Joy Division - Heart and Soul (1997)

Eindelijk in mijn bezit ! De onmisbare verzamelbox van mijn favoriete band! Het eerste schrijfje is mijn favoriet; hoe gaaf is het om heel Unknown Pleasures, de bijbehorende single Transmission en fantastische tracks als Digital, Ice Age en Novelty op één disc te hebben staan?

Closer is echter wel een genre apart. The Viking noemde een aantal nummers waaronder Decades (afkomstig van Closer) 'afkomstig van een andere planeet!' Dat is niet eens overdreven. De box toont aan hoe revolutionair de band is geweest, en inderdaad ook (en hier citeer ik nogmaals The Viking) 'waar The Cure de mosterd vandaan haalt.' Waarmee ik niet wil zeggen dat The Cure alles puur heeft gejat, ze hebben een heel eigen sound, maar op Pornography is een heleboel van Joy Division terug te horen. Sterker nog, ik ben van mening dat Pornography zonder Joy Division niet eens bestaan zou hebben!

Joy Division is een band die een jaar geleden pas echt 'in mijn leven' kwam. Via een film die ik twee jaar geleden kocht en zag, Series 7: The Contenders, kende ik Love Will Tear Us Apart (zat ook in Donnie Darko die ik weer een jaar daarvoor zag, maar toen viel ie niet op). Ik kende ook Atmosphere via Trainspotting: vol #2 en Dead Souls van Nine Inch Nails al, maar ik wist toen nog niet dat 't origineel daarvan van Joy Division was. De naam van de band kende ik zeven jaar geleden al; toen werd ik helemaal gek op The Crow (zowel de film als de originele strip), en ik kwam er al snel achter dat bands en artiesten als Bauhaus, The Cure, Iggy Pop en Joy Division een belangrijke invloed waren voor schrijver en tekenaar James O'barr voor de totstandkoming van de strip. Vanaf toen kwam ik Unknown Pleasures vaak op CD tegen in winkels, maar ik had niet echt behoefte de muziek te luisteren, iets waarvoor ik em nu nóg schaam!

Een jaar geleden brak er een duistere periode voor mij aan; het ging slecht op school, buiten mijn schuld om. Sterker nog, het was de schúld van school, en van mijn praktijkbegeleider op stage! Ik kreeg allemaal negativiteit op mijn dak geschoven, en ik raakte behoorlijk depressief. Op dat moment leerde ik de muziek van Joy Division kennen. Na het zien van Series 7: The Contenders, een jaar eerder, pindakaasde ik meteen Love Will Tear Us Apart, en vroeg mijn broer om die samen met een aantal andere nummers van andere bands op een CD te zetten. Hij vergat 'm per ongeluk. Toen ik een jaar later met mijn nieuwe computer in staat was zélf CD's samen te stellen, herinnerde ik me opeens Joy Division! Ik er meteen achteraan, en zo begon ik de band (vanaf Love Will Tear Us Apart en No Love Lost) meer en meer te ontdekken. Ik was nog steeds down, maar mijn gemoedstoestand verslechterde niet door de muziek van Joy Division. Veel mensen worden, als ze al down zijn, alleen maar gedeprimeerder als er zware en depressieve muziek gedraaid wordt. Ik niet. Ik voelde me er juist begrepen door! Het was een soort therapie voor me. Het heeft er deels voor gezorgd dat ik me nu weer goed voel!

Goed, sorry voor deze uitgebreide geschiedenis. Terug naar de box!

Het blijft jammer dat The Warsaw Demo (bestaande uit Inside The Line, Gutz, At A Later Date, The Kill en You're No Good For Me) niet hierop terug te vinden is. Als je het hebt over oorsprong...! Vooral At A Later Date is een grote favoriet van me, en The Kill is trouwens een aander nummer dan die hierop staat, alleen de titel is hetzelfde. Maar de nummers zelf ken ik gelukkig wel.

Overigens, daar iedereen hier zijn grootste favorieten aangeeft, zal ik dat ook maar effe doen: Transmission, She's Lost Control, Atmosphere, Insight en No Love Lost zouden denk ik wel een mooie Top-5 maken. Love Will Tear Us Apart is een heel misleidend nummer; natuurlijk is het niet echt een vrolijke tekst, daar het over een afbrokkelende relatie gaat, maar het is misleidend in de vorm dat iemand die Love Will Tear Us Apart mooi vindt, en de rest van het repertoire van de band wil ontdekken, compleet afhaakt. Want de rest van het oevre van Joy Division is over het algemeen veel zwaarder!

Daar Love Will Tear Us Apart zo overbekend is, verloor ik mijn interesse er al vrij snel voor. Maar de laatste tijd waardeer ik het nummer toch steeds meer, want het is gewoon prachtig!

Wat ook handig is aan deze box; ik heb een soort dwangmatige regel voor mezelf. Ik kan in geen enkel forum iets in mijn Top-10 zetten als ik het niet zelf (origineel) heb. En als ik Unknown Pleasures of Closer origineel zou hebben, zou ik niet kunnen kiezen welke op #1 in mijn Top-10 zou moeten komen (op het moment staat Substance er). Maar nu kan ik gewoon Heart and Soul neerzetten !

C-Moon noemt deze box verplichte kost voor elke fan. Kan ik me goed in vinden. Als je echter ook geïnteresseerd bent in de man achter de band zelf, zou je ook Touching From A Distance, geschreven door Deborah, Ian's weduwe, eens moeten lezen. Dit boek is ook de basis voor Anton Corbijns film Control. Momenteel ben ik bezig in het boek The House Of Dolls van Ka-Tzetnik 135633. Het is een boek dat een bordeel in een concentratiekamp beschrijft (bijgenaamd 'The House Of Dolls'), en de groepen vrouwelijke concentratiekampgevangenen (zo'n groep heeft de bijnaam 'Joy Division') die zich er gedwongen moeten prostitueren voor de Nazi's. Uit dit boek haalde Ian dus de naam van de band. Hij refereert ernaar in No Love Lost;

"Through the wire screen, the eyes of those standing outside looked in at her, as into the cage of some rare creature in a zoo. In the hand of one of the assistants, she saw the same instrument, which they had that morning inserted deep into her body; she shuddered instinctively. No life at all in The House Of Dolls: no love lost... no love lost..."

Om af te sluiten:

Deze box bewijst het genie van wijlen Ian Curtis, en de bekwaamheid van de band die hem zo goed wist aan te vullen; in Deborah's book staat beschreven dat de band tijdens het oefenen een melodie bedacht, en dat Ian dan in zijn teksten zat te bladeren om te kijken welke er (soms na wat aanpassingen) het beste bijpaste; ik dacht juist dat het compleet andersom ging! En misschien gaat dat bij andere bands ook juist wel in de omgekeerde volgorde.

Vijf punten en de #1-plek in mijn Top-10!

Ben ik nog iets vergeten? Ik hoop van niet ! Ja, sorry als hier een heleboel info staat die jullie allang bekend was.

HEART & SOUL box set 1997

Een kleine 10 jaar na Substance verscheen deze box
die trachtte al het officieel verschenen Joy Division werk te verzamelen
en daar bijna in slaagde. Laat ik alvast vertellen dat ik het erg jammer vind
dat men niet alle acht Peel Sessions tracks heeft toegevoegd.

Enkel Exercise One (46), Love Will Tear Us Apart (58) en Colony (59) zijn Peel Sessions.

Er is ook nog het unreleased Warsaw album.
Daarvan slechts 3 tracks: het unieke The Drawback (43), Interzone (44) en Shadowplay (45).

Er mag gezegd worden dat de trackkeuzes voor beide releases weloverwogen zijn.
Je hoort interessante, alternatieve versies van de bekende nummers in kwestie.

De eerste 2 CDs van deze box verzamelen alle officieel voor Factory uitgebrachte songs.
Met probeert daarbij de chronologie te respecteren, wet een chaotische tracklijst oplevert.
Toch is ook daar één afwezige te bespeuren: de 2de versie van Love Will Tear Us Apart
zoals die is terug te vinden op de dubbele b-kant van de single ontbreekt in de box.
Die vind je wel terug als track 1 op Permanent: Joy Division 1995 (1995).

En As You Said, het titelloze instrumentaaltje van de flexi disc Komakino / Incubation
duikt pas op in de tracklijst van CD3. Op die 3de schijf staan de lekkerste brokken
voor de verzamelaar met naast al vernoemde citaten uit de Peel Sessions
en het Warsaw album voorbeelden uit alternatieve studio sessies.

Zo zijn er de primitieve demo's van Ceremony en In a Lonely Place en een oudere versie
van Atmosphere dat toen nog Chance heette. Op de 4de live CD zat ik niet te wachten.
Maar het lijkt wel of zo'n live schijf er bij overzichtsboxen bijhoort (doch niet aan mij besteed).

Er zit nog één verrassing in de box.
Op de twee eerste schijfjes tref je nergens Walked in Line aan.
De andere nummers die op Still verschenen staan er wel op.

Walked in Line staat op het 3de schijfje en wie goed luistert hoort wel degelijk
een verschil met de versie op Still. Walked in Line werd net als The Kill en The Only Mistake
opgenomen tijdens de Unknown Pleasures sessies, maar van overdubs voorzien door New Order
voor de Still release. Hier hoor je Walked in Line uit de UP sessies zonder overdubs.
Klinkt opvallend hard als het andere materiaal van dat debuutalbum.

En ja, voor de puristen. Voor de live versie van Sister Ray zal je toch Still moeten kopen.
Een aantal live tracks van CD4 keert trouwens ook terug op schijf 2 van de UP deluxe.

Als men nu die live nummers had vervangen door het ontrbrekende studiowerk,
dan zou men echt hebben kunnen spreken van een complete JD anthology.
Maar dan zou niemand nog de gewone CDs kopen en dat mag niet.

ps. De vijf oerdemo's van Warsaw staan ook niet op de box.
Daarvoor moet je kijken op Warsaw (1994) die ook het unreleased album aanbiedt.