Hopsin - Gazing at the Moonlight (2009)

Voor een album wat in de kelder is opgenomen, en helemaal zelf is geproduceerd door Hopsin, klink het uitstekend

Hopsin is een vreemde snuiter. Duidelijk geïnspireerd door ghotics, draagt hij witte lenzen in zijn videos en bij z'n optredens, passend bij z'n doodskop ringen. Maar toch is hij opgegroeid met pure West Coast Gangsta Rap. Zijn grootste inspiratie qua produceren is Dr. Dre, terwijl hij is gaan rappen door (oude) Eminem. En de gelijkenis met de blanke rapper en Hopsin is niet eens zo heel groot. Hopsin's flow lijkt hetzelfde, en zijn stem licht niet zo zwaar waardoor hij bijna 'blank' klinkt. Ook gebruikt hij zijn gevoelens in z'n track en is hij niet vies van wat verkrachting/moord verhalen in z'n raps. Ook heeft hij een zeer grote haat tegen Soulja Boy, Lil Wayne en Plies. Ze zijn slecht voor hiphop vindt hij. Tijd voor Hopsin om daar verandering in te brengen.

Misschien is dat wel wat Ruthless in hem zag, Gazing At The Moonlight is een verhaal geworden. Hopsin is een benadigd verhalen verteller. Zo vertelt hij op Who Do You Think I Am een humoristisch verhaal over meisjes die hij kent die maar niet 'open' gaan voor hem. En dat terwijl hij hun altijd heeft geholpen met liefdes problemen. Een ander voorbeeld is Slurpin', waarin Hopsin weer vertelt over welke kwaliteit hij van vrouwen hij erg leuk vindt... Motherfucker gaat over dat iedereen hem vroeger maar rare kerel vindt, met Hopsin die hierop verder in gaat. Op grappige wijze.

Maar Hopsin heeft ook een serieuze kant, en dat is ook de meest interessante kant. Op Story Of Mine vertelt hij over zijn eigen jeugd, terwijl het donkere Chris Dolmeth gaat over een jeugdvriend die verslaafd was aan drugs. Sexy Cyber gaat over een meisje dat iemand heeft ontmoet op het internet, en bij een ontmoeting wordt verkracht en vermoordt. De manier waarop Hopsin deze verhalen vertelt is amusant, hij flowt heel natuurlijk en het is helemaal niet moeilijk te volgen.

In het album zit dus humor en serieuze dingen. Hopsin kan lyricaal en flowmatig heel goed uit de voeten te komen (luister maar naar I'm Here). Hij heeft persoonlijkheid. Maar zijn de beats ook goed? Ja, dat zijn ze. Ze zijn allen gemaakt met FL Studio, en dat kan je soms ook horen. Maar voor de jonge Hopsin is het een compliment waard. Hij heeft alles in zijn kelder opgenomen, zodat hij rauwe muziek kon blijven. Hij sloeg het voorstel af om in een dure studio te werken. In de beats zitten veel West Coast geluiden, duidelijk te horen sfeervolle producties Story Of Mine en Motherfucker. Terwijl Chris Dolmeth zo van Eminem's hand zou kunnen komen.

4,5* Een knap debuut album, Hopsin heeft alles zelf voor elkaar moeten krijgen. 3 jaar hard werken is eindelijk beloond. De West Coast mag trots zijn, maar ik vrees dat de menigte over deze geweldenaar heen kijkt.

Lijkt erg op Eminem dit. Niet alleen qua stemgeluid, maar ook qua teksten, songstructuur en muzikale omlijsting. Afgezien daarvan is dit een aardig hiphop-album, niet al te diepgravend maar aangenaam genoeg. Wanneer de boel iets serieuzer wordt, zoals in de track Chris Dolmeth, wordt het direct een stuk interessanter. Meneer Hopsin laat wel enige belofte horen en ik ben dan ook benieuwd naar de latere albums.

Een frisse wind toen dit pas uitgekomen was.

In het jaar 2009 was mijn kennis van Hip Hop nog niet wat het vandaag de dag is en was ik enkel gefocust op de mainstream artiesten. Het genre begon m'n interesse wat te verliezen want de (weinige) oudgedienden waar ik naar luisterde die periode brachten naar mijn inziens niet zo'n interessant materiaal meer uit en het was gewoon al ettelijke jaren geleden dat er een nieuwe frisse rapper op de proppen was gekomen. Qua nieuw talent was er die periode een verschrikkelijke droogte vond ik. Gazing at the Moonlight was de frisse wind die ik nodig had op dat moment. Helemaal verliefd was ik op dit debuutalbum van Hopsin en ik gaf het vol overtuiging mijn maximumscore (4,5*).

Hopsin was absoluut één van mijn favoriete rappers (allertijden zelfs) en als producer vond ik hem ook geweldig. Want jawel, dit album is ook volledig door hemzelf geproduceerd met het programma Fruity Loops. Hij heeft het zelfs helemaal alleen opgenomen in de kelder van zijn huis. Persoonlijker en intiemer wordt het er bijna niet op, zeker niet aangezien hij ook geen gastbijdrages op dit album heeft staan. Dit had niet alleen dé start van Hopsin zijn carrière moeten worden maar dit had het label van wijlen Eazy-E, Ruthless Records, terug op de kaart moeten zetten.

Laat zijn uiterlijk van toen en vooral zijn typerende ooglenzen je niet van de wijs brengen want deze man is wel degelijk een getalenteerd rapper. Het rappen op zich klinkt heel sterk, hij heeft (met momenten) goede teksten en kan ook nog eens grappig uit de hoek komen. Nog steeds vind ik ook dat hij een toffe stem heeft om naar te luisteren. Met zijn stem doet hij soms ook de gekste dingen op dit album.
Hij is een goed rapper maar wel eentje die in de standaard blijft hangen. Zijn teksten zijn niet ingewikkeld, zitten geen moeilijke rijmschema's in, geen doordenkers, heeft een goede flow maar niet veel variatie er in... het is allemaal ontzettend rechttoe rechtaan.

Wat mij in het begin ook zo aantrok is het feit dat dit album en Hopsin zelf veel gelijkenissen heeft met het oudere werk van Eminem. De teksten zijn vergelijkbaar want ook Hop is voornamelijk kwaad op de wereld, het onrecht dat hem aangedaan is, de mainstream rappers, zijn jeugd en voornamelijk op de vrouwen die hij in zijn leven tegen gekomen is. Wat natuurlijk ook vaak aan bod is is dat hij zichzelf een stuk getalenteerder vindt dan zijn concullega's.
Hij incorporeert ook redelijk wat humor in zijn muziek. Goede voorbeelden hier van zijn Who Do You Think I Am?, Bubblies, The B Bop, Slurpin' en Super Duper Fly. Stuk voor stuk sterke nummers maar moeilijk om aan te raden. Dit zijn niet het type nummers dat je over de streep gaan trekken om meer van deze producerende rapper te gaan beluisteren.

De sterkste tracks zijn diegenen waar hij écht iets te melden heeft, hij is een goed storyteller. Sexy Cyber (verkrachting/catfishing), Story of Mine (verschrikkelijke jeugd) en Chris Dolmeth (drugsverslaving) vind ik de beste nummer op Gazing at the Moonlight. De teksten zijn nog steeds niet complex of gelaagd maar hij kan goed een verhaal rappen en het interessant maken.

De single Pans in the Kitchen vind ik ook nog steeds heerlijk. Vocaal komt hij sterk uit de hoek maar ook de beat is donker en sinister. Geweldig ook hoe het tikken van de pannen hierin verwerkt zijn, zo van die kleinigheden gebruikt hij wel vaker in zijn producties. Zijn stem gebruikt hij af en toe ook als instrument in zijn beats, een leuk toevoeging wat mij betreft.
Net zoals zijn raps zijn de beats ook niet complex maar goed genoeg. Leuk gemaakt maar met vlagen toch wel amateuristisch.

De opvolger, Raw, was al een mooie evolutie tegenover dit debuutalbum waardoor ik dit album al met een halfpunt verlaagde. Nu kan ik nog steeds horen waarom ik zo verliefd werd op de muziek van deze rapper vanuit de Westkust maar het is goed te horen dat dit de start was van zijn carrière. Elk nummer vind ik tof maar soms net iets te simpel. Dit vind ik tegenwoordig ook gewoon gelden voor Hopsin als rapper én producer.

3,5*