Revocation - Existence Is Futile (2009)

Klinkt zeer goed. Relapse is echt een goed label voor dit soort muziek. Flinke dosis agressie en goeie drumpartijen die de sound van de gitaren goed oppompen. Wat ik me altijd afvraag is waarom deze muziek altijd dit soort kitscherige hoezen moet hebben. Het maakt alles wat belachelijk en leeghoofdig vind ik. Kan er echt geen ruimte worden gemaakt voor wat abstractie?

Geen fan van dit genre, death metal als geheel is bij lange na niet mijn favoriete subgenre, de melodieuze kant kan ik soms waarderen, Dark Lunacy vind ik bijvoorbeeld geweldig, de latere Hypocrisy ook. Van het meer traditionele kamp kan ik Bolt thrower wel waarderen en van het technische kamp: Decapitation.Het mooie van deze bands vind ik dat de zangers zich enigszins weten te onderscheiden, het is hier waar ook meteen mijn grote kritiekpunt op het genre zich openbaart. Al die zangers zijn zóóóó saai. Er zit haast geen variatie in toonhoogte, je kunt geen lettergrepen onderscheiden etc etc. Gelukkig is Revocation niet zo'n Death metal band.

Nee, Revocation zit aan de technische kant van de Death metal met ook nog is flink wat Thrash invloeden, bij de eerste paar nummers hoor ik meteen overeenkomsten met The Haunted. Het is alleen allemaal wel een stuk levendiger, afwisselender en technischer. Dat is ook niet zo moeilijk want the Haunted is imo een retesaaie kutband. Toch hoor ik geen riffs die écht uitnodigen tot hoofdbonken, het klopt allemaal wel hoor. De nummers zitten goed in elkaar en de technische gedeeltes zijn functioneel en het verzand zelden in 'wanking' zoals zovelen in dit genre dat doen, dat technisch omdat het kan gepiel, leuk hoor 56 noten per seconde, maar mooi is het niet. Ze maken zowaar compact klinkende nummers waarvan de langste op zeven minuten klokt en de rest zo rond de vier minuten. Het luistert lekker weg en ik zou zelfs zover willen gaan om het toegankelijk te noemen, zeker voor een technical death metal band.

Het zijn geen klojo's, de heren van Revocation. Techniek en melodie wisselen elkaar soepeltjes af en maken dit album tot een zeer luisterbaar geheel. Het klinkt alleen allemaal wat bedacht en braafjes, geen enkel nummer steekt zijn kop boven het maaiveld uit en dat is jammer want ik heb het idee dat ze het wel kunnen. Een ruime 6..

Twee weken geleden koos paulisdik Existense Is Futile tot Het Metal Album van de Week
Daarom dit voor mij onbekende album enkele malen beluisterd.
Ik heb er met plezier naar geluisterd en zal het ook zeker nog vaker gaan luisteren.
Revocation is zoals Quadraphonic zegt technische metal met heel wat thrash invloeden en daar hou ik wel van.

Beste nummer op dit album is voor mij Across Forests and Fjords, om de simpele reden dat dat een instrumentaal nummer is.
Qua riffs en solo's en afwisseling zit het wel goed op dit album, hoewel ik ook weinig heb gehoord dat echt blijft hangen of waarvan ik een grote grijns op mijn hoofd krijg, maar de zanger ligt me echt niet. Alsof hij regelmatig stuikelt over z'n eigen tong.

Kortom, met de hakken over de sloot: 3.0*.

Ook ik heb dit album beluisterd voor het metal album van de week. Helaas heb ik het gemiddelde even iets naar beneden moeten gooien. Mij beviel het helemaal niet zo. Waar ligt dat dan aan?

Slechts een paar maanden geleden luisterde ik nooit metal. Ja, een beetje Iron Maiden, maar zeker geen metal waarin geschreeuwd werd. Ik was ook van mening dat ik dergelijke metal absoluut verschrikkelijk zou vinden. Ik was van mening dat metal een zooi mannen met lange haren was die achterlijk stonden te doen op een podium en herrie maakte om herrie te maken en schreeuwden om te schreeuwen, in geen geval zou het echt 'mooi' zijn. Tot ik Om van Negurã Bunget beluisterde, min of meer zonder dat ik wist dat er in gegrunt werd. Ik vond het prachtig. Sindsdien dus wat meer metal gaan beluisteren (ben wat dat betreft ook zo groen als gras) en al heel wat mooie dingen ontdekt, ook hele andere dingen dan Om.

Waarom bevallen die dingen mij wel en deze niet? Omdat ik hier een beetje dat gevoel krijg dat het sterk lijkt op hoe ik me metal voorstelde toen ik dacht dat ik het niks zou vinden. Te beginnen bij de instrumentatie. De drummer klinkt alsof hij wil laten zien dat hij zo snel mogelijk kan drummen en meer niet. Hij mept in mijn ogen maar wat raak en maakt veel te vaak zo'n roffel die wat mij betreft niets toevoegd. Dan de gitaren. Op zich best aardig, er zit af en toe best een aardig riffje in, al vervalt het vaak ook in een muur van herrie. Enkel de rock-achtige gitaarsolo's (wat trouwens niet negatief bedoelt is, viel mij gewoon op) vond ik nog wel eens mooi, al zijn ze eigenlijk weinig bijzonder wat mij betreft. Verder geen spannende opbouw, mooie melodieën of iets anders waarmee dit zich onderscheidt of mij weet te raken, zoals bij andere metal albums wel het geval is.

Maar, zoals ik al zei, er zijn nog wel wat goede dingen aan te wijzen in de instrumentatie. Het grote probleem ligt hem echter in de zanger. Screams/grunts kunnen goed zijn. Sterker nog, ze kunnen prachtig zijn, mij diep raken. Er kan zoveel emotie inzitten, pijn, verdriet, woede, ook agressie. Op dit album niets van dit alles. De zanger klinkt in mijn oren alsof hij schreeuwt om te schreeuwen, precies zoals ik het me in mijn vooroordelen vroeger voorstelde (met dat verschil dat ik toen verwachtte dat ik ervan zou walgen, dat is nu niet echt het geval, al irriteer ik me dus wel aan zijn zang). Zijn stem vind ik gewoon vervelend en geenszins mooi.

Het geheel raakt me dus totaal niet. In mijn oren klinkt dit als herrie om herrie te maken zonder mij te raken. Vergis je niet, het is niet zo dat ik niet van herrie hou, integendeel, maar er moet wat meer inzitten dan dat, zeker bij metal, en dat is hier totaal niet het geval. De enige reden dat dit niet lager krijgt is vanwege de toch niet onaardige instrumentatie af en toe (de gitaren).

2,5*

Herrie om herrie te maken.. Dat heb je goed gezegd, Niels. Zo klinkt het ook mij in de oren. Slecht is het zeker niet, op instrumentaal vlak dan, want de zang vind ik echt niet om aan te horen. Een minder goeie nominatie dus naar mijn smaak in het Metal-album van de Week-topic.

2,5 sterren

Herrie om herrie te maken, wat een onzin zeg! Vind ik dan. Dit is namelijk gewoon een heel sterk album. Dismantle The Dictator is mijn favoriet, vooral de bas op dat nummer is heel goed, lekker funky en die gitaarsolo is echt super! De zang is inderdaad niet super maar bij deze band gaat het om het instrumentale heb ik het idee. De nummers zitten gewoon erg goed in elkaar. 3,5 ster.

Zo komt het op mij gewoon echt over, maar ik neem aan dat niet iedereen dat vind, anders geven mensen hier geen hoge cijfers voor natuurlijk

Op dit album is de zang trouwens juist erg belangrijk, of een belangrijk deel, aangezien er geen hele lange instrumentale stukken o.i.d. inzitten (wel wat natuurlijk, die redden dan ook wat) en de zang zeer prominent aanwezig is. En, zoals wel duidelijk wordt uit mijn stukje, ik kan de instrumentatie ook niet geweldig noemen, al redt het dus wel een boel.

Afkomstig uit het land van Obama en een tweede album op een label dat inderdaad een naam heeft. Ik hoor stevige thrash metal waarop een Exodus (eerste naam die me te binnen schiet) patent heeft.
Thrash metal is voor mij het leukst wanneer het vooruitgaat en blijft vooruitgaan, de snelheid in combinatie met melodie blijft voor mij noodzakelijk. Hier en daar lukt dat aardig, hier en daar helaas niet. Ook de zang begint mij snel tegen te staan, veel variatie in zijn colère zit er niet. Zowel de gitarist als de bassist staan tevens aangeduid als zanger, ik denk dat ze hierover eens moeten nadenken. Over de solo’s heb ik een Testament gevoel. Wadde? Yep, herinnert u Alex Skolnick ten tijde van Testament met zijn afwijkende solo’s? Hier wordt ik dat ook gewaar. Across Forests and Fjords is het instrumentaaltje, perfect halverwege het (perfecte qua speelduur, leve de drie kwartier) album.
Ik onthoud vooral de energieke opener, het instrumentale middenpunt en nummer negen Anthem of the Betrayed. Nog een paar boterhammetjes eten, eens kijken naar de toekomst toe qua zang, songstructuren en ietwat andere hoesontwerpen en je hebt een groep die een alternatief zou kunnen vormen voor het Europese Kreator. Voorlopig… net niet.

Het nieuwe album is nu te beluisteren. Een flinke vooruitgang. De nummers zijn veel sterker.

Zeer spannend uurtje death; Melodeath en Techdeath gaan op indrukwekkende wijze hand in hand.

Technische vaardigheid is een uiterst handig middel in het genre en hier wordt het voor interessante doelstellingen gebruikt. Melodieus en afwisselend gitaarwerk creëren zeer veel toffe passages vind ik. De drummer leidt dit alles in een wervelende achtbaan. Het klinkt zeer volwassen en het spanningslevel ligt constant hoog.

Herrie om herrie te maken? Allesbehalve; riffs zijn wat mij betreft zeer pakkend en de drums zijn goed gedoseerd. Ik erger me overigens niet aan de grunts, alhoewel ik ze ook niet per se prachtig vind.

Ik had het niet verwacht, maar ik vind dit een van de hoogtepunten van de vierde ronde van het Metal Album van de Week.

Als men vind dat Revocation herrie maakt om het herrie maken, dan ben je duidelijk nog niet echt bekend met metal. Revocation maakt melodieuze death metal en dan met de nadruk om melodieus. Lekker up tempo en een aardige grunter. Het titel nummer vind ik tot nu toe het beste nummer. Leuk en lekker is dit plaatje

Leuk album. Technisch interessant, en ook redelijk goede songs maar voor mij stijgt het toch niet helemaal boven het niveau achtergrondmuziek uit. Een "normale" voldoende voor dit album.

Op hun tweede album klinkt deze amerikaanse band een stuk minder technisch dan op het debuut; het geluid neigt meer naar rechttoe rechtaan thrashmetal, met heel wat leuke verwijzingen naar het verleden van het genre. Het songmateriaal is ook ditmaal niet memorabel, maar de band grossiert wel in het neerzetten van lekkere grooves en heerlijk vette riffs.