Bush - Sixteen Stone (1994)

Grote mannenmuziek voor jongetjes, noem ik deze plaat tegenwoordig (ietwat pedant, ik weet het). Maar toen ik een jaar of 16 was vond ik het machtig. Hun volgende plaat (Razorblade Suitcase) trouwens nog meer dan deze.

De single 'Everything Zen' was me direct al opgevallen, en een paar maanden later kon je echt niet meer om Bush heen. Ze waren ook nog eens afsluiter op Pinkpop, al zal dat na hun 2e plaat zijn geweest (niet helemaal zeker).

Anyway, terug naar de plaat. Na de sterke opener staan er nog een paar briljantjes op, dat moet ik nog steeds toegeven. 'Comedown' is sterk, 'Machinehead' een instant classic en naar 'Glycerine' luister ik nog altijd met veel plezier.

Maar voor de rest voel ik me voor 'Sixteen Stone' toch iets te oud. Erg he?

3 sterren voorlopig dan toch maar.

Bush lifte erg slim mee op het succes van de grunge. Vaak is Bush weggezet als goedkope imitatieact, maar dat vind ik toch echt onterecht. ”Sixteen Stone” is een debuut dat qua geluid perfect past in dat tijdsbeeld en het is daarnaast nog eens prima uitgevoerd. ”Sixteen Stone” bevat uitstekende rocksongs als ”Everything Zen”, ”Comedown”, ”Body”, ”Machinehead” en het geweldige ”Glycerine”. Niet alle andere nummers zijn even sterk, maar het album als geheel is wat mij betreft gewoon prima. De ietwat zeurende stem van Gavin Rossdale heeft een meeslepend karakter en de gitaarriffs zijn log en zwaar, maar toch melodieus. Met ”Sixteen Stone” heeft Bush mijn inziens een zeer verdienstelijk debuut afgeleverd.