Grateful Dead - Truckin' Up to Buffalo (2005)

De coronapandemie raakt iedereen en zoals Maggie De Block (onze Minister van Volksgezondheid) zo mooi heeft uitgedrukt is het het allerbelangrijkste om in uw kot te blijven. Voor sommigen blijkt dat makkelijker gezegd dan gedaan, maar gelukkig ontstaan er ook talloze initiatieven om het thuisblijven wat te verlichten. Zo zijn de Grateful Dead sinds vorige vrijdag met Shakedown Stream gestart. Elke week wordt een volledig concert geüploadt op Youtube en voor de nachtraven onder ons: bij de upload hoort ook nog een Q&A bij maar wegens het tijdsverschil is dat voor ons dus ergens een stuk in de nacht. Truckin' Up to Buffalo mag de spits afbijten.

Een Fourth of July show uit 1989 en net zoals het recent uitgekomen Saint of Circumstance (2019) is het opnieuw een stadiumshow geworden. Ironisch genoeg wordt de show wel Truckin' Up to Buffalo genoemd (een knipoog naar misschien wel één van de meest bekende nummers van de band) maar dat wordt zelfs gewoon niet gespeeld. Het is dan ook een ietwat atypische setlist met onder andere I Will Take You Home dat gezongen wordt door toetsenist Brent Mydland. Hij schreef het nummer voor zijn dochter en beseffende dat hij iets meer dan een jaar later zou komen te overlijden wegens een overdosis (op 26 juli 1990 om exact te zijn).. Het komt toch wel binnen. Zeker omdat je hier ook een Brent ziet die gewoon enorm veel fun heeft in het spelen. Zo is Not Fade Away sowieso al een heerlijk indrukwekkend nummer en schiet dat compleet in een hogere versnelling wanneer Jerry Garcia en Mydland elkaar beginnen uit te dagen, maar sowieso is dit een band die gewoon erg veel plezier heeft. Het geeft me altijd een warm gevoel om Garcia al lachend gitaar te zien spelen.

En deze show is toch ook weer een perfect voorbeeld wat voor fantastische gitarist hij was. De manier waarop hij in Deal soleert, die gitaarrifs in All Along the Watchtower (waar good old Bobby Weir de lyrics weer upfuckt) en ga zo nog maar even door. Het is van de eerste seconde tot de laatste seconde genieten, maar wat wil je ook wanneer je met Bertha opent. Dat is zo'n geweldig nummer dat meteen de toon zet. Ik moet wel zeggen dat ik de eerste set iets gezapiger vind dan de tweede. Ik ben niet zo'n enorme fan van nummers als Greatest Story Ever Told, Row Jimmy of Stagger Lee maar gelukkig staat daar nog wel wat persoonlijke favorietjes tegenover zoals Cold Rain and Snow (erg fijn hoe ze daar zo'n trage versie van hebben gemaakt) of When I Paint My Masterpiece. Die opbouw in Looks Like Rain is trouwens ook wel enorm indrukwekkend, vraag me af of dat enkel in audio ook zo indrukwekkend overkomt.

Eerlijk is eerlijk, ik ben ook gewoon een erg grote fan van de band en ze kunnen zelden iets verkeerd doen. Er zijn gradaties in hun concerten natuurlijk maar tot nu toe zit overal wel iets in dat me enorm kan bekoren. Truckin' Up to Buffalo zal niet in mijn top 5 gaan eindigen, maar toch ook weer een aantal kippenvel momentjes. Ik ken ook geen enkele groep waar ik met plezier 2u40 minuten naar ga zitten kijken zonder ook maar iets te weten van setlist. Redelijk korte Space en Drums ook, het is misschien vloeken in de kerk maar dat is het enige aspect dat ik zelden volledig trek.

De bijbehorende video-registratie is in zijn geheel te zien op YouTube: Grateful Dead - Truckin' Up to Buffalo (Live at Orchard Park, NY 7/4/89) [Full Concert] - YouTube

Nu bij Cold Rain & Snow, tot nu toe bevalt hij beter dan Crimson, White & Indigo. Maar we zijn nog niet bij Drums > Space...