Rod Stewart - Soulbook (2009)

zeer goeie rod plaat die als hij zijn favoeriete muziek mag zingen het zeer goed doet , vroeger stonden er altijd wel 1 of 2 covers op zijn lp's , nu hebben we er een volle en hij is zeer goed , ook de artiesten die meezingen of spelen zijn dik in orde , een aanrader !

Ah, Beaster dan eindelijk.

Ik zit maar te wachten op een eerste reactie van iemand.
En: vergelijkbaar met zijn vorige, Still the same?

Waar wij het overigens eens over waren.

Ik vroeg mij namelijk af, of Soulbook nog een minimaal vergelijkbaar rockgehalte heeft als Still the same.

Want als zijn stem nog minder wordt en de muziek nog flauwer, dan komt er wel een moment dat ik afhaak.

Dus dat hoor ik dan nog graag!

4 duetten op 1 cd lijkt me een waarschuwing.

musician , deze rod is wel minder rock dan still the same , maar het zijn dan ook soul - songs , en hij is goed geproducet , gewoon een zeer warme , soul cd met een stem die er niet veel hebben , een aanrader !

Mmm , Rod zingt soul . Lijkt mij logischer dan die Americansongbook shit die hij meende te moeten maken .

Volgende stap een folky bluesachtig album met wat nieuwer materiaal ? Het zou weer wat vertrouwder zijn .

Ga deze toch eens beluisteren . Het heeft wel mijn aandacht .

Ik heb hem ook besteld. Ben benieuwd.

Jammer dat de reünie met z'n oude Faces maatjes (nog) niet is gelukt. Die lachen zich vast een ongeluk om Rod z'n American songbook treurigheid.

o jee, is het songbook opgedroogd?

Het is de plaat die Rod altíjd al had willen maken, schrijft hij opbeurend in het boekje bij de cd.

Ik geloof hem, in zijn hele solo-carriere heeft hij al heel wat soulmuziek gecoverd. Op Every picture tells a story is al het nummer I know I'm losing you te vinden, één van de hoogtepunten van deze cd.

Ik geloof er ook heilig in, dat je in je muzikale smaak heel goed rock en soul naast elkaar kunt hebben, beide muzieksoorten heel goed kunt vinden.

Rod Stewart voelde intuitief waarschijnlijk heel goed aan, hoeveel rock er eigenlijk in soul zit.

Zijn covers in de jaren '70 bleven meestal beperkt tot één per plaat en kregen bovendien een forse rock-douche, waardoor het betreffende nummer niet misstond, tussen allerlei andere juweeltjes.

Dat kon ik dan best waarderen, zo'n versie van Standing in the shadows of love op Blondes have more fun.

Op zijn vorige cd, Still the same, een kleine ode aan wat bekendere rocksongs uit de jaren '70, kon ik de covergedachte nog billijken. Blij als ik ook was dat The Great American songbook sessions eindelijk voorbij waren.

Soulbook gaat mij eigenlijk iets te ver. Rod Stewart heeft er voor gekozen redelijk dicht bij het origineel te blijven (niks geen rock-douche) en heeft goed beschouwd een wat flauwe cd afgeleverd. Met hoofdzakelijk overbekende nummers uit de jaren 60 en 70 die over het algemeen door de desbetreffende artiesten destijds beter werden uitgevoerd.

Met meer soul, inderdaad.

Dat maakt dat ik deze cd een lichte teleurstelling vind.

In 1998 maakte Rod Stewart op de cd When we were the new boys een aantal prachtige, stevige covers van (onbekendere) nummers van Skunk anansie en Oasis. Toen aanstormende nieuwe bands.

Eerlijk gezegd kan ik dat meer waarderen. Het is Rod meer op het lijf geschreven, hij deed dat goed, en het dwingt hem om bij de les te blijven. Je kunt je er bij dat soort groepen niet zomaar gemakkelijk van afmaken.

En dat is wat ik Soulbook uiteindelijk ook wel vind: een beetje gemakzuchtig, een gebrek aan rockmuziek en met weinig hoogtepunten.

Het album When We Were The New Boys waar jij het over hebt musician vond ik aardig , maar ook niet meer dan dat .
Het voegde eigenlijk niet zo veel toe aan de oorspronkelijke versies.
Op Footloose & Fancy Free deed hij dat met vol overgave juist wel met een klassieker als You keep Me Hangin' On .

Ik denk dan ook niet wat Rod nu nog covert enigzins relevant is .
Ook ligt het vaak aan de produktie . Het is te netjes , te veilig en te glad . Dan maar eens een uitglijder , maar laat mensen als Rod Stewart en ook Joe Cocker lekker puur klinken , ze hebben er de stem voor .

Ja, maar dan moeten ze wel bij stem zijn en met name Rod's vocalen zijn op z'n minst 'breekbaar' te noemen, anno 2009.

Maar mócht iemand nog op zoek zijn naar een werkelijk 'soulvolle' plaat van Rod, kan ik de volgende compilatie van harte aanbevelen, u moet hem wel zelf even branden:

01 Twisting the night away
02 My girl
03 It's all over now
04 You keep me hanging on
05 If loving you is wrong
06 I know I'm losing you
07 This old heart of mine
08 Standing in the shadows of love
09 Bring it on home to me/You send me

Allemaal uit de jaren '70, meer dan 40 minuten Rod die soulclassics zingt. Deze compilatie is (ben ik bang) wel iets mooier dan deze Soulbook.

Aardig album, veelal goede nummers, maar Rod overtreft de originele versies eigenlijk nooit. Misschien alleen met 'Tracks of My Tears' met Smokey Robinson.

Rod's stem is aardig, maar ik houd eigenlijk van de Rod ten tijde van The Jeff Beck Group, The Faces, en dan ook nog z'n eerste soloalbums.

Ik twijfel met een aanschaf. Hoe vaak zal ik hier naar teruggrijpen? Aan de andere kant, wat is nu €2,75.... Ja ach, laat ik het maar gewoon doen.

Ha ik win - ik heb er € 1,50 voor betaald! In de kringloopwinkel, en dat voor een vrijwel nieuw exemplaar. De vorige eigenaar had het na 1 of 2 keer draaien wel gehoord, kennelijk.

Ik zou dit album nooit zelf actief hebben aangeschaft, maar voor zo'n zacht prijsje wilde ik het wel proberen. En geredeneerd vanuit het perspectief van dat spotprijsje valt Soulbook niet tegen, maar voor het overige hebben jullie allemaal gelijk: het is niet onaardig gedaan, maar nogal veilig allemaal. Dat geldt voor het repertoire - stuk voor stuk onomstreden soulklassiekers die in de originele uitvoering allemaal beter zijn - maar ook voor de uitvoering: dicht bij het origineel en ietwat braafjes.

Ik bedacht me tijdens If you don't know me by now dat ik zelfs de versie van Simply Red beter vindt (al haalt ook die het niet bij het origineel van Harold Melvin & the Blue Notes). Rod kan het soulrepertoire aan, het klinkt redelijk organisch (als een echte band), maar erg gedreven klinkt het allemaal niet. Dan geeft die imaginaire compilatie van musician een beter beeld van 's mans kunnen.

Vooral de geroutineerdheid en voorspelbaarheid maakt dat ik dit net niet met een voldoende kan waarderen. Het is beter dan die American songbook-albums en ik heb me er wel mee vermaakt. Ik zal hem de komende dagen nog wel een keer of wat draaien, maar ook ik vraag me af hoe vaak ik er de komende jaren nog naar zal teruggrijpen. Niet erg vaak, denk ik.