Foreigner - Double Vision (1978)

Zeker een goede plaat. Ik moet bekennen dat tot nu toe deze plaat bij mij een beetje het ondergeschoven kindje van Foreigners eerste vier was, maar hij doet eigenlijk weinig onder voor de rest. Derhalve een punt erbij.

Vergeleken bij het debuut is het wat minder rock en wat meer roll. Tijdloos is de muziek nooit geweest en tekstueel heeft het ook nooit erg diep gespit, maar los daarvan is dit een goed, ambachtelijk album, met iets minder vuurwerk dan op het debuut, maar wel een aantal fraaie liedjes met veel akoestische passages. Hoogtepunt is evenwel het atypische instrumentaaltje Tramontane.

Bij deze dan ook een warm pleidooi voor een herwaardering van wat misschien wel de puurste AOR-band is.

De Foreigner albums op musicmeter worden naar mijn mening nogal ondergewaardeerd, zeker Double Vision, die voor mij nog net dat tikkeltje beter is dan hun debuut. De liedjes zijn natuurlijk niet overgecompliceerd maar Hot Blooded en de titelsong zijn absolute topnummers, wat een lekker ritme op die songs zeg! Andere hoogtepunten vind ik Blue Morning, Blue Day en Love Has Taken Its Toll (met een uiterst mooi refrein). Tramontane is de vreemde eend in de bijt en klinkt eerder als prog-rock, maar misstaat zeker niet op dit album. De nummers hierna echter blijven wel goed ,maar kunnen het hoge niveau van ervoor niet echt meer vasthouden en weerhouden mij van de maximumscore

Mist toch wel de grootsheid van het debuut, maar alsnog kan ik hier toch voor het gros echt erg goed naar luisteren. Hot Blooded, Double Vision en Blue Morning, Blue Day herinner ik me nog van een verzamelaar, maar tracks als Tramontane (mooie proggy instrumental), Lonely Children en Spellbinder doen daar toch echt niet voor onder. Have Waited So Long is wel een beetje een misser en over het algemeen is het album toch beduidend veiliger dan het debuut, maar wederom kan ik er prima van genieten.

Tussenstand:
1. Foreigner
2. Double Vision

Oef! Wat een zoete muziek ineens! Hot Blooded is zo'n typische eenvoudige rocker die je op het debuut ook had, maar daarna gaat het heel hard achteruit qua tempo en energie. Blue Monday, Blue Day is een veelzeggende titel, maar het komt nogal emotieloos op me over. You're All I Am is van het soort liefdesliedje waar ik echt niks mee kan, zo slijmerig. Het album herstelt daarna in het opzicht dat het redelijk acceptabel wordt. Back Where You Belong en Tramontane zijn redelijk goed nog, maar meer dan een krappe 3,5* kan ik hier niet uit persen.

Tussenstand:
1. Foreigner
2. Double Vision

Bij deze beoordeling kan ik het kort houden. Van dit album kwamen geen hitsingles in Nederland, het ging dan ook in 1978 geruisloos aan mij voorbij. Wel leerde ik Hot Blooded en de titelsong enkele jaren later via de verzamelaar Records kennen.

Echte uitschieters ontbreken, afgezien misschien van het afsluitende Spellbinder. Niet dat de rest van de muziek per se slecht is, maar dat ik met moeite 3,5 sterren geef en eigenlijk een 6,5 als schoolcijfer, zegt voldoende. De twee livebonussen die ik op streaming tegenkom, klinken meteen een stuk vetter dan de plaat, waar het iedere keer nét te mat is.
De stem van Lou Gramm blijft net als bijvoorbeeld die van genregenoot John Waite een klasse apart, waar ook de mindere nummers van profiteren.
Drie maal haak ik af: de ballade You’re All I Am en de twee met Mick Jones als eerste zanger, te weten Back Where You Belong and I Have Waited So Long. Daarentegen de sterkste nummers in mijn bubbeltje: naast Spellbinder tevens Blue Morning, Blue Day, Double Vision (vroeger háátte ik de blazers daarin, dat is niet meer zo) en het instrumentale Tramontane dat klinkt als muziek bij een politieserie.

Zoals bij zoveel bands viel de tweede plaat tegen ten opzichte van het debuut, omdat daarvoor de beste composities waren gebruikt. Dat Jones & co echter goede songsmeden zijn, zouden de opvolgers bewijzen.