The Gathering - How to Measure a Planet? (1998)

Hun beste album als je het mij vraagt. Zeer sfeervol geheel met mooie lange uitgesponnen nummers. 4*

Grappig. Voor mij persoonlijk de minste van al de platen na Mandylion.
Maar ik geef eerlijk toe dat ik deze plaat nooit echt van binnen en buiten heb leren kennen. De aanleiding was er ook niet. Bij de eerste luisterbeurten viel het wat tegen.

If_Then_Else en Souvenirs geef ik de voorkeur. Daar is de band op zijn best: volwassen, sensitief, uitgebalanceerd.
How to Measure a Planet? zie ik als een (voor hun) noodzakelijke tussenstap om zich verder te ontwikkelen.

Hiermee ben ik het niet eens. Dit album is juist hun beste werk tot nu toe! De zweverige, kalme melodielijnen roepen weer uiterst dromerige sferen op. Bovendien is zangeres Anneke van Giersbergen op dit album zoals altijd op haar best. Vooral nummers als Frail, Rescue Me en Probably Built in the Fifties mogen er zijn. Een terechte klassieker!

Wanneer is een album een klassieker? Of is het voor jouw een klassieker? Maar goed heb hem weer eens uit de kast getrokken.....mooie cd.......voorlopig 3,5*

Een klassieker, bono, dat is voor mij inderdaad een persoonlijk iets. Dat is een album waar ik bij wijze van spreken over tien jaar nog steeds met plezier naar luister, met songs die me zowel qua techniek en songstructuur als qua melodie en sfeer dusdanig weten te raken, dat ze me niet gauw weten te vervelen. Dit is er zo eentje voor mij.

Voor mij ook hun beste album!! Helaas dat ze de plek niet hebben ingenomen van WITHIN TEMPTATION! Hebben ze naar mijn idee meer verdient dan W.T. Of toch niet??????

Nuja, de top 40 weet misschien niet welke van de twee het beste is, de (boven)gemiddelde muziekliefhebber wel hoor

Anyway, ook ik vind dit hun minste album (tussen favorieten Mandylion en if_then_else aan beide zijden van het spectrum). Inderdaad een noodzakelijke stap in de ontwikkeling. Hij bevat diverse mooie nummers (o.a. Great Ocean road, Red is a slow colour en vooral Probably built in the fifties), maar vooral ook een hoop waar ik ook na veel luisteren de doordringing en het onderscheid nog altijd in mis. 2½*

quote="Casartelli"]
Nuja, de top 40 weet misschien niet welke van de twee het beste is, de (boven)gemiddelde muziekliefhebber wel hoor [/quote]

(boven)gemiddelde muziekliefhebber??? Wat is de definitie van een boven gemiddelde muziekliefhebber??

zelf in te vullen . Ik wilde hier eigenlijk de 'gemiddelde muziekliefhebber' tikken, maar was daartoe net niet voldoende zeker van mijn zaak...

Goede plaat van The Gathering, maar toch minder dan Mandylion en Night Time Birds. En van Giersbergen is zoals Sir Odolf al opmerkte inderdaad een geweldig zangeres. Daar kunnen alle speenvarkens van die tegenwoordige gothic look-a-like troep en hele dikke punt aan zuigen.

Eigenlijk is dit ook zo'n beetje de enige rock/metal band met een vrouw op zang, die ik echt kan waarderen.

Oh en Snappy, er is iets mis met je toetsenbord. Je vraagtekenknop blijft hangen.

Als het niet de beste is dan is het in ieder geval de meest ondergewaardeerde. Heb ze in die tijd eens een keer stomtoevallig in Praag gezien tijdens een stedentripje.
GOR, Rescue me en vooral Travel kregen veruit het meeste respons.

Potdulleme Black Adder, jij komt ook bij al mijn favoriete artiesten terug... ook nog Rush fan toevallig?

Maar de meest ondergewaardeerde Gatheringplaat blijft voor mij toch If Then Else (en de beste Mandylion).

If Then Else pruim ik ook wat beter dan deze, al vind ik het een mooi album. Zeldzaam voorbeeld van een band die zich weet te ontworstelen aan een platgetreden genre en er een op zich zelf ontwikkelt. En gewoon uit Nederland! En dat vrouwke...die kan toch zingen he.

Door mijn financiele staat ben ik sinds dat ik kan lopen nooit in staat geweest maar alles te blijven kopen van leuke bandjes (zelfs mijn Bert en Ernie collectie krijg ik maar niet compleet). Dat heeft ook te maken dat ik uit medeleven met de artiesten altijd geweigerd heb om te downloaden maar dat heb ik sinds Napalm Deaths' Enemy of the Music Business enigzins bijgesteld. Maar wat ik me van het Platoconcert van enkele jaren geleden nog kan herinneren is dat die nummers van ITE prima te pruimen waren. Eens kijken vanavond in Zoetermeer in Arie's Boerderijtje

En Casartelli, Rush kan inderdaad bij mij flink wat potjes breken. Ik heb ze destijds leren kennen toen ze met The Body Electric flink wat airplay kregen op Hilversum 3. En Chronicles heeft me nog regelmatig natte onderbroekies bezorgt. Maar van meneer Lee wordt ik nog wel eens badend van in het zweet wakker. Maar dat zal wel een persoonlijke kwestie zijn denk ik.

Verder doet het me goed dat zo'n jong gastje als jij niet vastgebakken zit aan die MTV en TMF rommel. Keep up the good work

correct

Ja, jammer dat ze er mee kapt!

Ook voor mij de beste van the Gathering!

Toen ik dit album voor het eerst hoorde moest ik enorm wennen. Ik vond het een beetje saai en nogal sloom. Maar na (een paar keer) herbeluisteren komen de nummers één voor één tot me als prachtige nummers met geinige en mooie geluidseffecten. Topper vind ik Marooned, vooral dat prachtige geluid aan het eind. Verder is Liberty Bell een enorm lekker nummer en My Electricity, gemaakt door Anneke zelf, vind ik ook erg mooi. Het titelnummer is een beetje trippend, maar dat is juist ook wel leuk, het past goed in de "reis" die je met dit album maakt.

En weer een heel aantal luisterbeurten later gaat je de schoonheid opvallen van Red Is a Slow Colour, Travel en... oké, eigenlijk allemaal.



Zeg dat wel! If_then_else is geweldig! Maar How to Measure a Planet vind ik toch nóg beter.

Ik kwam de LTD tegen, dus die heb ik maar meegenomen, al zocht iki eigenlijk naar Souvenirs. Ondertussen ben ik echter niet bang meer om zo'n aankoop te doen, als het om deze band gaat.
Erg goede cd weer.
De track How to measure...is wazige spacey handel, maar ook wel erg apart.

Laat ik me na die korte leuterberichtjes maar eens wagen aan een uitgebreidere mening over dit geweldige album "How to Measure a Planet?", een van de vele keerpunten in de geschiedenis van de magistrale Nederlandse band The Gathering...

Het album begint met Frail (You Might as Well Be Me), wat gelijk een van de ergste groeiers is. Het is precies zo'n nummer dat je bij de eerste keer luisteren totaal niet boeit en een paar keer daarna nog steeds niet echt. Ik vind het sowieso al zeer apart om een album met een ballad te beginnen, dat heb ik eigenlijk nooit eerder gezien, maar om dan ook nog eens met zo'n groeier te beginnen is helemaal riskant. Frail zet de toon voor deze cd en gaat na vaak luisteren pas opvallen als een prachtig en dromerig melodieus nummer met een heerlijke sfeer.
Great Ocean Road is heel anders en zal voor de mensen die The Gathering eerst alleen kenden van oudere albums een beetje herkenning opleveren bij de eerste luisterbeurt. Een mooi nummer dat heftig en gevoelig goed combineert met aparte percussie en een ook weer een mooi sfeertje creëert.
Rescue Me vind ik wat minder; het is naar verhouding tot de inhoud wat lang, maar de verloren sfeer is mooi en het trippende stuk in het midden is geweldig.
My Electricity geeft als kort nummer veel meer rustig en deint rustig en met veel prachtige melodieusheid mee op de zee.
Dan komt Liberty Bell met een flinke dosis kracht en energie wat up-tempo in de zaak brengen en stelt het space-thema flink vast. Een genadeloos goede rocker.
Red Is a Slow Colour vind ik een van de beste nummers door het dromerige refrein, het betere melodieloze stuk erachter waar ik mezelf volledig in verlies, en het geweldige stuk aan het eind waar ik eenmaal verloren ronddwaal in het schilderij waar het over gaat, gevangen in de sfeer.
The Big Sleep geeft dan weer wat rust en creeërt opnieuw weer een geweldige sfeer door rond te dwalen in slaap en dromen. Weer een echte groeier die pas laat zal gaan boeien.
Marooned, wat ik ook een van de beste Gathering-nummers ooit vind, voorziet dan in emotie en melancholie, met aan het eind weer een mooi stuk.
Travel sluit de eerste cd af en is later nog vaak terug te horen op live cd's en dvd's. Terecht, want het is een prachtig majestueus slotnummer.
De tweede cd start vervolgens met het vreemde South American Ghost Ride, dat niet geweldig is, maar ook zeker niet slecht en wel zo zijn mooie stukjes kent.
Illuminating is weer geweldig en combineert weer energie en harmonie. Vooral de coupletten zijn erg mooi maar ook het refrein barst goed uit.
Locked Away vind ik dan weer wat minder, het is niet echt catchy maar geeft wel een leuke afwisseling.
Het aggresieve Probably Built in the Fifties sluit voor mij de tweede cd af met een redelijke dosis gezonde hoofdpijn. Goed nummer, dat zeker.
Het titelnummer How to Measure a Planet? luister ik soms, als ik zin heb. Het is enorm trippend en hoewel het eerste gedeelte redelijk te beluisteren is, laat het tweede gedeelte je bijna de schoonheid van de hele cd ervoor vergeten. Soms wel leuk om mee af te sluiten, maar soms nogal ontredderend en dan laat ik Probably Built in the Fifties de afsluiter zijn.

Al met al een geweldig album met vele hoogtepunten; ieder nummer is in staat tot het creeëren van prachtige sferen en het geheel is dan ook overweldigend. Een zeer verstandige keus na Mandylion en Nighttime Birds. Je moet nooit te lang voortborduren op het zelfde succes, en dat heeft The Gathering dan ook niet gedaan. Waarschijnlijk zijn ze daarvoor succesvol gebleven en hebben ze naar mijn mening een van de beste albums ooit gemaakt.

Voor mij een overgangsplaat in die zin dat ik er pas achter kwam wat voor juweeltjes hierop stonden nadat ik aan The Gathering "nieuwe stijl" gewend was.

Prachtig album. Mijn favoriet blijft echter toch "Home".

Dit album nog wel gehad, maar ondertussen ligt ie ergens in een doos te verstoffen en ligt ie dus gereed om op een dag ingeruild of doorverkocht te worden. Ondanks de goede kritieken hierboven, kan ik helemaal niets met dit album. Ik vind 'm traag, saai en vervelend.
En ik ben het ook niet eens met dat je te lang moet voortborduren op hetzelfde succes. Dat heeft vaak tot gevolg dat bands dan vast houden aan dezelfde stijl. Er zijn legioenen bands en artiesten die al jaren lang hetzelfde spelen, maar wel stuk voor stuk uitstekende platen uitbrengen.
Begrijp me niet verkeerd: verandering is zeker goed te noemen, echter vind ik in het geval van The Gathering dat het songmateriaal eronder lijdt, wat resulteert in gezocht en vervelend experimenteer-drang, wat dit album imo bewijst.
Hoe vaak ik me er ook voor open heb gesteld, na 4 nummers trok ik het gewoon niet meer.
Ik heb in mijn bespreking van het Mandylion-album al weinig subtiel aangegeven wat ik van dit misbaksel vind, dus ik hou daar nu dus verder over op.
Kortom: het is mijn ding gewoon niet.

Oh ja, ik heb nog wel wat positiefs te melden: de zang van Anneke blijft prachtig om te horen.

Dat kan, maar bedenk wel dat dit album ook vooral erg wennen is. Ik vond het ook eerst verschrikkelijk, maar ben het later weer gaan waarderen.
Je gaf echter ook al aan dat je het meerdere kansen hebt gegeven, dus dan zal het inderdaad "je ding" wel niet zijn, maar misschien reden om er nog even naar te kijken.
Als je er echt niet van houdt, snap ik trouwens goed dat je het liever in het stof houdt; het is wel heel anders dan Mandylion of Nighttime Birds natuurlijk. Maar misschien kun je if_then_else proberen, dat is weer een stuk minder traag dan deze. Ik voel me net een verkoper nu die zijn voet tussen de deur zet

Ik snap je punt, Mandylion, en ik heb me er ook echt voor proberen open te stellen. Het probleem is dat de algehele sound van het album al op m'n zenuwen werkt. Dat zal ook wel te maken hebben met de ruwe productie, die ik al stukken minder vind dan bijvoorbeeld een Mandylion. Plus de traagheid, natuurlijk.

If_Then_Else ken ik redelijk goed, en is zeker een stuk beter dan HTMAP, echter had ik het bij dat album op een gegeven moment ook in één keer gehad.
Het laatste wat ik van The Gathering gehoord heb, is Black Light District, maar was de reden voor mij, om het hoofdstuk wat The Gathering heet, definitief af te sluiten.

Vooral de tweede CD vind ik erg goed.

Gisteren hadden mijn broer en ik het over de Drie J's. En over Wesley, die de laatste winnaar van de X-factor blijkt te zijn.
Nou hadden we het erover dat ik waarschijnlijk iemand ben die de televisie van de laatste tijd helemaal niets vindt en dat ik me ook niet bezig houdt met het nieuws. Nou zit daar wel een kern van waarheid in, want ik kijk liever naar de zoektocht naar bijvoorbeeld de nieuwe Jozef of naar de nieuwe Mary Poppins of kijk ik liever naar een spannende aflevering van NCIS of een aflevering van Dangerous Minds dan dat ik me bezig houdt met het lege 'ge-etter' van bijvoorbeeld Dancing with the Stars of een Idols/X-factor of een zoveelste variant daarvan.
Niets voor mij, allemaal nep. Het gaat alleen maar om 1 ding: de kijkcijfers. Commercie ten top.

Nou hoor ik u denken: Ja, wat heeft dat nou allemaal met The Gathering te maken?

Geduld, beste mensen. Daar kom ik zo op.

Velen zullen het waarschijnlijk jammer vinden dat er mensen zijn die niet de 'goede' muziek kunnen waarderen van bijvoorbeeld een Wesley.
Nou kan het best zijn dat dhr. Wesley een goede muzikant is die wel degelijk kan zingen, maar zoals zovelen het zo jammer vinden (en misschien zelfs vreemd) dat anderen de muziek van Wesley niet kunnen waarderen vind ik het dan weer vreemd en vooral jammer dat er weinig mensen uit de 'normale' muziekstroming (lees: pop e.d.) de schoonheid van bijvoorbeeld deze cd van The Gathering kunnen waarderen. Of in ieder geval onderkennen, zeker vanwege het feit dat het om een product van eigen bodem gaat.

Nou gebiedt eerlijkheid mij te vermelden dat er best wat nummers op staan die ietsjes minder zijn, Liberty Bell bijvoorbeeld is een nummer die ik altijd skip en is de titel nummer er eentje waarin ik 'zin' in moet hebben, maar How to Measure a Planet? is warempel een erg sterke cd zeg!
De scherpe randjes zijn er hier en daar af en is deze cd de sjabloon waaruit die het verdere geluid van The Gathering, die nooit een band is geweest die niet van verandering houdt, van is gemaakt.

Een kleine bloemlezing van sterke nummers: Frail, Great Ocean Road, Rescue Me, Red Is A Slow Colour, The Big Sleep, Marooned, Travel, Probably Built in the Fifties. Mooi, mooi, mooi.

Een kwaliteit cd die je in ieder geval een keer gehoord moet hebben.

Heb dit album op vinyl, deze avond nog gedraaid. Blijf het een heel goed album vinden..

Na vele luisterbeurten deze toch maar naar de tweedehandszaak gebracht.
Echt één van de saaiste platen die ik ooit mocht beluisteren.

Weet je wel zeker dat je de goede CD hebt gehoord?

Jazeker Saturtijn. Enkel Liberty Bell kon me nog enigszins bekoren (vandaar ook dat ene punt).
Ik wijt het ook aan het stemgeluid van Anneke, toch wel een acquiered taste en duidelijk niet mijn kopje thee.
Ook het ellenlange titelnummer lijkt me veeleer één grote jam te zijn dan een gestructureerde song, die haalt toch wel het niveau drastisch naar beneden. Ongetwijfeld zullen hier wel liefhebbers voor zijn maar ten huize MindRuler komt deze schijf er niet meer in.