The Mary Onettes - Islands (2009)

Hier bedoel ik dan weer niet stoere teksten, maar een wat stoerdere* sound. Ik vind het moeilijk te omschrijven. Ik denk dat Mjuman wel een goed punt heeft met die bas (en ook de drums) die zo ieletjes klinken. Twee instrumenten die een song juist wat vetter (en stoerder) kunnen laten klinken.
Neem nou bijv. (een van) mijn meestgedraaide albums van 2009, Black Poets, die zetten tenminste een stevige basis neer van bas en drum waar je lekker op kan leunen en dat houdt mij bij de les.

Ik heb geen bal verstand van produceren (heb alleen mijn eigen nummers gedaan, gevoelsmatig zo'n 100 jaar geleden) maar ik zou het met deze band toch wel wat anders aanpakken. Veel minder galm, die breierigheid die er af en toe inkomt laten verdwijnen, bas en drums anders uitmixen. Ik heb nu het gevoel dat de bedoeling goed is maar de uitvoering niet helemaal uit de verf is gekomen. Melodieus gezien zijn TMO zonder meer behoorlijk sterk.

Over productie: ik weet er echt niks vanaf. Ik probeer op mijn eigen gebrekkige manier te zeggen hoe ik dingen hoor. Voor mij lijkt het alsof The Mary Onettes tekort komen wat bijv. White Lies teveel hebben en bij Black Poets precies goed in evenwicht is. Het is ook een kwestie van hoe je de dingen graag hoort bij dit soort muziek natuurlijk.

* misschien is stoer niet het juiste woord en bedoel ik gewoon wat steviger/vetter

Zeer goede pop-rock uit zweden, blij dat ik ze gevonden heb, en ik houd er wel van, als het allemaal niet zo moeilijk klinkt, gewoon simpele pop-rock dat goed uitgevoerd wordt

Gisteren nog weer gedraaid, met wat luider volume. Het blijft een prettige plaat, maar het gemis aan laag doet zich ook dan gevoelen.

Bij de productie is nadruk gelegd op hoog en midden, stem, gitaren, violen; ook bij een behoorlijk volume leidt dat tot een setrk gekleurd geluidsbeeld. Ik ervaar dat vele hoog (m.n.) op den duur als vermoeiend en daarom kan ik dit album nét uitzitten. Vraag me af waarom dit zo is geproduceerd - geluid doet erg 'sixties' aan: Love Affair, Herd etc - alsof gezocht is naar een soort positieve pop-attitude/stemming.

En onevenredig veel hoog impliceert volgens mij ook dat je oor eerder moe wordt.

Eerlijk gezegd heb ik er geen last van dat de lage tonen niet zo heel goed vertegenwoordigd zijn op deze plaat. Het hoort voor mij bij deze plaat, geeft het z'n charme. Daarbij, wat Mjuman hierboven ook zegt, maakt het het album een beetje positiever qua geluid - de teksten zijn in ieder geval niet heel vrolijkmakend.

Het album klinkt mij - geboren in de jaren '80, verder vooral naar metal luisterend - heel erg jaren '80-pop in de oren. Veel galm, wat strijkers, en wellicht dat het hoge geluid van de plaat daar ook aan meewerkt. Ik ben dus niet echt een kenner van de muziek van de jaren '80 - The Cure, Echo & The Bunnymen, China Crisis, om maar een paar van de namen te noemen die ik in de voorgaande berichten las, ik ken de namen, maar dat is het ook - maar als ik in mijn hoofd een beeld had van het geluid van de muziek uit die tijd, dan zou het zo zijn als op deze plaat.

Qua songmateriaal zijn er een paar nummers die er voor mij uitspringen: Puzzles, Once I Was Pretty, The Disappearance of My Youth, en Bricks. Echt zwakke broeders heb ik na ruim 30 keer beluisteren van dit album nog niet kunnen bekennen, hoewel Cry for Love mij niet heel veel doet. Daarnaast springen Symmetry t/m Whatever Saves Me er niet echt uit. Ik vind die nummers redelijk anoniem, maar slecht is het zeker niet.

Het heeft wat voeten in de aarde gehad om deze cd in huis te krijgen (besteld bij cd-wow, cd kwijtgeraakt bij de post, nieuwe opgestuurd, wachten, wachten) maar dit album is zonder meer een van mijn mooiste aankopen van dit jaar, hoewel het jaar nog jong is uiteraard.

4.0*

Mooi vervolg op de geweldige debuutplaat, maar helaas net een tikkeltje minder sterk. Maar het blijft natuurlijk een heerlijke sound die deze mannen laten horen. Mijn favorieten zijn Puzzles, Dare en God knows I had plans. Ik stoor me verder niet aan de zaken die hiervoor door anderen werden aangehaald.

Nog weer eens gedraaid om te kijken in hoeverre mijn eerdere gedachten oevereind zouden blijven. En eigenlijk is er weinig veranderd: het klinkt gewoon te licht, te veel hoog en zelfs het hoog van de leadgitaar is weggepoetst. Ook mijn lief vond het te 'licht' klinken en dan blijkt gewoon dat lage tonen (bas) het fundament leggen voor een muzikale beleving. Sfeer is redelijk ok: wide open spaces, melancholiek, zelfs op het sentimentele af.

Het is geen onaardige muziek, maar ik haal er echt een halfje vanaf. R71 zei het al: het doet af en toe denken aan Echo & The Bunnymen, maar dan zonder de grom en het onheilspellende.
Ik heb dan ook Dare van dit album gebenchmarkt met Over the Wall van E&B: na elkaar draaien, naast elkaar wisselen tussen pc en cd en mijn beeld werd bevestigd: Mary Onettes is iets heel anders, maar heeft wel elementen van 80's sound, Enieder die daaraan twijflet moet diezelfde test maar een thuis uitvoeren en zijn oren open zetten.

@Wizard: ik heb destijds de cd besteld bij hun label, Labrador in Stockholm - dat kan via hun website - kreeg ik nog een aardig bedankbriefje van label-baas Johan. Op de site van Labrador kan je ook luisteren naar een aantal bands op dat label: Sweden's and the world's finest purveyor of pop music - labrador.se

Mjuman, dank voor de tip! Ik zal een kijkje nemen op de site .

Ik moet jammer genoeg, ik heb het wel voor deze sympathieke band, de commentaren van hierboven bijtreden. De productie komt de muziek niet ten goede, het is allemaal al vrij gladjes en als je de gitaar dan nog bewust op de achtergrond houdt wordt het net iets teveel van het goede. Daarboven zijn de teksten te sentimenteel. De band was alle originele teksten kwijtgespeeld, en blijkbaar is het opnieuw schrijven iets te vlug verlopen. Na een voltreffer van een debuut dus een iets mindere tweede, ondanks dat het best een genietbaar bandje blijft en songs als Puzzles, Dare en The Disappearance Of My Youth erg goed zijn.

Kwam dit berichtje tegen op de site van Labrador.se

The duo consists of brothers Philip and Henrik Ekström who you might recognise from the band The Mary Onettes. Inspired by their grandmothers memoires and Swedish/Finnish poet Claes Andersson singer Philip wrote fifteen songs in a two months-creative outburst in the fall of 2010. The first single "Viljan" will be out on January 2. You can hear it today... MP3 download and online stream below. Enjoy!

Sweden's and the world's finest purveyor of pop music - labrador.se

Nou vooruit dan

Er staat geen liedje op dat niet handelt over verlies van hoop of de dood. Enkel het album van Girls Names klinkt me nog depressiever in de oren.

Nou vooruit dan

Eerst even een lekkere binnenkomer: van heel veel popsongs laat de tekst me redelijk Siberisch - en dat komt niet niet omdat ik het niet kan verstaan, of omdat de teksten in onleesbaar prietelig lettertype zijn weergegeven of in losgeslagen design-kleuren - een rood bibber-font op een zwarte ondergrond noodt niet echt tot lezen. Voor mij is een goede tekst een bonus; ook thematiek is belangrijk. Zo jaagt Way over Yonder van Carole King (Tapestry) tekstueel me regelrecht de boom in, terwijl ik het net zo bijbelse (wellicht nog sterker) There Is a Reason van Alison Krauss + Union Station prachtig vind - raar, maar waar!

Met alle liefde wil ik wel lieden noemen die - imo - een fijne prestatie leveren op dat punt, maar da's hier beside the point.

De teksten storen me niet echt - wel zit er een zekere discrepantie tussen het himmelhoch jauzen van de muziek en de sentimentalistische teksten. En dat, geloof me of niet, is een redelijk Zweedse karaktertrek - Zweden (ik heb er gewoond) zijn over het algemeen uiterst cool in de expressie van hun emotie, tot het punt dat de uitlaatklep der emoties terdege is gesmeerd met alcoholica - dan treedt snel sentimentaliteit in.

Het bezingen van de verloren jeugd (onschuld, "once I was lucky") en de zgn "ache" is niet anders dan de verwoording van de "weltschmerz"of "ennui". Ik vind het geen depressieve plaat - probeer Closer eens zou ik willen suggereren - maar het POSITIVOO-geluid van de muziek ervaar ik als storend; het doet met sterk denken aan de Jehova-getuige die me op zaterdagochtend uit mijn bed belt om kond te doen van de blijde boodschap. Daar zit idd wel wat deprimerends in.

De hoofdgedachte die bij me post vat is er één van tjimmig, blanke jankerd, ga Radiohead draaien en doe vervolgens eens wat. Verder kan ik dit album echt niet duiden als een boodschappenlijst. Toch staan er een paar goede nummers op.