Roxy Music - Manifesto (1979)

Ik heb deze ooit gekocht op LP, maar nog nooit geluisterd. De schaamte.

Niks om je voor te schamen, Herman. Ik zou zelfs willen zeggen: luister deze maar niet! Het is geen bijzonder album. Ik vind het zelfs het begin van het einde van Roxy Music. De eerste 4 albums zijn zeer de moeite waard (Roxy Music, For Your Pleasure, Stranded en Country Life). De plaat erna (Siren) is ook wel redelijk. Maar op dit album zijn alleen de hitsingles wel aardig.

Het album verdient toch wel iets meer. Het openingsnummer is groots. De hitsingles vind ik wat pover, zoals Dance Away. Inderdaad, ze waren ooit beter, maar blijven een topband die meer verdient.

Siren beschow ik als de beste Roxy plaat allertijden. Met Manifesto sloeg Roxy Music een meer toegankelijker weg in. "Manifesto" en het latere "Flesh and Blood" doen zeker niet onder voor de platen uit de begintijd.

De wederopstanding van Roxy Music leidde tot dit album (en daarna nog Flesh&Blood en Avalon). Dit album is het meest ruige (hoewel, Roxy Music en ruig?) van dit drietal. Hoewel de andere twee albums op het eerste gehoor erin gaan als zoete koek blijft dit album voor mij de beste van de drie: meer lagen en wat rauwer. Trash en Angel Eyes zijn geweldig. Mooie hoes ook. 4,0

Zit op dit moment naar het album te luisteren en klink heerlijk. Goede bass lijn. Ok ieder zijn smaak maar heb hem om mijn i-pod gezet en zal hem vaker gaan beluisteren.

Goeie plaat. Het volgende vind ik erg jammer: Op de vinyl-versie (de oorspeonkelijke versie) was Angel eyes nogal afwijkend van de single. Geen discodreun, maar rauwe rock. Op de CD-versie hebben ze dit vervangen door de single-versie. Dus soms zet ik de vinyl-versie nog maar eens op om het echte oude Angel-eyes te horen.

Angel Eyes is prachtig, verder staat het kitscherige (wat niet bij RM?) Dance Away er ook op. Maar lekkere nummers. Grappig dat RM zijn beste nummers altijd netjes spreid over de platen en er nooit meer dan drie, hooguit vier hoogvliegers op een plaat staan

ben net begonnen met de hele discografie van Roxy Music, en naast Stranded is dit toch een van de betere albums, bij vlagen erg synthetisch, maar veel beter dan alleen 'Dance Away' kan doen vermoeden.

Eerste van een zéér sterke trilogie, samen met opvolgers Flesh + Blood en Avalon.
De Roxy Music uit die beginperiode lijkt wel een andere groep. Ik hou van beide. De ongepolijste en hoekiger klinkende glamrockers van begin zeventiger jaren, maar zeker ook van deze geöliede hitmachine.
De hits ken je; Angel Eyes en Dance Away, maar minstens even sterk zijn de titelsong, My Little Girl en het gewèldig leuke Ain't That so; wàt een drive ! Voorlopig geeft ik deze net als 2 opvolgers trouwens 4 sterren ****

Op deze plaat speelt Paul Carrack ook mee op toetsen. Het nummer Angel Eyes op deze plaat is niet de versie zoals dit nummer bekend is geworden en dat geeft een aanzienlijke domper als je het op deze plaat hoort, omdat deze versie wat droog, kil en minder bombastisch overkomt.

De betere mix van Angel Eyes is m.n. te vinden op de diverse verzamelplaten van Brian Ferry en Roxy Music. Dance Away blijft een sterk nummer.

De "beste versie" van een nummer komt vaak neer op wat je het eerst gehoord hebt. Ik had de lp al voor de single uitgebracht werd en vond die discoversie maar niks. (nou "niks" is misschien wat overdreven.)
Verder vind ik dit een fantastisch opgbouwde plaat met een heel triest-melancholische nasmaak, die heel goed past mijn toenmalige gebroken kalverliefdeharten. En die doen het meest pijn. Maar zijn ook leuk om jezelf erin te wentelen. Daar hielp deze plaat wonderwel bij.
Bezijdens dat vind ik 'Manifesto' met zijn slepende intro nog steeds subliem.

Toch, ondanks de kritieken, een hele goede plaat. Het is allemaal wat gelikter geworden en wat commercieler waarschijnlijk in een poging een groter en Amerikaans publiek aan te boren, dat laatste is nooit gelukt, Roxy is nooit echt groot geworden in the USA. Lekkere plaat die bol staat van Coke en hele mooie vrouwen, terwijl de muziek van een erg hoog level is.

Ik heb onlangs de dvd "The thrill of it all" van mijn geliefde band Roxy Music gekocht. Op deze dvd staan allemaal concertopnames en videoclips van zo'n beetje alle bekende Roxy Music nummers. Ook het nummer "Dance Away" van dit album "Manifesto (1979)" is op desbetreffende dvd te vinden. Het betreft een opname van de BBC televisie van een show van ABBA in Zwitserland waarin Roxy Music als gast optreedt. En weet U door wie het nummer "Dance Away" in deze show wordt aangekondigd?? Door Agnetha en Frida van ABBA . Daar word ik nou zo gelukkig van........ dat mijn muziekheldinnen (lees Agnetha en Frida) mijn andere muziekhelden (lees Roxy Music) vol enthousiasme aankondigen .

Maar terzake: "Manifesto (1979)" vind ik persoonlijk wel een heel fijn Roxy album.

Na een tijdelijke stop keerde Roxy Music terug op het voorplan met dit album. Vergeleken met hun vroegere werk is dit meer gepolijst en gemakkelijker in het oor liggend, maar het songmateriaal is over de ganse linie hoogstaand, al maakt dit album niet zo'n verpletterende indruk als hun debuut.
"Dance Away" werd een grote hit en met "Angel Eyes" verwerkten ze disco in hun sound, wat vele act in die tijd deden, maar het nummer is toch apart vanwege de inbreng van een harp.

top band met weer een top album .. uiteindelijk is Roxy Music een van de belangrijkste bands van de jaren 70 geworden.

ook nog een goed album maar het werd wel gladder en van avantgarde rock gingen ze meer en meer naar poppy pop

De singles vind ik wel mooi, m.n. Dance Away; die mag ik graag horen op zijn tijd.
(de hoes belooft meer dan wat er op het album staat imo, maar goed)

Ik draai meestal de CD-versie, want die afwijkende versies op mijn vinyl-editie klinken vandaag de dag nog steeds niet vertrouwd in de oren. Toch leuk om die afwijkende zwarte schijven te bewaren. Bijvoorbeeld het debuut-album, maar dan zonder 'Virginia plain'. Die 'Greatest hits' van Roxy Music heb ik ook altijd bewaard, want ik ben die ge-editte single-versie van 'Thrill of it all' nog niet op CD tegengekomen.
De beginjaren van Roxy Music vind ik veel spannender muziek bevatten. Toch kan ik best wel genieten van de albums 'Manifesto', 'Flesh + blood' en 'Avalon'.

Deze plaat wordt toch wel vaak als het 'begin van het einde' beschreven terwijl het feitelijk een nieuw begin voor de band was. De invloed van Bryan Ferry was altijd al erg groot, maar op Manifesto lijkt Roxy music te zijn verworden tot de begeleidingsband van Ferry, hun inbreng is minimaal. Alleen het openingsnummer en titelsong Manifesto heeft een echt Roxy music gevoel. Vandaar ook dat platen als Manifesto, Flesh & Blood en Avalon vaak worden vergeleken met de Solo platen van Ferry. De inbreng van Manazera en Mackay zijn verworden tot die van sessiemuzikanten.

Je moet, vanaf Manifesto, inderdaad maar geen enkel vergelijk met het oudere werk van Roxy music meer willen maken.

Het leidt tot ergernis omdat de muziek daar in de verste verte niet meer naar klinkt terwijl aan de andere kant het nieuwe gezicht van Roxy music toch een aantal goede momenten oplevert.

Bryan Ferry had in de periode 1975-1978 drie solo cd's gebracht maar ook daarbij zou ik willen opmerken dat ik Manifesto daar geen logisch vervolg op vind.

Zware melancholie (Manifesto, Stronger through the years, Spin me round) gaan hand in hand met de kitch van Trash, Cry, cry, cry, de discomanie van die tijd (de singles Angel eyes, Dance away) en goed in het gehoor liggende rock (My little girl, Ain't that so, Still falls the rain).

Waarbij mijn voorkeur uitgaat naar de zware melancholie, gevolgd door de goed in het gehoor liggende rock. De rest vind ik dan iets minder.

Daarmee is de cd in een notedop samengevat met de aantekening dat het geheel welliswaar niet erg consistent lijkt, maar dat het toch wel zo klinkt. Niet in de laatste plaats omdat de nummers op zich goede composities zijn, alleen Cry, cry, cry scoort bij mij een onvoldoende, alleen al vanwege het refrein.

Met Manifesto is Roxy music voor een korte periode aan een nieuwe trilogie begonnen. Daarin heeft opvolger Flesh and blood de slechtste nummers, Avalon is de beste eenheid.

Hun eerste album dat me echt volledig bevalt. Puike productie en verdomd echte songs, daar zat ik na die beginperiode toen echt wel op te wachten.
Die beginperiode, nou ja, de 5 eerste platen, vind ik véél te kakafonisch en ik krijg er gewoon hoofdpijn van.
Nou ja, velen denken er anders over, dat mag.
Voor mij werd de band pas echt interessant vanaf deze. Flesh & Blood en Avalon completeren een machtig trio albums.

Herman in 2004! En, hoe staat het er mee, in 2010?

Nog niet veel beter, eerlijk gezegd. Inmiddels al wel eens beluisterd, maar ik kan wel zeggen dat de vroege Roxy Music me toch een stuk beter ligt, al vind ik het eigenlijk wel een lastige band om echt in te komen, op de een of andere manier.

Voor de grote liefhebbers van de eerste vijf jaar van de carriére kan ik mij voorstellen dat het vervolg als beduidend minder wordt ervaren. Dat vind ik zelf ook.

Maar samen met Flesh and blood is er wel een mooie compilatie van te maken, met nummers als Stronger through the years en het titelnummer.

Geen fraaie compilatie van maken, Manifesto is weliswaar anders dan voorganger Siren maar bevat genoeg hoogtepunten als geheel. Veel beter als de zwakke en stuurloze bubblegum achtige opvolger Flesh and blood.
Het viel me recentelijk pas op dat Angel eyes op de LP/CD een hele andere productie heeft als de single Angel eyes. De single is veel gladder met een hogere hit potentie terwijl de cd versie meer arti van karakter is.

Bij de single versie heb ik zelfs soms het idee Giorgio Moroder op de achtergrond te horen.

Je kunt niet zeggen dat alle nummers van Manifesto veel beter zijn dan alle andere nummers van Flesh and blood. De kraker (live ook) My only love en anderen zijn toch echt te verkiezen boven de 'mindere' nummers van Manifesto.

Ik heb ook niet gezegd te kiezen voor een 50/50 verhouding. Maar de vier slechtste nummers van Manifesto (o.a. My little girl en Cry cry cry) kunnen met gemak door de beste vier nummers van Flesh and blood worden vervangen. En dán krijg je een album dat beduidend beter is dan Manifesto en Flesh and blood afzonderlijk.

Op de LP-versie stond aanvankelijk de rockversie van Angel Eyes, dit nummer kreeg een ander (meer disco) arrangement toen het op single werd uitgebracht. Op mijn CD-versie staat de single-versie (die ik tenslotte verkies, ik vind de arrangementen er beter bij passen).

Overigens vind ik de singles hier bovenuit steken (net als opvolger Flesh & Blood) maar de overige songs vind ik ook behoorlijk.

De CD versie heeft inderdaad de single mix.

Voor de originele album mix moet je op deze box zijn.
Roxy Music - The Thrill of It All (1995)

Zoals meerdere keren aangegeven ; Roxy Music op Manifesto in een andere vorm . De groep keerde terug na 4 jaar en dat is even wennen als je de experimentele avonturen van hun vorige albums omarmt .
Ja , het is wat poppyer en misschien wat doorzichtiger , maar je kunt ook niet stellen dat er gebrek aan afwisseling is . Toch verwacht je wat meer van een band die zo lang van het toneel verdween . Of waren het vooral die eerste 3 albums die zo goed waren , dat alles erna gewoon minder werd ?
Afhankelijk denk ik van welke stijl je meer gecharmeerd bent . Hier is Roxy wat zuiniger en minder opvallend en vooral meer verantwoord .
Ik viel juist voor de arty stijl die ineens uit de lucht kwam vallen , net zoals dat gebeurde toen Queen , The Sparks en Bowie ( Ziggy Stardust) ineens overdonderdend hun entree maakte .
Toch stel ik dat Manifesto een aardig album is met een aantal sterke troeven ( titelnummer , Trash , Angel Eyes , het aanstekelijke Dance Away en Still Falls The Rain .
Maar de eigenzinnigheid en vooral het lyrische , is nagenoeg verdwenen . Op Flesh & Blood wordt dat overigens nog meer benadrukt . In dat opzicht ben ik veel meer gecharmeerd van hun begin periode . Vooral het debuut , For Your Pleassure en Country Life zijn geweldige albums die tot de pareltjes van de jaren 70 behoren .