Foreigner - Head Games (1979)

racisme? een witte jongen die zich vies wil maken hmmmm. Op vinyl klink dit album trouwens nog best up-to-date.

Op een gedeelde 33e plek staat dit Album in de Oor jaarlijst 1979. Vanmiddag eens goed voor gaan zitten en het valt me niet tegen. Geen spetterend album. Gewoon degelijke rock. Ook geen favo's op het album gevonden. Kan beter, kan slechter. 3,5*

Naar aanleiding van recente besprekingen van deze band, deze LP maar weer eens op de draaitafel gelegd. Heeft de tands des tijds behoorlijk goed doorstaan, zowel in fysiek als in muzikaal opzicht.
Ik zag/zie dit album niet zomaar als een tussendoortje, maar daarentegen in artistiek opzicht een goed en volwassen vervolg op eerdere albums. Als beste nummers beschouw ik: Dirty White Boy, Head Games, The Modern Day.
Misschien een tikje off-topic: Ik vermoed dat het eerste nummer tegenwoordig niet veel meer gedraaid zal worden door menig 'woke' vergiftigd radiostation.

Geluidkwaliteit tenslotte is zonder meer goed te noemen.
Toch wel een ruime '4' voor dit interessante album uit 1979.

Eind februari 1980 kwam Love on the Telephone de Nationale Hitparade binnen, om in maart op een bescheiden #34 te pieken. Ik had net een platenspeler aangeschaft, betaald van mijn krantenwijk en daarbij twee elpees in bezit: Live van Status Quo en Sinterklaas gaf mij Lachen en Laten Lachen van Herman Berkien. Voor de fonotheek was ik nog net te jong.
Zodoende was ik nog vooral aangewezen op mijn Philips radiocassettespeler, waarmee ik mijn favoriete liedjes opnam. Als er dan zomaar een ronkend plaatje in de hitlijst verscheen, leidde dat altijd tot enige opwinding.
Love on the Telephone hoorde onmiddelijk bij mijn favorieten. Net als hun eerste hit Cold as Ice heeft het een intro dat me onmiddellijk bij de lurven greep: eerst sferische keyboardklanken, dan bijna dreigende pianoakkoorden en nadat de anderen losbarstten met scheurende gitaren en spetterende bekkens zat ik gekluisterd aan de radio.

Helaas ontbrak het lied op de verzamelaar Records, die ik zo'n drie jaar later uit de fonotheek leende. Pas jaren later hoorde ik Head Games volledig. Het bleek een klassiekertje: zwakke liedjes staan er niet op, waarbij ik de A-kant de beste vond.
Meestal wordt er stevig gerockt, zoals in Dirty White Boy en Seventeen. Hier en op andere nummers klinken riffs en koortjes zoals AC/DC dat ook deed, maar waar ik bij de Australiërs pils ruik, hangt bij Foreigner de lucht van een duurdere wijn; het is wat meer “sophisticated”.
Leuke details: het funky deel bij de zin “Women in a disco” in Women, of de akoestische basis van Do What You Like dat tot een aangenaam popliedje uitgroeit. Opvallend is ook dat ik de eerste ballade pas op de B-zijde tegenkwam; Blinded by Science mag er zijn.

Vijftien jaar geleden ontstond op MuMe bij dit album enige verwarring toen Casartelli de begrippen new wave en new romantics liet vallen, maar ik begrijp hem wel. Foreigner ontdoet zich hier namelijk qua productie én toetsengeluiden van de jaren ’70 en start met een nieuwe set synthesizers en een modernere productie. Een geluid dat eerder al bij pioniers als Gary Numan klonk, maar inmiddels bij Foreigner in een stevig aor-jasje. In datzelfde 1979 kozen The Stranglers eveneens voor een nieuw toetsengeluid, wat een nieuw hoofdstuk opende; de technische ontwikkelingen gingen snel in die jaren, hetgeen ook Foreigners Al Greenwood niet was ontgaan.

Over de ietwat omstreden hoes vind ik op Wikikpedia meer omtrent de gedachte erachter én dat het meisje daarop actrice en producente Lisanne Falk is. Ach, ik vond het indertijd een mooie hoes maar dacht daar niet echt over na. Wat telde was de muziek en die is goed: Head Games is een best-of op zichzelf, vind ik nog altijd.

Mooi verhaal Ronald! Hartgrondig mee eens! Maar wie is in godsnaam Herman Berkien?

Utrechtse cabaretier, leermeester van Tineke Schouten. Die elpee ken ik uit mijn hoofd, veel gedraaid. De keus was immers schaars in de eerste maanden met mijn platenspeler...

Haha begrijpelijk

Ik heb het volgens mij ook al bij de betreffende verzamelaar geschreven, maar de reden dat Love on the telephone niet op Records staat, is dat dat nummer uitsluitend in Nederland op single verscheen - en dus ook alleen hier in hitje kon worden. De enige clip met bewegende beelden op YouTube komt dan ook van hun Toppop-performance. De dienstdoende platenmaatschappijen maakten in Nederland wel vaker opmerkelijk afwijkende keuzes bij nummers die op single werden uitgebracht. Vrij vaak een nummer dat dat lot elders niet was beschoren. Er is zelfs een topic voor, en ik zie dat Love on the telephone daar niet eens genoemd wordt. Ik zal 'm zo toevoegen.

In de VS kozen ze voor Women, wat bij ons op de B-kant van Love on the telephone terecht kwam. Ik heb dat altijd een merkwaardige keuze gevonden; het klinkt helemaal niet als een single. 'Telephone' wel, het is een ijzersterk nummer. Het krijgt één van de twee sterretjes die ik op deze site mag toekennen. De andere is voor de prachtige ballad Blinded by science.

Ik ben het verder eens met je observatie dat Foreigener hier - hoewel het natuurlijk een AOR/hardrockband bleef - luisterde naar de tijdgeest en meer synths en puntiger songs inbracht. Hoewel de synthesizers altijd al deel uitmaakten van het Foreigner-geluid; ik vind ze ook op het debuut al redelijk sterk aanwezig, zij het meer verborgen in de mix. Op dit album is het natuurlijk die synth-intro van Love on the telephone die de show steelt. Ik vind die synth-riff trouwens wel verdacht veel lijken op het intro van Is it love you're after van Rose Royce, een discoplaat die rond dezelfde tijd een hitje werd in Nederland. Ze spelen 'm alleen wat sneller.

NB. Nu ik dat clipje uit Toppop weer voorbij hoor komen (playback uiteraard) word ik me er weer van bewust van een geweldige zanger die Lou Gramm toch is. Echt een absolute topper in dit genre.

Zohooo, inderdáád zeg! De synth in het intro van Is it love you're after lijkt er sterk inderdaad op! Lekkere discotrack vind ik dat trouwen. Slechts twee maanden eerder in de Nationale Hitparade, die moet ik toen gehoord hebben, maar verfoeide inmiddels dat genre.
En Love on the Telephone is een beter liedje dan Women inderdaad, dat had de Nederlandse platenbaas goed gehoord.
Leuk om zo de context van deze muziek te zien groeien!

Vanuit de krochten van de updates weer eens gedoken in Foreigner . Prima plaat weer en een feest der herkenning. Jaren niet gedraaid , maar dusdanig geworteld in het brein dat er geen verassingen voorbij kwamen. Kon zelfs meezingen met de liedjes die ik begin jaren 80 allemaal op een tape had staan. Mijn oudere buurjongen was nogal van deze muziek en maakte tapes voor zijn opgroeiende buurjochie. In de loop der tijd een aardige verzameling van Foreigner op cd opgebouwd en net als alles , jaren laten versloffen. Op een gegeven moment verschuift je interesse en laat je je oude helden voor wat het zijn. Zonder ze overigens te vergeten . Je ontdekt nieuwe liefdes , het is soms net het leven. Leuk dat ik vandaag weer een dag vol nostalgie had en dat ik nog steeds prima te spreken ben over dit materiaal. 4 sterren en op naar 4.

Die ik al kennelijk had voorzien van een cijfer :O)

Hoezo is dit overduidelijk? Ze kan makkelijk boven de 18 zijn, verder dan begin 20 waarschijnlijk niet inderdaad, maar overduidelijk minderjarig?
Verder toffe review van je trouwens hoor!