Tom Waits - Glitter and Doom Live (2009)

Klopt wat je daar zegt AddictedToElvis maar ik denk als je fan bent van het werk van Tom Waits dat je er niet zo gauw iets slechts in kan aantreffen, sommige nummers/of zelfs heelder albums vergen meer tijd om de schoonheid ervan in te zien, het vraagt van de luisteraar meer inspannig maar dit is een Waitsfan gewend hoewel hij langs de andere kant ook zeer lichtverteerbare kost op tafel kan brengen als je begrijpt wat ik bedoel. Dit album is toch wel zeer straf hoor,gekregen voor m'n verjaardag en ik ben er de rest van het jaar zeker zoet mee.

Tom Waits heb ik twee keer live gezien. De eerste keer in Nijmegen, eind 1985 (ik herinner me flarden van In The Neighborhood, Ruby's Arms, Tom Traubert's Blues en een magistraal Christmas Card From A Hooker). De tweede keer was in het Congresgebouw in Den Haag, in de zomer van 1999.

Dat optreden was ongeëvenaard. Waits kwam minstens vier keer terug voor toegiften en ging daarna handen schudden met het publiek. Hoewel ik nog geen 2 meter van het podium stond en eigenlijk alleen maar mijn hand hoefde uit te steken, heb ik die kans om nog steeds onbegrijpelijke redenen aan me voorbij laten gaan…

Sindsdien ben ik niet meer gaan kijken naar Tom. De prijs die je voor zo'n toegangskaartje moet neertellen vond ik (en vind ik nog steeds) schandalig hoog en ik vind het ook niet passen bij het image dat ik van deze artiest heb.

Vorige week heb ik "Glitter And Gloom" aangeschaft, want ik was benieuwd hoe hij in 2008 klonk. Nu weet ik uit ervaring dat de concertregistratie niet altijd een juiste weergave is van de beleving van het werkelijk aanwezig zijn. Ik heb het concert van Den Haag 1999 later eens op bootleg beluisterd, maar het was toen net alsof ik naar een totaal ander concert zat te luisteren. Een teleurstelling eigenlijk, hoewel ik zeker weet dat dat concert briljant was...

Deze opname is geweldig, hoewel ik Waits af en toe wat vermoeid vind klinken. Jammer dat het geen compleet concert is, want echt vloeiend komt het allemaal niet over. Die bonus-cd met intro's had van mij al helemaal niet gehoeven. Wat heb je aan intro's als je vervolgens het daarbij behorende nummer niet te horen krijgt? Liever dan twee cd's met muziek (inclusief de intro's!).

Get Behind The Mule, Fanning Street, Such A Scream en Trampled Rose vind ik niet geweldig gebracht. De rest is top. Mijn favorieten zijn Lucinda/Ain't Goin Down, Dirt in the Ground, Green Grass en vooral Falling Down, dat eerder als studio-take op het live-album "Big Time" was te horen.

Zelfs van Metropolitan Glide heb ik genoten, hoewel ik dat eigenlijk een bagger-nummer vind. En waar is Hoist That Rag? Die had er toch echt op gemoeten!

fantastisch live album , de machine komt traag op gang maar opeens werkt ieder radertje precies , fantastisch , hopelijk komt daar ooit eens een goeie dvd uit voor de mensen die niet live konden gaan kijken !

Probeer is het complete Atlanta concert (5 juli 2008), radiokwaliteit. Vind dat echt vele malen beter dan deze compilatie. plus de beste nummers, waar Waits geniaal in een soort schizofrenie 2 nummers in1 verweeft bij bijv. Cemetry polka en met prachtig spaans intro all the world is green. en massaal meegezongen(kippevel) innocent when you dream ontbreken hier gewoon. En hoist that rag, hold on en lost in the harbour worden in Atlanta ook heel goed uitgevoerd. Echt onbegrijpelijk dat hij liever deze onsamenhannende verzamelaar uitbrengt.

Gister voor 5 euro gekocht bij de FRS. Stelletje gekken af en toe daar hoor, ze hebben volgens mij geen idee. Maar mij hoor je niet klagen, ik ga hier dus dubbel van genieten binnenkort!

Goed, de man is dus behoorlijk op dreef. Wat ik jammer vind aan live-albums als deze, is dat het opnames zijn van verschillende locaties. Ik had liever éen concert geluisterd. Dan stelt een artiest zich namelijk wat kwetsbaarder op, nu kunnen ze de beste uitvoeringen van een nummer er tussen uit pikken.

Dit is (mede daardoor) voor mij nog altijd zijn beste live-album:
Tom Waits - Live in Concert (2008)

Overigens vind ik het begin van dit album echt subliem. Van de eerste 5 tracks, heb ik er dan ook 4 aangevinkt als favoriet. De Tales van Waits kunnen me trouwens gestolen worden, dat is zoals ook hierboven wordt gezegd alleen van toegevoegde waarde als er daarna een nummer volgt.

Zoals deze van hem dus:
Tom Waits - Nighthawks at the Diner (1975)
(waarom staat deze eigenlijk bij zijn reguliere albums en niet bij de live-albums? hoewel een klein publiek, is het wel live)

Maar goed, al bij al is het weer een heerlijk album van Waits.
4*

Het publiek zat in de studio. Blijft op de eerste plaats dan ook gewoon een studio album.

Bijzondere sfeer zit er in dit album. Het heeft soms iets middeleeuws of iets sprookjesachtigs met die loopjes erin, en soms is het net of Waits met zijn stem een zielige man is die als een bedelaar in het middelpunt van zijn eigen muziek staat met zo'n aandoenlijke stem. De muziek is erg subtiel gespeeld en dat in combinatie met zijn zware grommende stemgeluid maakt het een bijzondere sfeer. Weet niet echt wat ik ervan vind, het klinkt wel goed en het luistert ook wel zo lekker weg dat je hem ook zo ademloos uitluistert.

Ik ken verder geen studio albums van Waits, dit is het enige album wat ik ken van hem, en weet niet of ik de studio versies nog wel zo goed zou vinden na deze toch wel erg helder klinkende live plaat.

Waarschijnlijk is dit een verzameling met zijn meest bekende nummers maar dan live. Vind het leuk om af en toe te beluisteren, maar het doet me niet zoveel dat ik voorlopig maar niet aan zijn reguliere werk moet gaan beginnen. Ik heb me nooit in de discografie verdiept van Waits verder, maar dit vind ik wel een leuk live album, ook omdat ik vind dat je zowiezo wel minimaal 1 album van deze man in huis moet hebben.

Of ik heb wellicht het verkeerde album gekozen, maar een mooi document blijft het dat is zeker.

Dat valt erg mee. Juist enkele van z'n grootste klassiekers staan hier niet op. Ik vind de songkeuzes hier zelf een beetje tegenvallen, al zijn de uitvoeringen wel sterk gedaan.

Gewoon een keertje een album van hem beluisteren. Misschien anders een Closing Time die toch echt totaal anders klinkt.

Maar enkele juist ook weer wel natuurlijk.

Ik bedoel op een live album staan meestal de sterkste songs van een artiest, want daar komt publiek natuurlijk voor.

Welke nummers ontbreken volgens jou dan wat tot zijn grootste klassiekers behoren?

Ik kan de nummers op dit album nauwlijks van elkaar onderscheiden, vooral omdat ik de muziek van Waits (nog) niet zo goed ken. Zijn grommende stemgeluid is enorm wennen, weet niet of ik er aan ga wennen, het heeft wel iets maar hoop dat ik er over een jaar of langer ook nog van houd.

Met Bob Dylan had ik een jaar terug hetzelfde, ik had er niet veel mee en vooral zijn stem was ff wennen.

Maar dat is gelukkig helemaal goed gekomen.

Ik heb van deze tour ook een bootleg CD van het eerste concert. Daar staan klassiekers/bekende nummers op zoals:

- Invitation To The Blues
- Hoist That Rag
- Hold On
- Innocent When You Dream
- November

En nog veel meer. Daarbij heeft Waits nog veel meer prachtige nummers die hij voor zover ik weet nooit tijdens deze tour heeft gespeeld. Als je een mooie live plaat van de man wil horen zou ik je eerder 'Big Time' aanraden. Helemaal als je de beelden erbij kan krijgen. Hierop ontbreken gewoon te veel mooie nummers. Een hele lijst zou onder forum vervuiling vallen.

Maar dit album lijkt me toch wel een goed album om af en toe eens een goed Tom waits gevoel mee te krijgen. Heb het idee dat deze plaat best een goede graadmeter is van wie, wat en waar Tom Waits voor staat.

Om die reden begin ik vaak met een live album(meestal de best beoordeelde hier op mu.me met de meeste stemmen in verhouding), weet je gelijk wat voor artiest het is, en of het iets voor je is of niet.

Wat dat betreft is het inderdaad een vrij goed album. Al zit er niets van z'n jaren 70 periode in. Daarvoor zou je 'Live In Concert' moeten beluisteren.

Of Closing Time.

Maar die is niet live.

Jawel hoor, Waits was er live bij toen hij in de studio opgenomen is neem ik aan.

Ik heb deze plaat nu in totaal 4 keer afgespeeld, maar hij bekoort mij steeds minder. Ik vind vooral de stem te overdreven en te theatraal klinken. Soms doet het mij ook denken aan over de kermis lopen op een regenachtige dag, en dan met een grommende Waits als bedelaar in het middelpunt. Gisteravond moest ik ff naar de wc terwijl ik deze draaide, en hoorde toen de nummers niet meer goed, en toen moest ik gelijk denken aan de overdreven nummers die ik ooit eens hoorde van Andre Van Duin(ik meen het serieus zo beleefde ik het echt gisteravond ff tijdens dat moment). Dit album werkt bij mij soms enorm op de lachspieren, en dan met die riedeltjes ertussendoor. Geen lachspieren op een positieve manier overigens.

Ik ga geloof ik maar niet verder spitten in het Waits ouvre, velen vinden het geweldig en dat kan natuurlijk, maar ik begrijp die verafgoding van deze man op dit moment echt niet. Misschien toch een verkeerde instap, of gewoon mijn ding niet. Misschien moet ik me wel gaan verdiepen in de texten hoor, kan zijn dat het dan allemaal iets beter valt, maar voorlopig heb ik het wel even gehoord allemaal.

Maar snel weer een Dylan in de speler.

Jammer ook dat ze het 35 minuten gelul van Waits op een apart schijfje gezet hebben. De 2 schijfjes hadden perfect ruimte gehad voor een compleet concert. Verder moet je hier echt van houden.

Ik ben de laatste tijd echt in de singer/songwriters moed, en heb vooral van Dylan er aardig wat gekocht. Daarbij zag ik dat Waits ook enorm hoog gewaardeerd word wat het singer/songwriter schap aangaat. Heb me er een beetje in verdiept en sommige texten vind ik erg bijzonder. Vooral de titels van sommige nummers ook.

Ik zal deze ook nog wat vaker draaien en eens zien of het dan allemaal iets beter bevalt, maar voorlopig is deze en Raindogs niet echt mijn ding geloof ik. Het studio debuut wel die is wel goed.

Ricardo, probeer Alice eens van mr. Waits en als je dan nóg niet overtuigd bent, mag je van mij je zoektocht stoppen!

Ik heb deze nog eens afgespeeld na het studio album Rain Dogs, maar vind het live allemaal nog net iets beter dan als studio plaat. Vind het wat 'echter' en minder gemaakt overkomen nog. En natuurlijk klinkt het live vaak nog een stuk beter, de productie is dan vaak een stuk beter.

Ik mag deze nog net iets liever horen dan Rain Dogs.

Denk je een artiest nu wel helemaal te hebben doorgrond, kom je dit pareltje tegen. Live-albums, ik luister er niet veel naar, maar ik was van plan om van m'n favoriete artiesten wat live-albums te beluisteren. Begonnen met deze 'Glitter and Doom Live' van Tom Waits, en tja.. meteen een hoofdvogel afgeschoten. Waits doet hier alles wat hij op zijn platen ook doet, en dat maakt deze plaat tot een boeiend, afwisselend luisterstuk. 'Tom Tales' heb ik voorlopig nog niet beluisterd, maar dat zal er zeker van komen, want ik heb het wel voor de humor van Waits.

Enfin, ontroeren, verrassen, entertainen, begeesteren; het gebeurt allemaal op 'Glitter and Doom Live'. Wat een fantastisch artiest is dit toch.

Is er nog een beter live album op de markt van Tom Waits dan deze?

Heb deze al een tijd niet meer afgespeeld, maar heb hem gekocht in de tijd dat ik zijn muziek nog niet zo goed kende.

Misschien dat er een live album is die nog meer de essentie van Waits weergeeft dan deze.

Ben inmiddels wel een beetje thuis in zijn muziek, en die 2.5* gaat beslist veranderen nog, maar stamt nog uit de tijd dat ik er nog in moest komen in zijn muziek.

Nighthawk At The Diner (1975) en Big Time (1988) zijn twee reguliere live-albums van Waits.
Beiden geven een redelijk beeld van de concerten uit die tijd.

Als je de hand weet te leggen op VH1 Storytellers (1999) dan heb je wat mij betreft een geweldige live-registratie te pakken. Beter dan bovengenoemde albums en ook beter dan Glitter & Gloom. Maar volgens mij is die nooit officieel uitgebracht.

De VHS uitgave van Big time is ook erg goed. Daar wordt een mengeling van (semi) live optredens geënsceneerd.

Bericht 30 augustus 2011.

Bericht 24 augustus 2012.

Rain Dogs geef je 3,5* en deze die je net iets liever mag horen 2,5*.

Het duurt een jaar om een stem aan te passen?

Deze heb ik destijds ongeveer gelijk met Rain Dogs gekocht, maar deze heb ik maar 2 keer afgespeeld en het is dus al een jaar geleden dat ik deze voor het laatst heb gehoord. De stem geld dus nog steeds voor een jaar terug, kan maar zo zijn als ik hem nu weer hoor dat hij me een stuk beter bevalt.

Rain Dogs begon bij mij met een 2*, maar die heb ik redelijk vaak afgespeeld op de late avond het afgelopen jaar, en die begon me zowaar goed te bevallen. Deze heb ik helaas ten onrechte links laten liggen, heb hem zelfs voor 18 euro bij ons het dorp origineel gekocht. Zal hem vanavond gelijk weer eens beluisteren, en waarschijnlijk mijn stem herzien.

Heb gister Alice en Swordfishtrombones er ook nog bij gekocht, maar ook daar staan heerlijk sfeervolle stukken op.

Mijn favoriet blijft echter Small Chance, het gevoel wat die plaat bij mij losmaakt is gewoon ongeevenaard. Pracht plaat, en komt zoals alle Waits albums pas goed tot zijn recht met een heerlijk biertje of wijntje als slaapmutsje op, op de late avond.

Prachtige ontdekking eigenlijk Tom waits, is helemaal mijn ding.

Swordfishtrombones is zondermeer een goede keuze geweest. Als je maar één ding aanschaft in deze bittere barre apocalypstische tijden dan is het die schijf. Toch?

Probeer dan zeker ook The Black Rider eens. Wellicht zijn minst toegankelijke en (daarom?) wat minder geliefde album maar dat is volgens mij onterecht. Onmisbaar zijn in ieder geval de nummers November en Russian Dance.

Deze heb ik voor het eerst in een jaar weer eens beluisterd, en vind het een lekker sfeervol plaatje. Ook het heldere geluid is super. Deze is voor mij meer waard dan een 2.5* dat weet ik nu al wel, maar kan van de studioalbums toch nog meer genieten dan van deze. Het publiek op de achtergrond daar irriteer ik mij mateloos aan. Ik vind het niet bij de sfeer en het karakter van het album passen, maar anderzijds het blijft wel een live album, en daar hoor je nu eenmaal soms wat publiek in. Meestal vind ik publiek niet storend, maar bij deze artiest op 1 of andere manier wel.

Ga deze een 3.5* geven, maar dan moet Rain Dogs naar 4*, want daar luister ik liever naar op dit moment dan naar deze, maar je weet nooit of dat gaat veranderen, kan maar zo een keer zijn.

In dat geval kan je over een jaar je stem aanpassen.