Frank Sinatra - Strangers in the Night (1966)

Frank Sinatra (of liever gezegd : zijn albums) zijn voor mij een vaste muzikale waarde. De vele albums die ik van hem bezit draai ik bijna allemaal geregeld. Dit album heeft ook (voor mij) een hoge draaibaarheid: Frank Sinatra zing relaxed en een beetje jazzy, het swingt en heeft vaart. Alleen de arrangementen (het orkest is van Nelson Riddle) vind ik hier en daar wat minder geslaagd. Het valt mij ook steeds weer op, hoe teder The Voice kan zingen: hier bijvoorbeeld "Summer Wind"en vooral "On a Clear Day (You Can See Forever)". Het titelnummer "Strangers in the Night" betekende destijds een terugkeer van Sinatra naar de hoogste regionen van de hitparade. Ik was onthutst door de schoonheid ervan en dit heeft me er toen aangezet om een plaat van hem aan te schaffen (er zouden er nog vele volgen). Frank Sinatra had zelf een hekel aan "Strangers in the Night". Naar verluidt zou hij Bert Kaempfert (de componist, voor de lyrics waren Charles Singleton en Eddie Snyder verantwoordelijk) op een receptie hebben ontmoet, en hem toen de rug hebben toegekeerd.

Ik had niet gedacht, ooit nog eens albums van Frank Sinatra te kopen.

Sinatra was voor mij de verkeerde man op het verkeerde tijdstip. Geen pop/rock van gebruikelijk Engelse en Amerikaanse snit, wars van de mode in die tijd en bovendien, in 1966 was hij al 51. Geen leeftijd meer om als een blok voor te vallen.
In je laatste tienerjaren begon je hem ook politiek héél erg verkeerd te vinden. Dat schept ook geen band.

Toch is Sinatra, blijkt je dan veel later, een man met één van de allergrootste carrières ooit, daar kunnen maar weinigen aan tippen. Nu is een carrière nog één ding, maar het oeuvre van Frank Sinatra, daar kun je maar moeilijk om heen.
En dan blijkt, als je daar eens in gaat wroeten, dat de man met zijn eigen stijl en aanpak in zijn soort muziek net zo goed geweldige klassiekers heeft gemaakt.

Zoals, om mee te beginnen, het prachtige titelnummer van Strangers in the Night. Van overigens een film uit die tijd, A man could get killed.

Alle muziek op dit album (geweldig, slechts 27 minuten!) werd gemaakt met een orkest o.l.v. Nelson Riddle. De nummers swingen wel, komen orkestraal over en doen mij denken aan mijn eerste herinneringen aan het sportprogramma Langs de Lijn op de radio.

Het is geheel wat anders dan In the Wee Small Hours van begin jaren '50, vol met prachtige crooners. Maar door zijn herkenbare stem blijft het altijd de kwaliteit van Frank Sinatra. Maar ik geef In the Wee Small Hours wel een hoger aantal sterren, de intimiteit van dat album is op Strangers in the Night ver te zoeken.

De titelsong is overigens wel veruit het beste nummer.

Tenslotte hoor ik volgens mij nogal wat dedain van Sinatra terug in het nummer Downtown. Het is een cover, eerder was het gezongen door o.a. Petula Clark. Nu heb ik mij nooit zo verdiept in de tekst van dat nummer maar het lijkt er op dat Sinatra het zelfs met enige afschuw ten gehore brengt. Of hoorde ik dat niet goed.

Hij lijkt mij ook meer een Uptown man en dat zal dan ook de reden van de afkeuring zijn.

Frank Sinatra keerde met Strangers in the Night terug in de hitparade. Ik denk dat de meer popgeörienteerde sound een bewuste keuze was. Aan het titelnummer had Sinatra als ik het goed begrepen had een grote hekel, misschien omdat ie Bert Kaempfert (die medecomponist was) niet erg mocht?

Het allermooiste nummer op dit naar mijn smaak onevenwichtige album (Downtown bij-
voorbeeld is imo niet erg geslaagd) vind ik Summerwind, maar het titelnummer en On a Clear Day mogen er ook zijn. Leuk dat je het kunt waarderen, Musician. Mijn verzameling Sinatra is inmiddels aardig uitgedijd...

Ja, als je daar eenmaal aan begint......
Ik ga zeker niet alles kopen van Frank Sinatra, in ieder geval wel wat verschillende soorten stijlen en tijden.

Probeer dan ook eens, al is het maar met behulp van Spotify, het album September of My Years (1965), dat imo tot het allermooiste behoort wat Sinatra heeft opgenomen, samen met het door jou genoemde In the Wee Small Hours en Only the Lonely. Moet je wel van die strijkers-
arrangementen houden (van de hand van Gordon Jenkins) natuurlijk, maar Sinatra zingt hier onovertroffen - met gerijpte stem.

En voor wat de swing-albums betreft: Songs for Swingin' Lovers (1956) is behoorlijk goed, hoewel ik zelf ook graag naar zijn albums met Count Basie luister.

Soms kom je wat moois en ouds tegen in een kringloop winkel. Zo liep ik tegen die album aan in zeer puike conditie.

Fijne plaat, brengt toch die romantische sferen met zich mee.

Bijzonder mooie stem, maar zoals zoveel met Sinatra in mijn ervaring, het gaat op lange termijn vervelen.

Met zijn ruime 27 minuten dus een ideale LP om af en toe eens op te zetten, voor een goed gevoel!

De LP net gekocht bij mijn kapper op de vliet...... opgezet en........genieten met een hoofdletter G!

Net gekocht voor het nummer Summer Wind. Wat een lekker album. Swingt de pan uit.

Deze ook maar eens van een stem voorzien. Rond deze periode vond ik Sinatra wel op zijn best qua vocalen. Zeer sterk album. Hoogtepunten zijn Summer Wind en All or Nothing at All.

Mooie plaat van Frank Sinatra, met natuurlijk de prachtige titelsong. Maar verder ook erg meeslepende versies van Summer Wind, On a Clear Day en My Baby Just Cares for Me. De arrangementen van Nelson Riddle (dit is bij mijn weten de laatste samenwerking tussen Sinatra en Riddle op een studio-album) mogen er ook wezen, ik hou wel van wat big band-achtige bombast zo nu en dan, en de krachtige, machtige stem van The Voice blijft moeiteloos overeind.

Bij vlagen impressionant, al staan er ook wat nummers op die me minder doen. Maar dan nog klinkt het gewoon fijn.

3,5 sterren