The Gathering - How to Measure a Planet? (1998)

Laat ik me na die korte leuterberichtjes maar eens wagen aan een uitgebreidere mening over dit geweldige album "How to Measure a Planet?", een van de vele keerpunten in de geschiedenis van de magistrale Nederlandse band The Gathering...

Het album begint met Frail (You Might as Well Be Me), wat gelijk een van de ergste groeiers is. Het is precies zo'n nummer dat je bij de eerste keer luisteren totaal niet boeit en een paar keer daarna nog steeds niet echt. Ik vind het sowieso al zeer apart om een album met een ballad te beginnen, dat heb ik eigenlijk nooit eerder gezien, maar om dan ook nog eens met zo'n groeier te beginnen is helemaal riskant. Frail zet de toon voor deze cd en gaat na vaak luisteren pas opvallen als een prachtig en dromerig melodieus nummer met een heerlijke sfeer.
Great Ocean Road is heel anders en zal voor de mensen die The Gathering eerst alleen kenden van oudere albums een beetje herkenning opleveren bij de eerste luisterbeurt. Een mooi nummer dat heftig en gevoelig goed combineert met aparte percussie en een ook weer een mooi sfeertje creëert.
Rescue Me vind ik wat minder; het is naar verhouding tot de inhoud wat lang, maar de verloren sfeer is mooi en het trippende stuk in het midden is geweldig.
My Electricity geeft als kort nummer veel meer rustig en deint rustig en met veel prachtige melodieusheid mee op de zee.
Dan komt Liberty Bell met een flinke dosis kracht en energie wat up-tempo in de zaak brengen en stelt het space-thema flink vast. Een genadeloos goede rocker.
Red Is a Slow Colour vind ik een van de beste nummers door het dromerige refrein, het betere melodieloze stuk erachter waar ik mezelf volledig in verlies, en het geweldige stuk aan het eind waar ik eenmaal verloren ronddwaal in het schilderij waar het over gaat, gevangen in de sfeer.
The Big Sleep geeft dan weer wat rust en creeërt opnieuw weer een geweldige sfeer door rond te dwalen in slaap en dromen. Weer een echte groeier die pas laat zal gaan boeien.
Marooned, wat ik ook een van de beste Gathering-nummers ooit vind, voorziet dan in emotie en melancholie, met aan het eind weer een mooi stuk.
Travel sluit de eerste cd af en is later nog vaak terug te horen op live cd's en dvd's. Terecht, want het is een prachtig majestueus slotnummer.
De tweede cd start vervolgens met het vreemde South American Ghost Ride, dat niet geweldig is, maar ook zeker niet slecht en wel zo zijn mooie stukjes kent.
Illuminating is weer geweldig en combineert weer energie en harmonie. Vooral de coupletten zijn erg mooi maar ook het refrein barst goed uit.
Locked Away vind ik dan weer wat minder, het is niet echt catchy maar geeft wel een leuke afwisseling.
Het aggresieve Probably Built in the Fifties sluit voor mij de tweede cd af met een redelijke dosis gezonde hoofdpijn. Goed nummer, dat zeker.
Het titelnummer How to Measure a Planet? luister ik soms, als ik zin heb. Het is enorm trippend en hoewel het eerste gedeelte redelijk te beluisteren is, laat het tweede gedeelte je bijna de schoonheid van de hele cd ervoor vergeten. Soms wel leuk om mee af te sluiten, maar soms nogal ontredderend en dan laat ik Probably Built in the Fifties de afsluiter zijn.

Al met al een geweldig album met vele hoogtepunten; ieder nummer is in staat tot het creeëren van prachtige sferen en het geheel is dan ook overweldigend. Een zeer verstandige keus na Mandylion en Nighttime Birds. Je moet nooit te lang voortborduren op het zelfde succes, en dat heeft The Gathering dan ook niet gedaan. Waarschijnlijk zijn ze daarvoor succesvol gebleven en hebben ze naar mijn mening een van de beste albums ooit gemaakt.

Gisteren hadden mijn broer en ik het over de Drie J's. En over Wesley, die de laatste winnaar van de X-factor blijkt te zijn.
Nou hadden we het erover dat ik waarschijnlijk iemand ben die de televisie van de laatste tijd helemaal niets vindt en dat ik me ook niet bezig houdt met het nieuws. Nou zit daar wel een kern van waarheid in, want ik kijk liever naar de zoektocht naar bijvoorbeeld de nieuwe Jozef of naar de nieuwe Mary Poppins of kijk ik liever naar een spannende aflevering van NCIS of een aflevering van Dangerous Minds dan dat ik me bezig houdt met het lege 'ge-etter' van bijvoorbeeld Dancing with the Stars of een Idols/X-factor of een zoveelste variant daarvan.
Niets voor mij, allemaal nep. Het gaat alleen maar om 1 ding: de kijkcijfers. Commercie ten top.

Nou hoor ik u denken: Ja, wat heeft dat nou allemaal met The Gathering te maken?

Geduld, beste mensen. Daar kom ik zo op.

Velen zullen het waarschijnlijk jammer vinden dat er mensen zijn die niet de 'goede' muziek kunnen waarderen van bijvoorbeeld een Wesley.
Nou kan het best zijn dat dhr. Wesley een goede muzikant is die wel degelijk kan zingen, maar zoals zovelen het zo jammer vinden (en misschien zelfs vreemd) dat anderen de muziek van Wesley niet kunnen waarderen vind ik het dan weer vreemd en vooral jammer dat er weinig mensen uit de 'normale' muziekstroming (lees: pop e.d.) de schoonheid van bijvoorbeeld deze cd van The Gathering kunnen waarderen. Of in ieder geval onderkennen, zeker vanwege het feit dat het om een product van eigen bodem gaat.

Nou gebiedt eerlijkheid mij te vermelden dat er best wat nummers op staan die ietsjes minder zijn, Liberty Bell bijvoorbeeld is een nummer die ik altijd skip en is de titel nummer er eentje waarin ik 'zin' in moet hebben, maar How to Measure a Planet? is warempel een erg sterke cd zeg!
De scherpe randjes zijn er hier en daar af en is deze cd de sjabloon waaruit die het verdere geluid van The Gathering, die nooit een band is geweest die niet van verandering houdt, van is gemaakt.

Een kleine bloemlezing van sterke nummers: Frail, Great Ocean Road, Rescue Me, Red Is A Slow Colour, The Big Sleep, Marooned, Travel, Probably Built in the Fifties. Mooi, mooi, mooi.

Een kwaliteit cd die je in ieder geval een keer gehoord moet hebben.

Dit zou mijn inzending zijn voor het beste album allertijden van Nederlandse bodem. Vele albums van de Gathering zijn dat, maar dit is onnederlands goed. De band was hier echt op de top van zijn kunnen. Heel bijzonder. En ook een begoorlijk stuk weg van de Efteling Rock van Mandylion, wat ik ook een mooi album vond, maar haalt het niet. Als je denk dat je alles hebt gehad moet het meest briljante nummer nog komen. Wat een afsluiter is Travel, dat middenstuk, wat een ontzettend mooi stukje toetsenwerk, dat gitaarwerk op de achtergrond, zo subtiel, maar oww, wat mooi. Live ook helemaal af. En dan een concert afsluiten zoals met BLD presentatie in Helendoorn....oh, man !! Waar is die tijd gebleven.

Heb destijds de toer twee keer gezien, het eerste concert in Lemelerveld, wat echt hopeloos was omdat het publiejk niet vooruit te branden was. Ik was bij de Soundchecks, zegt de geluidsman, nog even Strange Machines oefenen. Anneke 'Ja, dat gaat vast mis. Dat hebben immers nog maar 80 miljoen keer gespeeld.' Het ironische was dat tijdens dit nummer het publiek nog wel bereid was om z'n kop op en neer te bewegen, maar voor de rest z'n klep echt niet kon houden, waardoor rustige en subtiele passages helemaal verzande in een kakafonie van lawaai. Zo zonde, zeker ook omdat My Electricity en Marooned toen nog in de setlist zaten. Later in Hardenberg waren deze er uitgehaald. Toen was het publiek stukken beter en de zaal ook, maar jammer genoeg waren deze nummers niet meer in de setlist.

Absolute toppers naast Travel, zijn Marooned, Great Ocean road (wat vet die Theremin), My Electricity en The Big Sleep waar ieder concert mee begon...tijdens de tour. Voor de rest nog een stukje over de bonus cd, die ook heel erg de moeite waard is. Illuminating is erg sterk, Probably Built in The Fifties, maar helemaal How to Measure a Planet. Wellicht alleen voor de liefhebbers, maar dit is een puik stukje muziek, wel een ontzettend gefreubel met vlagen, maar hoge vakmanschap. Dit werd eigenlijk met Black Light District nog even dunnetjes overgedaan. Ik herriner me nog een concert van The gathering waarbij het voorprogramma niet kwam opdagen en zij maar even een half uurtje eerder begonnen om dit nummer uit te voeren.

Dat waren nog eens tijden !!!

Goede wijn enzovoorts: per volgende plaat neemt deze band reuzestappen, nu in de richting van een geluid dat ergens tussen atmosferische spacerock, Fripp (bijvoorbeeld Great ocean road), 80's gothic, Kyuss (in Rescue me), stemmig-experimenteel en uncharted territory zit, om zo met een heel eigen sound en benadering op de proppen te komen. Niets dan lof hiervoor, maar toch zal ik dit album niet vaak meer draaien. Ik weet dat veel gebruikers hier de hoge zang van Anneke van Giersbergen prachtig en sfeervol vinden, maar terwijl ik haar stem bij eerdere platen nog wel kon waarderen kan ik er nu absoluut niet meer naar luisteren. Het lijkt voor mij soms alsof ze haar partijen los van de begeleiding heeft opgenomen, haar stem wiebelt dan net zoals bij Thom Yorke zo'n beetje bovenop de muziek en gaat steeds maar ongevraagd de hoogte in. Na bijvoorbeeld het prachtige instrumentale gedeelte van Rescue me komt zij er weer in met "All I want is to be where you are..." en zoals ze daar op dat "where" met haar stem trilt vind ik echt verschrikkelijk, en dan schiet ze daarna op "wiiiiiisdom" nog eens krachteloos de hoogte in en zakt weer een beetje, ik kan er best bij dat iemand anders het mooi vindt maar ik vind het zelf enorm gekunsteld en bloedeloos. Muzikaal past deze plaat prima in mijn straatje, maar de stem van Van Giersbergen trekt voor mij echt een muur op. Ik hoorde haar voor het eerst op Ayreons Into the electric castle, en ook daar is haar zang verantwoordelijk voor de enige twee slechte nummers van het album. Hoogstpersoonlijk, ik weet het, maar het is niet anders.