Freddie Mercury / Montserrat Caballé - Barcelona (1988)

Een briljant album. Mooi geheel, geweldige zang. Schitterend schrijfwerk

Absoluut een topalbum wat de tand testijds doorstaan heeft zoals eigenlijk de meeste muziek van Freddie Mercury en de groep Queen. De nummers 6 en 7 zijn de absolute en dienen als één nummer gedraaid te worden.

Albums schijnt nog steeds zeer goed te verkopen onder zowel pop als liefhebbers van klassieke muziek.

werkelijk prachtig!

Het beste album vaan een Queenlid solo, zonder twijfel.Dit album krijgt helaas niet de waardering die het verdient.

ik ken eigenlijk alleen het titelnummer en dat is een juweeltje

Freddie is bigger than life , onvergetelijk mooi duet met Caballe .

Dit album is een juweeltje. Ik hoor alle nummers graag en wat Freddie met zijn stem doet, is simpelweg indrukwekkend.
Ik heb een grote box set met een rarities cd waar hij ook de delen van Montsy voor zijn rekening neemt met een heel hoge falsetto. Indrukwekkend!

Altijd al dol op deze plaat geweest. Freddie's enige goede soloplaat (hij had er ook maar twee). Ik ben geen opera-liefhebber, maar "Barcelona" is dankzij de uitmuntende popsongwriting van Mercury en Mike Moran heel toegankelijk. De mooiste nummers zijn 'Ensueno', 'The Golden Boy', 'Guide Me Home' en 'How Can I Go On'; allemaal kleine meesterwerken. Afsluiter 'Overture Piccante' is het enige minpunt van het album. Draai 'm altijd rond kerst.

Dat kun je wel zeggen ja. Luister nu naar Barcelona en goosebumbs all over. Mooi ook om te zien en horen hoe makkelijk Freddie Montserrat bij kan houden vocaal gezien. Echt een heel knap nummer! Bijzonder fraai uitstapje van Freddie.

Ik hou totaal niet van opera (sterker nog ik verafschuw het) trek de hoge stem van Caballe ook niet echt goed, maar door de mooie sound van Freddie vind ik dit toch een geslaagd album!

Niet een die je zomaar op zet, je moet wel in een Freddie fase zitten zeg maar!

Ik heb overigens een andere hoes dan hierboven afgebeeld.

Ik ook, heb destijds de Freddie Mercury Boxset gekocht (3 cd's) waar deze ook inzat. Van kleins af aan ben ik helemaal weg van dit album en dat is puur de verdienste van Freddie. Een ongelofelijke kracht had zijn stem destijds. Kan ook moeilijk omschrijven waarom ik dit album nu zo fantastisch vind. Allereerst is er natuurlijk de unieke symbiose van een Rockzanger en een Operazangeres, maar dat is voor mij niet de volledige uitleg. Er zit iets magisch in de muziek die ik gewoon niet kan verklaren. Heb weleens interviews gezien van Montserat Cabbellé met Freddie en daar zat een hele rare (seksuele??) spanning tussen die twee; klinkt raar als je dat over de bekendste homoseksueel ter wereld zegt . Misschien is dat wel doe magie die ik hoor.

De haren op mijn gaan overeind als ik deze plaat op zet en dat terwijl daar nog een sprietje haar zit; dus 5 sterren zijn absoluut verdiend (en daar ben ik heeel zuinig mee).

A kind of magic dus

Het zal de tijd wel wezen...

Hmmm. weet niet of we hier blij van moeten worden?

Ik denk het wel! Ben heel benieuwd hoe dit klinkt met een écht concert en zonder synthesizers. Zo hoort deze muziek toch eigenlijk gespeeld worden? Jammer dat Fred hier geen vinger in pap kan hebben, maar ik vind dit best interessant. Veel beter dan een zoveelste re-re-re-re-master met 1 bonustrack bij elk jubileum.

Dit is een van mijn lievelings albums.
De stem van Montserrat Caballe is echt ongelooflijk. De power, de controle en techniek is overweldigend. Daarnaast past haar stem zeer goed bij die van Mercury die de sterren van de hemel zingt.

Verder zijn de composities van een zeer hoog niveau. Er staat geen zwak nummer op of het moet al de laatste track zijn die een samenvoeging is van meerdere album tracks. Favorieten zijn The Golden Boy en Guide Me Home.

De nieuwe versie met orkest is natuurlijk fantastisch om naar te luisteren maar ik heb er toch moeite mee dat de maestro zelf er niet aan heeft meegewerkt en ook omdat het nooit duidelijk is geworden waarom Mercury dat in 1988 niet reeds gedaan had. Tenslotte had hij al ervaring met het werken met een orkest op 'Who Wants To Live Forever' in 1986.

Dit is een parel, een kunstwerk die de tand des tijds zeer goed doorstaan heeft.

Een klassieker wat mij betreft.

5 sterren.

Moet de nieuwe versie van dit album niet als apart album worden toegevoegd? Het is toch een ander album? Wel jammer trouwens dat ze er op de luxe versie niet voor gekozen hebben om het oude album ook toe te voegen. Dan hadden we goed kunnen vergelijken.

In mijn ogen zou het inderdaad als apart album toegevoegd moeten worden. Het is immers een opzichzelfstaand project met nogal ingrijpende veranderingen. Het is geen re-master met bonustracks die je hier aan kunt vullen, dus ik zou hier wel voor zijn.

Het nieuwe album is in ieder geval prachtig geworden en wanneer ik 'Barcelona' zal gaan draaien zal het voortaan dan ook deze versie zijn. Zo is het bedoeld en Freddie zou hier ongetwijfeld trots op zijn. Het is zo subtiel gedaan dat ik denk dat mensen die het album niet goed kennen, deze verschillen niet eens doorhebben. Of onderschat ik nu onze minder betrokken medemens? De oude versie kreeg bij mij al 5 sterren, dus ik ben in den hemel (Beppie Kraft?) zo blij. Ik ga op zoek naar een vinylversie in ieder geval (heb een langdurig projectje om in ieder geval alle 5 sterren albums op het prachtige zwarte goud in huis te halen).

Dat Freddie niet vies was om zijn muziek te mixen met opera was geen groot geheim. Dat een project als deze dus uiteindelijk de wereld in kwam was ook geen wonder.
Barcelona werd geschreven als verzoek om een nummer voor de Olympische spelen van 1992 te schrijven. Hij wilde dit met Caballé opnemen, en zo geschiedde. De samenwerking beviel Mercury zo enorm goed, dat het nummer uiteindelijk tot een heel album leidde. En Barcelona werd ook gewoon een grote hit. Welke zanger krijgt dat nou voor elkaar? Alleen Fredje toch?

Barcelona (5:39)
Dit nummer maakte een enorme indruk op me. Ik was 15, en had echt niks met opera. Maar Freddie dwong me om er naar te luisteren. Ik was te nieuwsgierig om het niet te beluisteren. De stem van Mercury pakt me meteen stevig vast. Als het Caballé alleen zou zijn, zou ik meteen al afhaken. Ik heb het niet zo op opera, en dan al helemaal niet op een vrouwenstem. Maar deze combinatie werkt goed voor me.

La Japonaise (4:49)
Een nummer met (de titel zegt 't al) een deel Japanse tekst. Alles van Mercury's hand. Erg mooie melodie. Caballé opent het nummer nog in een verstaanbaar Engels. Dat is een van de weinige keren dat ik kan horen wat ze zingt.

The Fallen Priest (5:46)
Een opgefokt orkest introduceert een zeer mooi gezongen nummer. Ik geniet echt van Freddie's stem bij elke track. Ook de achtergrond koortjes die zijn verzorgd door Mercury zijn om van te genieten.

Ensueno (4:21)
Deze track kende ik al als Exercises in Free Love als b-kantje van The Great Pretender. Echter is het wel een nieuwe versie die hier op plaat is verschenen. Hier zingt Mercury vrij laag, terwijl hij op de eerdere versies de hoge zang voor zijn rekening neemt. Geen idee wat ze zingen. Ben niet kapot van dit nummer, maar het is en blijft fijn om zijn stem te horen. Het is wel een mooi verhaal dat Freddie Exercises in Free Love schreef en inzong met het idee Caballé te imiteren, en imponeren. Hij had na het zien van een concert van haar besloten dat hij met haar wilde opnemen, en wilde indruk maken met dit nummer. Uiteindelijk is dat gelukt, want ze heeft 't aangehoord, en de plaat is een feit!

The Golden Boy (6:05)
Een donker intro waarin het gelukkig naarmate de tijd verstrijkt steeds lichter wordt leidt ons naar een opgefokte Mercury. So far het licht dus. Mooi opgebouwd. Zelfs Caballé haar deel vind ik erg mooi. Dat komt door de mooie melodie. Vooral het deel waar het gospel koor verschijnt maakt indruk. Dan komt er een zeer mooi gezongen deel door Freddie. Genieten! Mooie combi tussen Opera en pop.

Guide Me Home (2:40)
Het intro doet heel even denken aan een Queen nummer. Maar al snel is dat gevoel weer verdwenen. Een mooi, en breekbaar nummer. Het loopt ook erg mooi over in How can I go on. Zelfs bij dit nummer krijg ik dat "vuist in de lucht en meezingen" gevoel (zoals beschreven bij veel Queen reviews)

How Can I Go On (4:01)
Dit nummer neigt het meest naar een pop tune. Weer is Mercury vocaal geniaal. Wat mooi gezongen. Op het originele nummer speelt John Deacon bas, dit hebben ze gelukkig bij de nieuwe versie ook zo gelaten. Voor mij samen met het titel nummer de beste track.

Overture Piccante (6:40)
Een soort samenvatting van het album op een nummer gezet. Voor mij geen toevoeging. Maar kan me qua speelduur wel voorstellen dat dit nog nodig was om de plaat vol te krijgen.

I'm moving into opera now, forget rock 'n roll staat er groot op de binnenhoes met een mooie foto van Mecury and Caballé. Het mag dan naar opera neigen, maar Mercury blijft toch qua zang aardig bij zijn leest, en gelukkig doet Caballé dat ook. Hij doet geen poging om opera te zingen (oke, misschien een beetje op Ensueno en Overture Piccante) , en zij niet om pop te zingen. Dat zou ook te erg geweest zijn. Ze combineren het mooi samen zo. Ik heb de originele versie op cd, en de vernieuwde versie op vinyl. Ik moet zeggen dat de voorkeur uitgaat naar de nieuwe versie. Qua instrumenten veel voller, geloofwaardiger en sfeervoller. Jammer dat Freddie het zelf nooit zo heeft kunnen horen. De nieuwe versie zorgt er wel voor dat ik 'm op 3,5 zet, waar de vorige versie nog een 3 kreeg.
De stem van Mercury brengt me in vervoering, of hij nou pop, rock, of opera zingt. Het is en was een tovenaar.

Heel mooi project. Dat Montserrat Caballé dit kan, is uiteraard niet verrassend, maar Freddie zijn stem is zelfs nog beter dan normaal hier. Bij tijd en wijlen als een echte operazanger, hoog of laag, het maakt allemaal niet uit.
Voeg daarbij de schitterende composities en je hebt een schitterend album, waar je echt even voor moet gaan zitten.
Naast het titelnummer maakt het gospelkoor in The Golden Boy het meeste indruk.

2 toptalenten maar voor mij beroerde combinatie. Voelt geforceerd om de kwaliteit van Freddie te etaleren. Voegt echter niets toe maar 2 sterren voor de poging. Zit vooral in mijn collectie als historisch tijdsbeeld.

Ik houd totaal niet van opera. Nooit van gehouden, en ook deze plaat trekt mij niet over de streep. Als completist en Queen-fan heeft het wel bijna 35 jaar geduurd voor ik deze eindelijk eens volledig luister. Ik heb ooit wel stukjes gehoord zoals de titelsong, die uit haar voegen barst van de kitsch. Maar goed; Queen is kitsch en Freddie al helemaal.

Ik heb deze op lp in een nieuwe uitvoering (volgens mij ook remastered) en het is okay. Het is in feite geslaagder dan Mr. Bad Guy. Dus een voldoende is het wel. Nooit geweten dat ik ik ooit uit eigen beweging een opera-plaat zou opzetten. De stemmen van Freddie, Montserrat en de koren passen mooie bij elkaar. Het is dan ook wel meer dan kitsch alleen. Edelkitsch, en ik waardeer de serieuze benadering van deze plaat. Dit is mijlenver verwijderd van de disco-avonturen van Freddie en de rock van Queen.

Ik ben blij dat ik de gok gewaagd heb en deze toch maar uiteindelijk heb gekocht. Vooroordelen zitten je vaker in de weg dan dat ze je helpen. Niet dat ik direct een opera-fan ben geworden.

Ik lees nu dat ik dus de orkestrale versie van de plaat heb, terwijl het origineel met synths is ingespeeld. Ik heb deze synth-versie dus in het verleden gehoord en wordt nu dus getrakteerd op de versie met orkest. Ik denk dat ik daarom zo verrast ben door de kwaliteit.

De zang van Freddie is trouwens fantastisch. Hij is zo goed in alle stijlen: rock, pop, funk, disco, opera, gospel. Ik heb zijn solowerk te lang (uit angst voor stomme disco-liedjes) genegeerd. Ik heb wel wat losse singletjes en Mr. Bad Guy, maar die draai ik zelden. Samen met Barcelona heb ik ook Never Boring gekocht, ter completie. Dus die gaat zo op (heeft wel veel doublures, maar dat geeft niet, als fijn zijnde).