Hopsin - Gazing at the Moonlight (2009)

Eindelijk, een album waar ik al lang naar uitkijk. Ruthless keert terug met een hiphop album van een opkomende West Coast artiest. Het is de 27e uitgekomen, maar deze man is echter zo onbekend dat het album nog niet eens op het internet te vinden is. Ik heb 'm maar gewoon besteld, hopelijk krijg ik 'm dit weekend binnen

Hopsin zelf kiest voor géén gast artiesten op dit album. Hij produceert alles zelf ook, en regisseert zijn eigen videos. Qua nummers en flow doet hij met het meeste denken aan de vroegere Eminem. Zeker door zijn agressie op sommige nummers, zijn flow en het story-telling gedeelte. Hij is een beetje een emo-rapper door zijn uitstraling en kleding, en het feit dat hij witte contactlenzen draagt tijdens shows en videoclips.

Naast de singles zijn ook I'm Here en de titeltrack al gelekt. Die laatste is echt erg goed moet ik zeggen.

Voor een album wat in de kelder is opgenomen, en helemaal zelf is geproduceerd door Hopsin, klink het uitstekend

Hopsin is een vreemde snuiter. Duidelijk geïnspireerd door ghotics, draagt hij witte lenzen in zijn videos en bij z'n optredens, passend bij z'n doodskop ringen. Maar toch is hij opgegroeid met pure West Coast Gangsta Rap. Zijn grootste inspiratie qua produceren is Dr. Dre, terwijl hij is gaan rappen door (oude) Eminem. En de gelijkenis met de blanke rapper en Hopsin is niet eens zo heel groot. Hopsin's flow lijkt hetzelfde, en zijn stem licht niet zo zwaar waardoor hij bijna 'blank' klinkt. Ook gebruikt hij zijn gevoelens in z'n track en is hij niet vies van wat verkrachting/moord verhalen in z'n raps. Ook heeft hij een zeer grote haat tegen Soulja Boy, Lil Wayne en Plies. Ze zijn slecht voor hiphop vindt hij. Tijd voor Hopsin om daar verandering in te brengen.

Misschien is dat wel wat Ruthless in hem zag, Gazing At The Moonlight is een verhaal geworden. Hopsin is een benadigd verhalen verteller. Zo vertelt hij op Who Do You Think I Am een humoristisch verhaal over meisjes die hij kent die maar niet 'open' gaan voor hem. En dat terwijl hij hun altijd heeft geholpen met liefdes problemen. Een ander voorbeeld is Slurpin', waarin Hopsin weer vertelt over welke kwaliteit hij van vrouwen hij erg leuk vindt... Motherfucker gaat over dat iedereen hem vroeger maar rare kerel vindt, met Hopsin die hierop verder in gaat. Op grappige wijze.

Maar Hopsin heeft ook een serieuze kant, en dat is ook de meest interessante kant. Op Story Of Mine vertelt hij over zijn eigen jeugd, terwijl het donkere Chris Dolmeth gaat over een jeugdvriend die verslaafd was aan drugs. Sexy Cyber gaat over een meisje dat iemand heeft ontmoet op het internet, en bij een ontmoeting wordt verkracht en vermoordt. De manier waarop Hopsin deze verhalen vertelt is amusant, hij flowt heel natuurlijk en het is helemaal niet moeilijk te volgen.

In het album zit dus humor en serieuze dingen. Hopsin kan lyricaal en flowmatig heel goed uit de voeten te komen (luister maar naar I'm Here). Hij heeft persoonlijkheid. Maar zijn de beats ook goed? Ja, dat zijn ze. Ze zijn allen gemaakt met FL Studio, en dat kan je soms ook horen. Maar voor de jonge Hopsin is het een compliment waard. Hij heeft alles in zijn kelder opgenomen, zodat hij rauwe muziek kon blijven. Hij sloeg het voorstel af om in een dure studio te werken. In de beats zitten veel West Coast geluiden, duidelijk te horen sfeervolle producties Story Of Mine en Motherfucker. Terwijl Chris Dolmeth zo van Eminem's hand zou kunnen komen.

4,5* Een knap debuut album, Hopsin heeft alles zelf voor elkaar moeten krijgen. 3 jaar hard werken is eindelijk beloond. De West Coast mag trots zijn, maar ik vrees dat de menigte over deze geweldenaar heen kijkt.

Pans in the kitchen is een vet nummer. Ik ben hier nu naar aan het luisteren. @ Game zou zeggen PM me als je dit tegen komt

Ok eerste luisterbeurt zit erop. Ik vind dit een lekker cdtje. Goeie rapper en sluit me volledig aan bij Game. Alleen ik geeft het een 4... Na 1 luisterbeurt. kan nog wel iets veranderen

Heb die clips net even gecheckt, vond vooral Sexy Cyber de moeite waard, leuke storytelling. Misschien maar eens proberen dit.

Nooit gedacht dat jullie dit ook zouden ontdekken, deze man is héél onbekend

Ontdekt door een lijstje van jou ergens in dit forum

Ah, deze heer heeft dus al een album. Dat wordt checken binnenkort.

Ik wil deze ook doodgraag checken, en dankzij Game (en Jurrien) heb ik hem.

Heb net beide video's bekeken en ben onder de indruk. Ga deze maar proberen te vinden.

Zijn flow klinkt wel erg goed. Lijkt mij een geode rapper.

Ik zag net dat ik het laatste exemplaar bij CD WOW heb gekocht. Heb ik ff geluk .
OT: Pans in the kitchen is echt meesterlijk. De track, maar ook de video is vet. Ben benieuwd naar de rest.

Prima rapper, beetje slechte tracks af en toe...

erg goede rapper, goede lyrics, mooie flow, fijne stem. Alleen niet genoeg bekendheid.

Vind het wel een goed album vooral Chris Dolmeth

Het hoesje straalt zo'n mooie sfeer uit, alleen jammer dat de tracks niet zo donker zijn als de voorkant.
Alleen Chris Dolmeth vind ik wel erbij passen.

Maar dat terzijde, ik vind het een goed album, inderdaad beetje Dr. Dre en Eminem achtig, maar ik zie dat als iets positiefs.
Het zijn 2 geniale artiesten die elkaar prima aanvullen met beats en raps... zo dan ook Hopsin, hij gooit er een eigen style bij en combineert perfect met zijn eigen beats.

2 geniale artiesten? Waar bestaat Hopsin dan uit? (Heb nog niet echt goed opgelet bij dit album vandaag...)

Ik denk dat hij met 2 artiesten Em en Dre bedoelt en die dan vergelijkt met Hopsin.

Hopsin is 1 man.

Inderdaad.

Het volgende album wordt dus waarschijnlijk wel veel donkerder, aangezien Hopsin dit album 4 jaar geleden heeft gemaakt, toen hij nog op school zat. Ondertussen is er veel veranderd, alhoewel Sag My Pants dat niet laat merken. Raw zal zich meer gaan richten op de haat op Ruthless Records, die hem totaal negeerde toen hij nog getekend was (deze maand verloopt zijn contract).

Ik ga dit ook maar eens checken, ben hier zeer benieuwd naar door dat stukje van Game.

Edit: geluisterd, en wat een heerlijke plaat zeg

Zeer leuk album,Hopsin heeft lyrics waar rappers die al jaren rappen nog iets van kunen leren,want hoe hij zijn gevoelens,belevenissen allemaal zo kan verwoorden is gewoon prachtig.
De beste song vindt ik daarom ook Sexy Cyber die lyrics zijn daar gewoon meesterlijk.
Hopsin kan echt grappig overkomen maar met gebeurtenissen dien eigenlijk niet grappig moeten zijn.Daarom geef ik toch een welverdiende 4.0* die kan verhoogd worden en nu snel Raw beluisteren.

Echt een vet album. Hopsin heeft een zeer fijn stemgeluid en een uitstekende flow. Ook zijn zijn beats heel vet gemaakt met Fruity Loops. Omdat hij ze zelf gemaakt heeft, passen ze perfect bij hem en daarom vind ik dit album een mooi geheel. Ik ga binnenkort Raw checken, want als ik de verhalen hier moet geloven dan is dat album nog beter en deze was al zo goed.

Deze vind ik een stuk sterker dan Raw. Deze kan nog wel 4* worden.

Eigenlijk vind ik alles aan dit album net iets minder dan Raw. De beats, zijn flow, de lyrics, de hooks... Hij heeft zichzelf dus wel verbeterd.

Ben na het sterke Knock Madness erg benieuwd naar de debuut LP van deze man. Ken alleen nog maar Pans In The Kitchen en Chris Dolmeth.

Lijkt erg op Eminem dit. Niet alleen qua stemgeluid, maar ook qua teksten, songstructuur en muzikale omlijsting. Afgezien daarvan is dit een aardig hiphop-album, niet al te diepgravend maar aangenaam genoeg. Wanneer de boel iets serieuzer wordt, zoals in de track Chris Dolmeth, wordt het direct een stuk interessanter. Meneer Hopsin laat wel enige belofte horen en ik ben dan ook benieuwd naar de latere albums.

Een frisse wind toen dit pas uitgekomen was.

In het jaar 2009 was mijn kennis van Hip Hop nog niet wat het vandaag de dag is en was ik enkel gefocust op de mainstream artiesten. Het genre begon m'n interesse wat te verliezen want de (weinige) oudgedienden waar ik naar luisterde die periode brachten naar mijn inziens niet zo'n interessant materiaal meer uit en het was gewoon al ettelijke jaren geleden dat er een nieuwe frisse rapper op de proppen was gekomen. Qua nieuw talent was er die periode een verschrikkelijke droogte vond ik. Gazing at the Moonlight was de frisse wind die ik nodig had op dat moment. Helemaal verliefd was ik op dit debuutalbum van Hopsin en ik gaf het vol overtuiging mijn maximumscore (4,5*).

Hopsin was absoluut één van mijn favoriete rappers (allertijden zelfs) en als producer vond ik hem ook geweldig. Want jawel, dit album is ook volledig door hemzelf geproduceerd met het programma Fruity Loops. Hij heeft het zelfs helemaal alleen opgenomen in de kelder van zijn huis. Persoonlijker en intiemer wordt het er bijna niet op, zeker niet aangezien hij ook geen gastbijdrages op dit album heeft staan. Dit had niet alleen dé start van Hopsin zijn carrière moeten worden maar dit had het label van wijlen Eazy-E, Ruthless Records, terug op de kaart moeten zetten.

Laat zijn uiterlijk van toen en vooral zijn typerende ooglenzen je niet van de wijs brengen want deze man is wel degelijk een getalenteerd rapper. Het rappen op zich klinkt heel sterk, hij heeft (met momenten) goede teksten en kan ook nog eens grappig uit de hoek komen. Nog steeds vind ik ook dat hij een toffe stem heeft om naar te luisteren. Met zijn stem doet hij soms ook de gekste dingen op dit album.
Hij is een goed rapper maar wel eentje die in de standaard blijft hangen. Zijn teksten zijn niet ingewikkeld, zitten geen moeilijke rijmschema's in, geen doordenkers, heeft een goede flow maar niet veel variatie er in... het is allemaal ontzettend rechttoe rechtaan.

Wat mij in het begin ook zo aantrok is het feit dat dit album en Hopsin zelf veel gelijkenissen heeft met het oudere werk van Eminem. De teksten zijn vergelijkbaar want ook Hop is voornamelijk kwaad op de wereld, het onrecht dat hem aangedaan is, de mainstream rappers, zijn jeugd en voornamelijk op de vrouwen die hij in zijn leven tegen gekomen is. Wat natuurlijk ook vaak aan bod is is dat hij zichzelf een stuk getalenteerder vindt dan zijn concullega's.
Hij incorporeert ook redelijk wat humor in zijn muziek. Goede voorbeelden hier van zijn Who Do You Think I Am?, Bubblies, The B Bop, Slurpin' en Super Duper Fly. Stuk voor stuk sterke nummers maar moeilijk om aan te raden. Dit zijn niet het type nummers dat je over de streep gaan trekken om meer van deze producerende rapper te gaan beluisteren.

De sterkste tracks zijn diegenen waar hij écht iets te melden heeft, hij is een goed storyteller. Sexy Cyber (verkrachting/catfishing), Story of Mine (verschrikkelijke jeugd) en Chris Dolmeth (drugsverslaving) vind ik de beste nummer op Gazing at the Moonlight. De teksten zijn nog steeds niet complex of gelaagd maar hij kan goed een verhaal rappen en het interessant maken.

De single Pans in the Kitchen vind ik ook nog steeds heerlijk. Vocaal komt hij sterk uit de hoek maar ook de beat is donker en sinister. Geweldig ook hoe het tikken van de pannen hierin verwerkt zijn, zo van die kleinigheden gebruikt hij wel vaker in zijn producties. Zijn stem gebruikt hij af en toe ook als instrument in zijn beats, een leuk toevoeging wat mij betreft.
Net zoals zijn raps zijn de beats ook niet complex maar goed genoeg. Leuk gemaakt maar met vlagen toch wel amateuristisch.

De opvolger, Raw, was al een mooie evolutie tegenover dit debuutalbum waardoor ik dit album al met een halfpunt verlaagde. Nu kan ik nog steeds horen waarom ik zo verliefd werd op de muziek van deze rapper vanuit de Westkust maar het is goed te horen dat dit de start was van zijn carrière. Elk nummer vind ik tof maar soms net iets te simpel. Dit vind ik tegenwoordig ook gewoon gelden voor Hopsin als rapper én producer.

3,5*