DeWolff - Strange Fruits and Undiscovered Plants (2009)

Lekkerrr retro, de jonkies doen het al best...Desalniettemin leunt het wel erg op trukjes en geluiden uit eerdere tijden. Dat maakt het hier en daar wat mij betreft voorspelbaar. En het hammond-orgeltje blijft altijd een plezierige aha-erlebnis.

Truukjes of niet, gewoon helemaal te gekke band die live nog beter presteert als op dit fijne album

Ik had ze al ontdekt toen ze nog maar net hun eerste nummers op myspace hadden gezet en ik ben ze al even aan het volgen. Super goede muziek vind ik dit.
Vorig jaar had ik ze voor het eerst live gezien, en het was het beste optreden wat ik ooit gezien heb. De cd was zelfs nog niet uit en ik kende de muziek dus nog niet. Maar toch,... op de een of andere manier bliezen ze mij omver.
Een absolute aanrader.

Ik zag ze op tv voorbijkomen op Pinkpop, en ik was helemaal verrast dat ze Nederlands waren. Messchien moet ik hier maar wat van downloaden als het lukt.

Naar aanleiding van Pinkpop 2010 dit album eens beluisterd.

Wat een ijzersterke plaat is dit. Zeker qua composities en muzikale kracht een grootse prestatie. Enige minpuntje, als ik dan toch al iets moet noemen: de zang is nog onvoldoende doorleefd. Maar daar kan die gast niets aan doen. Dat komt wel goed met de jaren.

Blues in de beste tradities van Cream, John Mayall en Led Zep. Met hier en daar een vleugje Doors en Jefferson Airplane.
Wauw!

Gewoon kopen die CD of naar een LIVE optreden gaan! Deze geweldige jonge nederlandse band moet je steunen!

Luister eens eerst naar 'Desert Night' van Dewolff, en meteen daarna naar 'The WASP' van The Doors.
Die van dewolff hebben zeer goed naar The Doors geluisterd.
Niks mis mee natuurlijk

En de solo-gitaar in Desert Night klinkt juist zoals Eric Clapton klonk bij Cream.

Muzikaal zit het wel snor, alleen de zang weet me nog niet echt te overtuigen. Misschien is het kwestie van wennen. Ik wacht dus nog even met een stem uitbrengen.

jongens
Jim Morrison lacht in zn graf............
pracht plaat
als de heren met beide voetjes op de grond blijven
absuluut een wereldact...................................................................

heerlijke cd van deze jonge sympathieke limburgers

Nog een stuk gepikt van The Doors:
De saxofoonsolo op het einde van Red Sparks of The Morning Dusk en die van Touch me van The Doors.
Ook weer zeer opvallend gepikt als je het mij vraagt.

Maar hoedanook, dit blijft gewoon een supervette plaat!

Het maakt mij niet uit dat DeWolff veel leent van oudere bands, dit soort muziek wordt gewoon veels te weinig gemaakt vandaag de dag.

Ik heb deze band eigenlijk ontdekt via de TV(dwdd), ze maakte daar wel een indruk, dus toen heb ik besloten het album te kopen. Ik ben wel onder de indruk van dit album maar nadat ik naar hun concert in Paradiso was geweest leek het album zo flets en saai

Ze zijn live zo geweldig, er zit zoveel meer in deze band dan op het album staat. Toch was het dit album dat me heeft bewogen om naar hun concert te gaan dus ik vind 4* op z'n plaats.
de 19e in de Melkweg wordt hopelijk net zo fantastisch!

Is Silver Lovemachine een soort van ode aan Silver Machine van Hawkwind?

pluspunt, de produktie, klinkt erg goed

die zang, idd, die doet wat amateuristisch achtig aan, net begonnen, maar komt vast goed

misschien ook omdatie wat op de voorgrond is gemixed?

Op dit debuutalbum klinken de heren Van de Poel en Piso erg veelbelovend.
Welk een combinatie van factoren zorgde ervoor dat deze -toen nog - piepjonge muzikanten een album kunnen afleveren dat klinkt zoals Strange Fruits and Undiscovered Plants?
Naast virtuoos musici zijn de heren ook geluidsfreak. Vinyl-o-fiel.
Lang leven de oude sound. Haal de buizen maar van stal. Naar ik vernomen heb nemen zij alles nog op op tape.

Hulde aan dit drietal, en aan deze eerste langspeler.
Hoop nog veel van DeWolff te horen. Wellicht Shaking Godspeed achterna op Sziget?

Vooruit: ik geef het eerlijk toe. Ik heb lange tijd niet naar DeWolff geluisterd omdat ik de leeftijd van de band als hinderpaal had. Zal wel een leuk bandje zijn voor kids....
En dat gebaseerd op he-le-maal niets! Ik wist niet eens aan wat voor muziek ik moest denken.

Blijkt dus lekker jaren '60, '70 te zijn. Vet orgeltje, psychedelisch sfeertje en vol rockend. Jonge gastjes? Zeker weten? Ja dus, en ze doen het nog verdomde lekker ook. Dat we dan niets, maar ook werkelijk niets nieuws horen zal me dan even aan mijn reet roesten. Het is zo slecht nog niet om dit soort bandjes van eigen bodem een beetje een duwtje in de rug te geven. Zolang het maar goed gedaan wordt en dat is zeer zeker het geval. Het zou mooi zijn als ze een eigen stijl gaan ontwikkelen binnen dit genre, als het retro-gevoel wat minder gaat worden en gezien de leeftijd denk ik dat we daar best hoop op mogen hebben.
Hier hoor je in elk geval talent en daar kunnen ze nog een hoop kanten mee op. Ik hoop dat dit gaat gebeuren en voor wat Strange Fruits and Undiscovered Plants betreft hoor ik gewoon een fijn rockend album met een heerlijke orgelsound. Niks mis mee.

Live gezien op Pukkelpop, een jaar geleden geloof ik. Ja hoor, ze konden best aardig spelen, maar liedjes bakken lukte ze niet. Ik heb me aanzienlijk meer vermaakt met de Brabantse meisjes op de heuvel en laten we wel zijn, na een tijdje wordt dat accent nog best sexy.

Volgens mij heeft er een Brabants meisje in je oor gepoept.

Heb ze afgelopen zaterdag live aanschouwd. Publiek was erg divers: van tiener groupies in front tot oudere mannen van midden 40. Moet zeggen dat de muziek als een huis stond. Wat kunnen deze jongens goed spelen!
Ben blij dat er nog muziek als deze gemaakt wordt, al liggen de namen van grootheden uit het verleden er dik op.

Live lijkt me dit wel leuk, ja. Op cd zijn er zat bands die het kunstje eerder en beter deden.

Wellicht, maar waren die heren ook nog zo jong?

Ik hoorde dit album vanavond voor het eerst bij een vriend thuis, ik moest meteen aan de oude Camel denken. De combinatie tussen die hammond en gitaar, die maatwisselingen, hetzelfde sfeertje, ze hebben hier duidelijk naar geluisterd. Ik moest eerder denken aan Camel dan aan the Doors om eerlijk te zijn.

De beste kaarten van DeWolff liggen toch bij de fantastische drums i.c.m. het orgel. Daar waar die twee elkaar ontmoeten en los gaan, bevinden zich ook meteen de mooiste stukken muziek.
Het geluid van de drums zijn redelijk prominent aanwezig en naar voren geplaatst. Invloeden van een Ginger Baker en John Bonham zijn voor de hand liggend. Het orgel doet veel denken aan een Deep Purple meer nog dan aan The Doors, waar ze wel wat van weg hebben bij een nummer als Silver Lovemachine, maar ook eigenlijk meteen pijnlijk duidelijk wordt, hoever ze daar ook van verwijderd zijn. De zanger heeft gewoon geen charisma in zijn stem en heeft ook niet het volume om de muziek te kunnen dragen. M.i. zou het niet verbazen dat juist daardoor ook zijn zang meer naar de achtergrond geplaatst lijkt. Misschien toch de band uitbreiden met een zanger die wel een dijk van een stem heeft die erbij past. De composities moeten het vooral hebben van de tussenstukken als alles bij elkaar komt. Los daarvan klinkt het in mijn oren vrij magertjes. Dat is naar mijn gevoel bij de opvolger beter geworden. Edoch, de passie voor de muziek springt er wel uit, maar dit album wordt vooral gedragen door de drumpartijen en de intermezzo's.

Na het ijzersterke debuut, waren de verwachtingen hoog bij mij. die hebben ze waargemaakt, maar op een andere manier dan ik zou verwachten. Dewolff gaat met deze plaat echt een psychedelische kant op. Gelukkig zitten er pareltjes als 'Don't you go up the sky' en 'Silver Lovemachine' in.

FENOMENAAL! geweldig hoe die gasten spelen! met die hammond orgeltjes en die snoeiharde gitaren! 5*

Dat orgeltjes gaat me juist irriteren na een nummer of 3. Dan haak ik af. Jammer, is verder wel een lekkere liveband, in iedergeval snoeihard. (Appelpop)

Doet dat er toe?

Wat een extreem lekker album!
Daar kom ik nu mee, ik heb ze meerdere malen voor heel weinig kunnen zien.. maar nooit die kans aangegrepen. Zelfs geloof ik de release party van dit album voor een euro of 6... even terug..

Orchids/Lupine is in mijn ogen nog net een tikkeltje beter, maar dat ik ooit nog een 4,5 zou uit delen aan een Nederlandse band had ik nooit durven hopen.

Docu-alert! DeWolff - documentaire | L1