The Mary Onettes - Islands (2009)

Ben toch wel benieuwd naar dit album. Erg mooie hoes ook, vind ik.

Check dan ook meteen een aantal andere releases van Labrador, echt een fantastisch label!

Mooie plaat, heel sfeervol ook. Mocht wel iets origineler geweest zijn. De jaren '80 invloeden, liggen er soms nogal dik op (bv. in het eerste nummer hoor ik wel heel duidelijk The Cure terug,...). Maar goed, toch één van de betere platen die recentelijk uitgekomen zijn

Hier kijk ik naar uit. Het eerste album werd Internationaal goed onthaald, in Nederland (en België) was het enthousiasme minder groot. Ik wacht tot SFS de bestelknop toevoegt.

Morgen spelen ze in New York, samen met Blacklist.

SFS wil de voorraad eerst binnen hebben.

Mooie hoes! Ben benieuwd.

Mooi album; doet me ook met regelmaat denken aan China Crisis.
Over het algemeen mooie, rustige New Wave.

Wat ik gehoord heb op soundbites (via Labrador en elders) zeg ik inderdaad: mooie wave, die mij eerder doet denken aan Ocean Rain. China Crisis is imo beduidend rustiger, en ook qua sound minder op de drum gemixt; dit is echt up tempo en drumggeluid m.n. doet af en toe denken aan Over the Wall. Klinkt heel fijn!

In reviews wordt algemeen ook gesteld dat dit een soort link zou zijn tussen de konijnenmannen en de internationale pliesie, maar daar kan ik me niet in vinden.

Klinkt goed. Vond het debuut zeer charmant. Deze opvolger wil ik zeker ook horen.

In dat eerste nummer zit in het rechter kanaal een super irritante hi-hat vind ik. Het is net of dat er niet in hoort. Of er iemand op de achtergrond een beetje irritant zit te tikken. Verder heb ik alleen vluchtig geluisterd en vind ik het een erg lekker plaatje.

Leukleukleuk! Ik ben hem nu voor het eerst aan het beluisteren, en ik word er helemaal vrolijk van. Wellicht is dat niet helemaal de gemoedstoestand die deze Zweden op willen roepen, maar jammer dan voor hen.

Het klinkt goed maar ik kan me voorlopig niet van de indruk ontdoen dat dit album minder is dan de voorganger. Hier staan fraaie dingen op, Puzzles & The Disappearance Of My Youth in de eerste plaats, maar Lost & Explosions heb ik hoger zitten. Tijdens de wat mindere songs wordt de band soms een karikatuur van zichzelf en overdrijft men met de 80's like productie. We zullen het wat laten rijpen.

Waar hoor je dat dan aan, bijv? Ik heb een heel andere indruk en de matcht hier totaal niet mee.

Ik vond de band behoorlijk gegroeid, qua geluid - wat je hier schrijft komt op mij over als een beetje met kreten werpen, zo zonder nader typering. Verder vraag ik me af of je dit van mp3 luistert of van cd; wil je echt iets zinnigs over productie zeggen kan je - by all means - begrijpelijkerwijs niet uitgaan van mp3.

LH heeft het over zijn indruk. De productie waar hij het over heeft is hoe hij het hoort. Ik kan dat juist best begrijpen. Het is gewoon de sound op een of andere manier. Persoonlijk vind ik zulke dingen vaak moeilijk nader te omschrijven. En geloof me: hij heeft de cd.

Leuk dat je voor hem opkomt, maar ook dat maakt het niet duidelijker. Wat én hoe precies; laat ik het preciseren, gitaarklank, galm, echo, wall-of-sound idee. Ik kan pas met iemand in discussie gaan als het voldoende duidelijk is, want ik heb het idee dat hij aangeeft idee absoluut niet - en moeilijk te omschrijven is geen nadere typering. voor mij klnikt het fris, open, transparant en die kwalificatie is op veel 80's spul echt niet van toepassing. En die opmerking over mp3 is in zoverre relevant dat bron wel degelijk beleving beïnvloedt.

Tussen twee haakjes: ik ben er best in geïnteresseerd hoeveel mensen hier op de site een oordeel geven over een album aan de hand van mp3's.

Zelf wijn kan je met metaforische typeringen (zacht, mollig, rond, complex) omschrijven, dan moet dat met geluid ook kunnen. Qua muziek zou ik dit als pop met een snuifje wave typeren - maar het lichte, transparante erin - en dat verwijst ook wellicht naar het licht (en het belang daarvan) in de Zweedse cultruur - steekt aardig af tegen het donkere (onheilspellende), troebele van een Interpol.

Argh, had ik een stukje getypt, is het weg als ik wil posten. Nou, nog maar eens kort proberen.


Op de laatste 7 woorden na ben ik het met je eens. Voor mijn gevoel is dit album over het geheel iets minder sterk als het vorige, maar ik vind de beste nummers van deze plaat beter dan de beste nummers van de vorige.
Van beide albums vind ik de eerste 5 nummers het sterkst, en daarna begint mijn aandacht een beetje te verflauwen. Dat laatste heb ik het sterkst bij Islands,maar desalniettemin vind ik het een erg goede plaat.


Ik heb Islands nu alleen als mp3. Sowieso heb ik meer albums als mp3 dan op cd. Dat is niet iets waar ik trots op ben, integendeel, maar mijn bankrekening is even de beperkende factor in deze. Bij mij komt het dus regelmatig voor dat ik een album als mp3 beoordeel. Misschien niet optimaal om alle details te horen, maar een mp3 vind ik goed genoeg om vast te stellen of ik een cd goed vind of niet, en om een globaal oordeel te kunnen geven.

Mijn reactie was ook ingegeven door mijn interesse wat LH nu precies onder "80's geluid" verstaat en waarom hij bepaalde nummers minder vindt.

Ik heb Islands net nog gedraaid (cd) en er vallen een paar dingen op:

* thematiek (afscheid van de jeugd, nadenken over verleden, gemaakte keuzes oa) die op mij af en toe als enigszins pathetisch overkomt.

* het album is geproduceerd met nadruk op hoog, helder en midden tonen - er zit heel weinig bas in; je moet echt vrij hard draaien om een wat breder geluisspectrum te krijgen. Daardoor wordt je op een gegeven moment het geluid een beetje beu. Ik heb dat ook bijv. met het debuut album van A-ha, dat in zekere zin hieraan doet denken. Geluid doet af en toe denken aan sixties (Phill Spector).

The Disapperance of My Youth en God Knows I Had Plans zorgen voor een klein dipe in de luisterbeleving, maar dat trekt verderop weer bij.

Ik vind dit een mooie pop-plaat met aardige wave-elementen; En er zijn een aantal duidelijke verwijzingen; ik noemde al A-ha, Echo & The Bunnymen (Ocean Rain) en The Teardrop Explodes.

Ik wilde het ook niet duidelijker voor je maken. Ik probeerde je alleen duidelijker te maken waarom het nou eenmaal zo is dat mensen soms schrijven hoe iets op ze overkomt zonder het direct nader te omschrijven.

Ik denk dat heeeel veel mensen een oordeel geven a.d.h.v. mp3's. Ik denk dat mp3's tegenwoordig sowieso veel meer geluisterd worden dan cd's. Ik geloof zelfs dat producties daar steeds meer op aangepast worden. Het moet goed klinken op mp3, want zo wordt het het meest gedraaid.

Ik schat zo'n 70% op MuMe via MP3 luisterd.
Ik heb gelukkig veel albums orgineel in bezit, maar ken deze ook alleen van MP3.

Lees ook wat ik hierboven al schreef. In de vorige eeuw heb ik ooit geleerd dat communiceren ook als doel heeft een derde te informeren; dat doel zie ik hier op de site wel eens kwijt, omdat het wat (wat bedoelt de poster) verdwijnt achter het hoe (hoe zet ie het neer).

"Goed klinken op mp3" een contradictio in terminis (met een behoorlijke grote onbekende variabele, nl "wat is goed?"). Niemand kan mij wijsmaken dat een audiofile (mp3) met een reductie van 90% net zo goed klinkt (of beter als ik jou mag geloven) als een cd-bestand - (.pcm puls code modulatie). Niets voor niets zie je steeds meer FLAC ook voorkomen als formaat en dat heeft de naam lossless te zijn.

Binnenkort ga ik naar een demosessie high end audio i.c.m. computer en dan weet ik meer over de nieuwste dingen.

Communiceren is niet elkaars woorden verdraaien, toch?

Ook ik vind het geluid van een cd beter dan mp3's, maar mp3's worden vaker gedraaid dus lijkt het me dat een productie goed moet klinken op mp3. Of dat ook zo is is nog maar de vraag...

Laten we hier maar kappen; ik heb niets verdraaid(zie mijn opmerking over goed klinken); ik stuur je wel een pm.

Je schrijft "of beter als ik jou mag geloven" (zoals ik dat cursief had gemaakt in de quote) en dat zeg ik helemaal nergens en is ook niet mijn bedoeling te zeggen, vandaar. Ik noem dat dan verdraaien van woorden. Fout interpreten of niet goed lezen kan het ook zijn.

PM-en mag altijd.

@ Mjuman :

Allereerst even zeggen dat ik mijn muziek gewoon koop en me niet tevreden stel met mp3's. Dat kan Reptile zeker beamen.

Voorts ben ik zelf geen producer en gaf ik hierboven enkel mijn eerste gevoel weer. Ik heb hem vandaag opnieuw gedraaid met jouw commentaar in het achterhoofd.

Wat galm & echo betreft klinkt Mary Onettes toch echt als een 80's band. We hebben deze discussie al eerder gehad; een aantal jaar geleden had je bands die qua structuur de 80's revival hebben ingeluid, tegenwoordig heb je bands die er met hun productie een schepje bovenop doen. Voorbeelden hier zijn Cut Copy, M83, White Lies en zeker ook Mary Onettes.

De bas lijjkt inderdaad wat weg gemixt, waardoor het imo op sommige punten iets te glad aanvoelt. Waar je op het voorgaande album nog een aantal songs had met een rafelig randje (Explosions) klinkt alles hier helder en solide, maar op momenten dat de songs wat minder worden daardoor ook wat ééntoning. Ook heb ik de indruk dat de intro's vaak meer beloven dan wat de songs zelf brengen. Die intro van Bricks bijvoorbeeld is erg fraai maar de song zelf weet zich niet te onderscheiden.

Don't get me wrong, laat mij de laatste zijn om The Mary Onettes te bekritiseren. Bij het eerste album was ik de enige om een lans te breken voor deze Zweden, en ook dit album bevalt me steeds beter.

Vergelijken met Interpol gaat niet op, zoals je zelf zegt voel jij bij Interpol het bruisende en verstikkende NY terwijl dit genieten is van open Zweedse landschappen.

Zijn er meer mensen hier die zich af en toe storen aan sommige nogal naief klinkende teksten? De tekstschrijver klinkt mij nogal groen in de oren, als een jochie van begin 20 aan het begin van zijn volwassenheidsfase, die zijn eigen identiteit begint te ontdekken.
Denk bijv. aan 'The Disapperance of My Youth', maar ook teksten als in 'Whatever Saves Me' en nog wel meer.
Het geheel klinkt mij toch allemaal wat te lievig en zoet. Waar ze bijv. aan E&tB doen denken gaat het altijd om die zoete kant van die band. Dat stoere (om het zo maar te noemen) hoor ik bijv. nergens.

Opnieuw loop ik er dus tegenaan dat ik het te soft vind om echt wat aan te vinden, evenals ik dat had bij hun debuut. Enkele aardige nummers staan er heus wel op, maar die cd helemaal achter elkaar horen hoeft voor mij niet zo.

Bij Mary Onettes heb ik me nog nooit aan de teksten geërgerd, in tegendeel zelfs. Dat heb ik eerder bij The Search of Audra. Ach, dit soort muziek hoort pathetisch te klinken, het is Kings Of Leon niet. Wie een Post-Punk band met stoere teksten zoekt moet naar Interpol luisteren, en daar stoor ik me dan weer mateloos aan...
Dragons & Decorate.Decorate. steken qua teksten ver boven het maïsveld uit!

...de teksten van Interpol stoer?....meen je dat?...en wat bedoel je er eigenlijk mee? Met de teksten van Interpol kan ik helemaal niets. Waar die over gaan ontgaat me vaak.

Teksten over gang bangs, triootjes, dealers, drugs, datre rape, moord ed classificeren we toch al stoer, nee? Het zijn iig andere thema's dan diegene die door onze Zweedse vrienden hier bezongen worden. De meeste teksten van Interpol kan ik wel plaatsen. Mijn grootste probleem is dat ze vaak overdreven vrouw onvriendelijk zijn. Tsja een soort haat-liefdesverhouding met Interpol. Banks schijnt nogal een hiphop liefhebber te zijn, wat zijn schrijftalent jammer genoeg niet ten goede komt.
Wil je Post-Punk met écht vage teksten? The Prids.

Nee, ik heb me nog niet aan de teksten geërgerd. Nu moet ik ook bekennen dat ik ze nog niet 3 keer van voor naar achter en weer terug heb gelezen, maar tijdens het luisteren naar Islands had ik hier zo nu en dan dat ik dacht 'hee, wat een mooi stukje tekst' of 'hey, dit lijkt wel speciaal voor mij geschreven'.
Als ik het me goed herinner, heb ik ergens in een interview gelezen dat dit album ook deels gaat over volwassen worden, dus misschien komt dat overeen met wat jij hierboven zegt. Aan de andere kant betekent dat natuurlijk niet dat de teksten 'groen' over hadden moeten komen.
Maar misschien hangt je beoordeling van de teksten ook af van waar je zelf staat/bent in je leven. Voor mezelf sprekend (24, net afgestudeerd, terug kijkend op hele leuke studietijd, geen idee wat de toekomst gaat brengen) kan ik mezelf soms goed in de teksten herkennen, maar misschien zou dat anders zijn als ik 34 of 44 zou zijn geweest.

Grappig dat R71 net die twee nummers noemt, waarbij ik me ook enigszins aan de tekst heb zitten ergeren - maar ik kan dat wel handen en voeten geven.

Zonder te willen generaliseren zou ik willen zeggen dat Zweden - ik heb er gewoond - niet echt met hun gevoel te koop lopen (en da's een understatement). Waar Zuid-Europeanen hoog scoren op een extraversie-schaal, ligt dat voor Scandinaviërs laag ( Denen zijn dan weer wat gemoedelijker). Ik heb me regelmatig verbaasd over (soms door alcohol gestimuleerde) in onze ogen, sentimentele uitbarstingen; die lijken niet in overeenstemming met hun verder afstandelijke natuur (iets wat wellicht ook is ingegeven door hun geografie.

En dan kom ik op een punt dat LH aanstipt: het landschap is bij Jönköping (waar ze vandaan komen, ligt aan de voet van een heel groot meer) weids en open, maar het bosrijke Smaland ligt heel nabij en da's niet open, dicht bos vol elanden. 's Zomers is Zweden wel een heel licht land en dat hoor je in de muziek.

Over het geluid: afgezien van de galm - waardoor ik idd moest denken aan de konijnenmannen en de J&M Chain hoor ik ook veel (eind) sixties geluid, beetje pompeus; het gebrek aan laag wreekt zich doordat je op een gegeven moment het geluid (zoals het op de plaat is gezet) moe bent; het is te veel in your face, zonder een ondertoon van bas.

Nogmaals het zijn allemaal persoonlijke observaties, die ik vanuit het hoofd schrijf - ik heb het album vandaag niet gedraaid. Ik zal het album nog eens draaien en ook op de teksten letten. Ik vind het echt een goed en prettig album (feel good music), al kan ik me wel verplaatsen in een aantal van de opmerkingen.