar keer naar en zet dan bijvoorbeeld Cannibal Corpse (death metal in optima forma) op. Ik denk dat je deze stem dan een stuk beter kunt waarderen

Ik heb inmiddels het hele album geluisterd en ik kan alleen zeggen dat dit een echt goed album is. De zang is in het begin een beetje wennen, maar als je der aan gewent bent is het echt heel goed. Tommorow Turned Into Yesterday, I Voyager, zijn de beste nummers. En de intro van Enemies Of Reality is heel vet .

4*

Overigens wel vervelend is het alsmaar terugkomende zinnetje "There is no stronger drug then reality".

Heb kort geleden cd aangeschaft. Staan zeer fijne nummers op; favo's zijn:
Never Purify door de verschillende riffs die het boeiend maken en de intro van Seed Awakening, wat mij beetje doet denken aan SOAD.
Heb waarschijnlijk niet de remixte versie want het geluid is vrij ja hoe zeg je dit... hol........

heb Godless Endeavor nog wel op 1 staan qua luisterfrequentie!

Dit album zeker 4 sterren waard.

Mijn allereerste kennismaking met Nevermore en het viel mij absoluut niet tegen!
Het album start erg sterk met Enemies of Reality en Ambivalent, Ambivalent is naar mijn mening het sterkste nummer op deze cd, enkel vond ik Tomorrow Turned Into Yesterday misschien iets minder, maar gelukkig maakt I, Voyager en de volgende resterende nummers het ruimschoots goed, erg sterk album van Nevermore!
Nu snel de andere cd's van Nevermore snel eventjes checken...
Cijfer: 4,5*!

Who Decides is echt een pareltje, maar ik me bij dit album altijd gestoord aan de stoffige productie. Ik draai viel liever DHIDW.

Deze heb ik gekocht toen hij net uit kwam, zat in een zo\n standaard cd/hoesje, maar dan van zwart glanzend plastic.
Ik luisterde deze plaat in de winkel, en was nogal onder de indruk van het geluid van het album. Thuis aangekomen bleek dat het geluid inderdaad indrukwekkend was, maar dat het de muziek weinig recht doet.
Sindsdien staat deze cd vooral stof te verzamelen in de kast. Zo nu en dan draai ik hem (en sla Noumeron altijd over wegens zeurderig). Knalt wel lekker, maar ik vind het een beetje monotoon na een tijdje.

Wellicht dat ik de geremixte versie eens moet luisteren.

Minste plaat van Nevermore wat mij betreft. Er staan niet echt uitschieters op en het is een beetje magertjes in vergelijking met wat Nevermore verder nog in zijn mars heeft. Toch is deze cd nog wel van degelijke kwaliteit. 3,5*

Geen kaas gegeten van filosofie? Het moet Noumenon zijn natuurlijk.

(Ik zal ook even een correctie van de tracklist doorsturen, want daar staat het ook fout)

Nee, ik ben inderdaad geen filosoof . Heb snel even op wikipedia bijgelezen, maar dit soort filosofische onderwerpen gaat me snel boven de pet.
Maar inderdaad, ik had beter moeten weten, want in mijn hoofd had ik ook dat het nummer Noumenon heette.

Hoe dan ook, volgens mij was dit album als kennismaking met Nevermore niet een goede keuze. Heb recentelijk hun debuutalbum en The Politics of Ecstacy beluisterd, en die bevielen me veel beter (hoewel niet zo briljant als Into The Mirror Black van Sanctuary).

nee, het album kan me niet boeien.
ik heb geprobeerd om me in te luisteren om dat ik naar het concert van de in de Pul in Uden ging. maar ik kreeg er geen gevoel mee. de zang ligt me niet, de nummers kunnen me niet genoeg boeien.
tot overmaat van ramp voor ze, werden ze in Uden ook nog door het voorprogramma (death angel) van het podium gespeeld... dat was dan wel weer leuk!!

Enemies of Reality was helaas mijn kennismaking met Nevermore. Al snel na aankoop werd dit album een teleurstelling, en daarmee heeft het even geduurd voor ik andere albums van Nevermore ging luisteren.

Vorig jaar heb ik uit nieuwsgierigheid de remix van Andy Sneap gekocht. Die mix geeft de verschillende instrumenten, en vooral de zang, veel meer de ruimte. Tegelijkertijd kan een remix (uiteraard) matig songmateriaal niet omtoveren tot een meesterwerk, of tot iets dat op hetzelfde niveau ligt als de meeste andere albums die Nevermore op de mensheid heeft losgelaten.

Het probleem met dit album is voor mij vooral dat het songmateriaal zo simpel overkomt. Bestrijken andere albums van Nevermore vaak een breed palet aan emoties, hier is het vooral boosheid wat de klok slaat. Daarbij is er weinig afwisseling binnen de nummers: het is óf vol gas vooruit, óf een rustig nummer zonder plotselinge geweldsuitbarstingen. Alle rustige nummers op Enemies of Reality, met Noumenon als uitschieter, zijn bovendien missers.

Het is niet alleen maar ellende: het titelnummer, I, Voyager en Seed Awakening zijn best leuk. Drie goede nummers is alleen niet genoeg om een album te redden.

2.5*

Ik heb de originele mix nooit gehoord, dus ik kan ook geen commentaar geven op hoe de productie nu verbeterd zou zijn ten opzichte van mijn remix-variant. Wat ik wel kan zeggen, is dat ik het lovenswaardig vind dat de band na het vrij radiovriendelijke Dead Heart In A Dead World alsnog is gegaan voor een album dat weer een stuk ruiger is en daarmee toch beduidend minder commercieel. Ik las op internet veel dingen over simpele songstructuren en popgehaltes, maar ik hoor hier een band die erg pissig is en daarbij flinke klappen uitdeelt. Meerdere malen hoor ik deathmetalstructuren voorbij komen en klinkt Warrel Dane echt verdomd pissig. Het album duurt ook niet lang, waardoor het allemaal nog steeds een lekkere impact blijft houden. Wat mij betreft erg onderschat en stiekem toch spannender dan Dead Heart In A Dead World of Dreaming Neon Black.

Voorlopige tussenstand:
1. The Politics Of Ecstacy
2. Nevermore
3. Enemies Of Reality
4. Dead Heart In A Dead World
5. In Memory
6. Dreaming Neon Black

Het kan zijn dat Enemies Of Reality ook mijn kennismaking was met Nevermore. Ik weet nog goed dat dit de plaat van de maand was in de Aardschok. Dat nog in een tijd dat ik het blad van voor naar achteren las. Volgens mij heb ik er toen nog wat nummers van gedownload, omdat veel mensen met deze band wegliepen in die tijd. Het deed me niks toen. Nu ik het hoor, heb ik geen idee welke versie ik geluisterd heb, maar na het wat saaie en simpele Dead Heart In A Dead World, ben ik al blij dat de muziek weer rost. Je kan horen dat de heren kwaad zijn. Er is weer bezieling. Warrell Dane zingt duidelijk wat bezetener, al haalt hij het oude niveau nog niet. Er staan een aantal goede songs op, zoals de naargeestige ballad Tomorrow Turned Into Yesterday en het freaky Seed Awakening. Het gitaargeluid is naar mijn smaak vaak te modern. Wellicht verhelpt een andere mix dat. Nogmaals, Nevermore is er nog niet, maar zeker op de goede weg.

Tussenstand:
1. The Politics Of Ecstacy
2. Nevermore
3. In Memory
4. Dreaming Neon Black
5, Enemies of Reality
6. Dead Heart In A Dead World

Ik kende de tussenliggende platen van Dreaming Neon Black en Godless Endeavor niet of niet goed.

Ik ken dan ook niet de originele mix, want Tidal geeft mij alleen de remix. En deze klinkt echt heel goed.
Nu zijn er veel bands die hun platen remixen, en waarom niet? Ik zie het probleem niet zo.

Ik vind deze plaat voorlopig best gaaf. Het is weer een heftige plaat, zowel in de rustige als hardere stukken. Het is allemaal weer bloedserieus en onheilspellend. En ik mag dat soms graag.

Het spel is erg technisch (Loomis speelt alle gitaarpartijen) en ook de drums zijn weer opvallend gaaf (Van Williams is me d'r eentje hoor) en de arrangementen spannend en avontuurlijk. Een plaat die waarschijnlijk (net als die andere van Nevermore) een eeuwigheid meegaat.

De plaat heeft ook een opmerkelijk aangename speelduur.

Bij Megadeth is het nochtans een probleem, ook al omdat Mustaine het nodig vond sommige (zang)partijen te veranderen, wat echt geen verbetering is. Op een bepaalde cd uitgave van Melissa (Mercyful Fate) heeft het titelnummer hier en daar ook andere vocalen. Zeer vervelend. Maar in dit geval is de remix er heel snel gekomen omdat de originele mix een hoopje bagger is. Als ik discogs mag geloven gaat het overigens niet over een remix maar een remaster.

De oorspronkelijke mix kan ik dus niet vergelijken, maar ik geloof je direct. Het verhaal van Megadeth ken ik niet, maar ik ken de band ook niet goed (genoeg). Twee/drie platen die ik ken, geen idee in welke versie/mix ik die ken.

(beetje offtopic: Ozzy heeft ook wat nare dingen geflikt met nieuwe remixes van oude werkje).

Die eerste twee platen van Threshold zijn na de reissue (remix en remaster) er wel flink op vooruit gegaan, en volgens mij ben ik de oorspronkelijke mix van Pscychedelicatessen alweer vergeten.

Ergens ben ik dan toch ook wel weer benieuwd (ontopic) naar de oorspronkelijke mix van deze Nevermore-plaat. Maar ongetwijfeld biedt Youtube hier een helpende hand.

Geen idee of die op YouTube staat. Ik heb beide versies. Originele op vinyl en al snel de remaster op cd bijgekocht.

Ben maar wat meer over de productie gaan lezen (op discogs wat klachten en op wikipedia een hele alinea erover). Deze alinea sluit af met een quote van Dane: "The remix of the album[...]obviously sounds better. But to me, that's the really odd thing about that album. I find it really strange that the production on that album got reviewed more than the songs did." (hier het interview: Blistering is under construction - web.archive.org

Ik heb ook beide versies, maar draai geen van beiden vaker dan zelden. Ongeacht productie spreken de nummers me minder aan dan op de overige Nevermore-albums. Tich morgen dit album maar weer eens een kans geven.