Roxy Music - Manifesto (1979)
mijn stem
241 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Pop
Label: EG
-
Manifesto (5:30)
-
Trash (2:13)
-
Angel Eyes (3:32)
-
Still Falls the Rain (4:11)
-
Stronger Through the Years (6:13)
-
Ain't That So (5:39)
-
My Little Girl (3:18)
-
Dance Away (4:21)
-
Cry Cry Cry (2:54)
-
Spin Me Round (5:12)
0
geplaatst: 14 december 2017, 00:16 uur
Stukken beter dan Flesh & blood terwijl die hier op MM zelfs nog iets hoger gewaardeerd wordt.Veel afwisseling,fijne productie en een paar erg lekkere nummers die qua genre ergens tussen wave,pop en rock inzitten.De onmiskenbare stijl van Roxy music is hier misschien niet meer zo aanwezig als op hun eerdere albums maar hun invloed is hier zeker nog niet verdwenen.
Vooral Stronger Through the Years en het titelnummer zijn voor mij,mede door de fantastische baspartijen ( Alan Spenner/Gary Tibbs?) de prijsnummers.Denk dat Japan en met name Mick Karn hier goed naar geluisterd heeft.
Verder nog een paar aardige hitsingles waarvan Dance away de beste is maar ook Trash mag,zeker door het briljante intro niet vergeten worden.
Goede prestatie hier van Ferry en consorten.
Vooral Stronger Through the Years en het titelnummer zijn voor mij,mede door de fantastische baspartijen ( Alan Spenner/Gary Tibbs?) de prijsnummers.Denk dat Japan en met name Mick Karn hier goed naar geluisterd heeft.
Verder nog een paar aardige hitsingles waarvan Dance away de beste is maar ook Trash mag,zeker door het briljante intro niet vergeten worden.
Goede prestatie hier van Ferry en consorten.
1
geplaatst: 14 juli 2020, 22:38 uur
Na een relatief lange stilte van vier jaar kwam Roxy Music in 1979 met manifesto voor de dag.
Op de cover een soort van Jet-set party maar bevolkt met zwaar gevisageerde etalagepoppen.
De opener is weer echt Roxy: een prachtig intro met een super baslijn, Ferry swingt chique het nummer in...de bandleden musiceren als vanouds op een goed ingespeelde manier...
Bij het begin van het tweede nummer, de ultra korte single Trash, zit je direct op de rand van je stoel door het snerpende begin. Een catchy song die moet groeien.
De single Angel eyes is de opmaat naar de typische Roxy nummers Still falls the rain en Stronger through the years, ja in vergelijking met het oudere werk klinkt dit zeker gepolijster maar daardoor niet minder goed.
Ain't that so heeft een jazzy inslag en Dance away was destijds de grootste Roxy hit sinds jaren.
Een floorfiller in de disco's.
Afsluiter Spin me round is weer onvervalst Roxy zo als ik ze graag hoor.
Al met al kom ik tot de slotsom dat dit album na 40 jaar gedateerder klinkt dan hun eerste vijf albums die meer een oorspronkelijke signatuur hebben, een echt Roxy Music stempel. Manifesto kan zeker nog meekomen maar heeft toch wel veel kenmerken in zich uit dat tijdgewricht (vergelijkbaar met Eartling van Bowie, dat ook meer tijdsgebonden blijkt te zijn dan zijn andere werk).
Dat maakt het zeker niet tot een matig album, maar het is na vier jaar stilte een poging geweest om eigentijds te klinken, maar daardoor ook wel wat in te leveren aan authenticiteit.
Ik draai het nog regelmatig en met plezier.
Op de cover een soort van Jet-set party maar bevolkt met zwaar gevisageerde etalagepoppen.
De opener is weer echt Roxy: een prachtig intro met een super baslijn, Ferry swingt chique het nummer in...de bandleden musiceren als vanouds op een goed ingespeelde manier...
Bij het begin van het tweede nummer, de ultra korte single Trash, zit je direct op de rand van je stoel door het snerpende begin. Een catchy song die moet groeien.
De single Angel eyes is de opmaat naar de typische Roxy nummers Still falls the rain en Stronger through the years, ja in vergelijking met het oudere werk klinkt dit zeker gepolijster maar daardoor niet minder goed.
Ain't that so heeft een jazzy inslag en Dance away was destijds de grootste Roxy hit sinds jaren.
Een floorfiller in de disco's.
Afsluiter Spin me round is weer onvervalst Roxy zo als ik ze graag hoor.
Al met al kom ik tot de slotsom dat dit album na 40 jaar gedateerder klinkt dan hun eerste vijf albums die meer een oorspronkelijke signatuur hebben, een echt Roxy Music stempel. Manifesto kan zeker nog meekomen maar heeft toch wel veel kenmerken in zich uit dat tijdgewricht (vergelijkbaar met Eartling van Bowie, dat ook meer tijdsgebonden blijkt te zijn dan zijn andere werk).
Dat maakt het zeker niet tot een matig album, maar het is na vier jaar stilte een poging geweest om eigentijds te klinken, maar daardoor ook wel wat in te leveren aan authenticiteit.
Ik draai het nog regelmatig en met plezier.
* denotes required fields.