Revocation - Existence Is Futile (2009)

Ook ik heb dit album beluisterd voor het metal album van de week. Helaas heb ik het gemiddelde even iets naar beneden moeten gooien. Mij beviel het helemaal niet zo. Waar ligt dat dan aan?

Slechts een paar maanden geleden luisterde ik nooit metal. Ja, een beetje Iron Maiden, maar zeker geen metal waarin geschreeuwd werd. Ik was ook van mening dat ik dergelijke metal absoluut verschrikkelijk zou vinden. Ik was van mening dat metal een zooi mannen met lange haren was die achterlijk stonden te doen op een podium en herrie maakte om herrie te maken en schreeuwden om te schreeuwen, in geen geval zou het echt 'mooi' zijn. Tot ik Om van Negurã Bunget beluisterde, min of meer zonder dat ik wist dat er in gegrunt werd. Ik vond het prachtig. Sindsdien dus wat meer metal gaan beluisteren (ben wat dat betreft ook zo groen als gras) en al heel wat mooie dingen ontdekt, ook hele andere dingen dan Om.

Waarom bevallen die dingen mij wel en deze niet? Omdat ik hier een beetje dat gevoel krijg dat het sterk lijkt op hoe ik me metal voorstelde toen ik dacht dat ik het niks zou vinden. Te beginnen bij de instrumentatie. De drummer klinkt alsof hij wil laten zien dat hij zo snel mogelijk kan drummen en meer niet. Hij mept in mijn ogen maar wat raak en maakt veel te vaak zo'n roffel die wat mij betreft niets toevoegd. Dan de gitaren. Op zich best aardig, er zit af en toe best een aardig riffje in, al vervalt het vaak ook in een muur van herrie. Enkel de rock-achtige gitaarsolo's (wat trouwens niet negatief bedoelt is, viel mij gewoon op) vond ik nog wel eens mooi, al zijn ze eigenlijk weinig bijzonder wat mij betreft. Verder geen spannende opbouw, mooie melodieën of iets anders waarmee dit zich onderscheidt of mij weet te raken, zoals bij andere metal albums wel het geval is.

Maar, zoals ik al zei, er zijn nog wel wat goede dingen aan te wijzen in de instrumentatie. Het grote probleem ligt hem echter in de zanger. Screams/grunts kunnen goed zijn. Sterker nog, ze kunnen prachtig zijn, mij diep raken. Er kan zoveel emotie inzitten, pijn, verdriet, woede, ook agressie. Op dit album niets van dit alles. De zanger klinkt in mijn oren alsof hij schreeuwt om te schreeuwen, precies zoals ik het me in mijn vooroordelen vroeger voorstelde (met dat verschil dat ik toen verwachtte dat ik ervan zou walgen, dat is nu niet echt het geval, al irriteer ik me dus wel aan zijn zang). Zijn stem vind ik gewoon vervelend en geenszins mooi.

Het geheel raakt me dus totaal niet. In mijn oren klinkt dit als herrie om herrie te maken zonder mij te raken. Vergis je niet, het is niet zo dat ik niet van herrie hou, integendeel, maar er moet wat meer inzitten dan dat, zeker bij metal, en dat is hier totaal niet het geval. De enige reden dat dit niet lager krijgt is vanwege de toch niet onaardige instrumentatie af en toe (de gitaren).

2,5*

Afkomstig uit het land van Obama en een tweede album op een label dat inderdaad een naam heeft. Ik hoor stevige thrash metal waarop een Exodus (eerste naam die me te binnen schiet) patent heeft.
Thrash metal is voor mij het leukst wanneer het vooruitgaat en blijft vooruitgaan, de snelheid in combinatie met melodie blijft voor mij noodzakelijk. Hier en daar lukt dat aardig, hier en daar helaas niet. Ook de zang begint mij snel tegen te staan, veel variatie in zijn colère zit er niet. Zowel de gitarist als de bassist staan tevens aangeduid als zanger, ik denk dat ze hierover eens moeten nadenken. Over de solo’s heb ik een Testament gevoel. Wadde? Yep, herinnert u Alex Skolnick ten tijde van Testament met zijn afwijkende solo’s? Hier wordt ik dat ook gewaar. Across Forests and Fjords is het instrumentaaltje, perfect halverwege het (perfecte qua speelduur, leve de drie kwartier) album.
Ik onthoud vooral de energieke opener, het instrumentale middenpunt en nummer negen Anthem of the Betrayed. Nog een paar boterhammetjes eten, eens kijken naar de toekomst toe qua zang, songstructuren en ietwat andere hoesontwerpen en je hebt een groep die een alternatief zou kunnen vormen voor het Europese Kreator. Voorlopig… net niet.

Op hun tweede album klinkt deze amerikaanse band een stuk minder technisch dan op het debuut; het geluid neigt meer naar rechttoe rechtaan thrashmetal, met heel wat leuke verwijzingen naar het verleden van het genre. Het songmateriaal is ook ditmaal niet memorabel, maar de band grossiert wel in het neerzetten van lekkere grooves en heerlijk vette riffs.