The Cure - Join the Dots (2004)

Als kind kreeg ik van mijn ouders een zomervakantieboek op het moment dat zij begonnen met het opzetten van de bungalowtent, een ingewikkelde puzzel met stokken. Naast de stripverhalen was mijn favoriete onderdeel in zo’n boek het spelletje ‘verbind de puntjes’. Als je dat op goede volgorde deed, werd geleidelijk een tekening zichtbaar. Altijd weer een verrassing!

Kennelijk heeft Robert Smith ook zulke zomervakanties beleefd, want Join the Dots heeft dezelfde opzet. In vier cd’s wordt nummer na nummer de historie van The Cure zichtbaar middels vooral B-kanten van singles en EP’s/12"s. Je hoort hoe drie jongetjes uit Crawley in West-Sussex waarvan eentje langharig, hun eerste stappen zetten. Vervolgens veranderen zowel bezetting als uiterlijk diverse malen, waarbij lippenstift en getoupeerd haar voor het gothicimago zorgen. Later wordt het luchtiger en zomers, met witte t-shirts en kleurige hoezen. De lijnen tussen al deze stipjes: de stem van Robert Smith, uit duizenden herkenbaar en de steeds terugkerende melancholie.

De eerste cd telt maar liefst 22 nummers, de tweede kent langere nummers en 18 tracks, wat vervolgens eindigt met twee cd’s met “slechts” 15 nummers. In totaal zeventig nummers met B-kanten die niet tweederangs zijn en het verhaal van The Cure vertellen, temidden van nieuwe trends in popland. Tel daarbij het zeer informatieve en rijk geïllustreerde boekje in het midden van de box en de tekening is compleet.

Niks te mopperen? Niet veel. Mijn cd 1 wil niet in de daarvoor bestemde cirkel blijven zitten en dreigt telkens uit de box te vallen. De drievoudige cover van The Doors Hello I Love You op cd 3 sla ik liever over, net als de cover van Young Americans van David Bowie. Omdat ik niet zozeer van remixen ben, heb ik het op cd 4 soms zwaar. Desalniettemin bevalt het meeste mij goed. Mijn persoonlijke uitschieters naar boven:
Op cd 1 (1978 – 1987) zijn dat het instrumentale Another Journey by Train, oorspronkelijk de B-kant bij single A Forest, dat onmiddellijk die vervreemdende sfeer brengt; de twee versies van Lament met valse panfluit, de eerste was ooit een flexidisc en de tweede B-kant van single The Walk; The Upstairs Room, een extra B-kant van diezelfde single; popliedje Throw Your Foot was B-kant van de 12” van The Caterpillar; en The Exploding Boy, uptempo met saxofoon, B-kant van In Between Days.

Op cd 2 (1987 – 1992): het melancholieke A Chain of Flowers was B-kant van de Catch 12”; Hey You!!! is vrolijk en scheurend, hier de B-kant-versie van Hot Hot Hot!!!; de remix van producer Bob Clearmountain van How Beautiful You Are…, oorspronkelijk van een verzamelalbum voor radiostations, is wellicht The Cures mooiste vrolijke muziekje ooit met een tekst vol verwijten; Babble is boos, was B-kant van single Lullaby; het bombastische Out of Mind was B-kant van de Lullaby 12”.

Op cd 3 (1992 – 1996) zijn This Twilight Garden en Play (B-kanten van High), Halo (B-kant van Friday I’m in Love) en The Big Hand en A Foolish Arrangement (B-kanten van A Letter to Elise) lief, warm en sferisch ofwel vlot; de remix Doing the Unstuck was bedoeld als B-kant van een nooit verschenen gelijknamige single; aan de cover van Jimi Hendrix’ Purple Haze (radioversie) moest ik wennen, maar toen viel ik voor het alternatieve gitaarspel van Perry Bamonte; Ocean met strijkers en drumcomputer (?) was B-kant van The 13th.

Op cd 4 (1996 – 2001) nemen de digitale beats geleidelijk toe en haak ik vaker af: De eerste vier tracks zijn echter zeer warm en pakkend: Home, Waiting en A Pink Dream waren B-kanten van Mint Car, This Is a Lie in de ambientmix was B-kant van Gone!; nieuw was Out of this World in de mix van Paul Oakenfold, leuk maar te lang; van een promo-cd komt het slepende Maybe Someday, in de mix van Toby Hedges klinkt het als een band. Op de vierde cd ook enkele akoestische nummers, er is dus naast digiklanken ruimte voor ouderwetse analoge instrumenten.

Over smaak valt goed te twisten, fans van The Cure kunnen het zeer oneens met mij zijn. Ik houd van de melancholie en de popkant van The Cure, wat te zien is in mijn voorkeuren. Feit is dat er met zeventig tracks voor iedere liefhebber het nodige aangenaams valt te vinden.