Santana - Borboletta (1974)

Uitstekend album, net iets minder dan "Caravanserai". Dit album is iets gladder geproduceerd. Mooi stuk muziek.

nee, gene vette van santana , en veel minder dan caravanserai , hier begonnen ze slechtere platen te maken , maar hier staat meer slecht dan goed op .

Vandaag, na hele lange tijd weer eens gedraaid. Het is inderdaad misschien niet zijn beste plaat, maar stiekem vind ik hem toch wel heel lekker.

De instrumenten moeten eerst allemaal opgang komen voordat de zanger mag beginnen op Life is anew. Het lekker drukke Give and take is pas echt bevredigend. In One with the sun soleert Carlos er lustig op los. Het intro van Practice what you preach is ook weer Carlos op z'n best. Dit lied en Mirage zijn ook aanraders. Het laatste blok van de plaat zit net als op Caravanserai aan elkaar vast en is instrumentaal. Het instrumentale gedeelte is toch niet zo mooi als de nummers met vocalen.Borboletta krijgt 3,5ster.

Op vinyl, in de mooie "metallic" hoes.

Allemaal een beetje melig, en de gezongen nummers hebben wel erg nietszeggende teksten. Een groot deel van de plaat lijkt wel vooruit te lopen op van die gezichtsloze jaren-80-Amerikaanse-MOR-rock als Toto en Foreigner. Alleen Promise of a fisherman springt er echt bovenuit.

Promise of a fisherman is inderdaad geweldig en geschreven door de Braziliaan Dorival Caymmi (1914!)


En daar sluit ik mij dan maar eens helemaal bij aan.

Dit album geeft aan, dat Santana toch ook behoorlijk oog heeft voor het algehele muzikale kader in plaats van alleen een prima jankende gitaar.
Hij had in die tijd ook veel interesse in het 'mystieke' en dat brengt hij ook over in de muziek, zonder dat dat expliciet leidt tot een overexposure. Dat levert bij tijd en wijle enigszins spannende resultaten op (zoals de titelsong), vooral gecombineerd met een toch wel aardige dosis latin.

Bovendien ben ik fan van toetsenist Tom Coster en ook hij kan op Borboletta behoorlijk zijn ei kwijt. Al met al een prima album.

Vandaag, na hele lange tijd weer eens gedraaid. Het is zijn beste plaat, vind ik hem toch wel heel lekker sfeervol. Vooral op vinyl, in de mooie "metallic" hoes.

Ik vind dit album wel iets minder dan Welcome, maar toch...ook nog lekkere nummers. Met als hoogtepunt het instrumentale "promise of the fisherman". Ook prima toetsenwerk van Tom Coster.

euh...ik heb dit album toch nog een halve ster omhoog gewaardeerd. Dat is hij volgens mij zeker wel waard...

Stem op je 3 favoriete tracks, dat zijn er ook maar 3 op dit album.
Practice what you Preach
Mirage
Promise of the Fisherman

Gemaakt in mijn favoriete Santana periode 1972-1974, allemaal juweeltjes, prachtige solo's op zijn Gibson.

Wederom erger ik me vooral aan de vocale gedeeltes van deze plaat. Nu heeft Santana welliswaar nooit super zangers gehad. Maar het lijkt er op dat de band er bij de vorige en deze wel erg weinig aandacht aan gegeven heeft. En dan vooral de manier waarop de boel is ingezongen. Behoorlijk slap en emotieloos. Zoiets van tja het moet maar.
Gelukkig is het instrumentale gedeelte wat meer behapbaarder dan Welcome. Dat komt vooral omdat de nummers over het algemeen een wat meer kop en staart gehalte hebben. plus dat Santana zelf ook meer aanwezig is.

Nooit? ffkes later kwam iemand die bijvoorbeeld 'She's not there' zong er bij.
Santana, Greg Walker Solo, (Audio Only), 1978, Groenoord Hallen - YouTube

Daar klinkt hij inderdaad overtuigend. Maar als ik luister naar zijn studio prestaties. Dan klinkt Greg behoorlijk saai. Ik heb het debuut onlangs ontvangen en Greg zingt daar nou niet bepaald de sterren van de hemel. Verre van dat zelfs.

Debuut? Het debuut van Greg Walker bij Santana? Dat was volgens Santana.com Festival. Zijn vocalen op dat album zijn wel erg bovengemiddeld. In tegenstelling tot de composities.

Ach f.ck. Ik vergis me met Gregg Rolie. Mijn fout !

Haha namen en titels. Gebeurt mij zo vaak . Overigens komt ergens in april Santana 4 uit. Met een deel van de oude leden, waaronder meneer Rolie. Wat ik gehoord heb tot nu toe heeft het weinig tot geen toegevoegde waarde.

http://www.wmji.com/articles/national-rock-news-classic-rock-104703/listen-to-santana-anywhere-you-want-14327897/

Noem dit een doorsnee Santana-album:

- Prachtige hoes
- Afwisseling van gezongen en instrumentale nummers, waarbij mijn voorkeur uitgaat naar de instrumentale
- Sterke opener (hier het duo 'Spring Manifestations' en 'Canto de los Flores')
- Gezongen nummers zijn degelijk, maar niet denderend
- Instrumentale nummers zijn mooi, maar lijden vaak aan Santanitis

Conclusie: 3 sterren

Het enige wat ik echt mooi vind aan dit album is het artwork. Voor de rest klinkt het in mijn oren ongeïnspireerd en glad, al wordt er professioneel gemusiceerd. De vlakke zang helpt ook al niet erg, en de meeste composities trekken me ook niet echt over de brug. Het geluid van het album vind ik bovendien niet warm, zoals bijvoorbeeld Caravanserai dat wel is.

Maar, en dit ben ik toch wel met musician eens, er wordt prima gemusiceerd, door Tom Coster op keyboards en voor de percussie houd ik óók een zwak. Blijven over de enigszins steriele sound, de zwakke vocalen en de niet zo heel erg flitsende composities. Maar ik was vanmiddag na een fietstochtje, en ontspannen luisterend met een potje thee toch wel weer snel gecharmeerd van de geschetste pluspunten. Met een halfje verhoogd.

Gelijk maar weer eens beluisterd, naar aanleiding van je bericht.

Maar het blijft een mooi album, een mooi geheel ook, zeer onderhoudend en verzorgd. Het woord "ongeïnspireerd" is voor mij ondenkbaar in relatie tot Borboletta.

Santana krijgt er op musicmeter na Caravanserai (1972) qua beoordelingen er gemiddeld behoorlijk van langs.

Ik vind dat in het geval van Borboletta zeer ten onrechte, ik mag het graag met enige regelmaat als Santana album opzetten, je verveelt je geen moment.

Het minste Santana-album tot nu toe wat mij betreft dat in het verlengde ligt van de voorganger. De composities boeien minder, met name de gezongen nummers die te vlak ingezongen zijn. Natuurlijk zijn de gitaarsolo's en de percussie vaak om te smullen maar ik heb de indruk dat de pretentie de bovenhand neemt ten koste van het songmateriaal.

Ik heb altijd al een zwak gehad voor Santana (Abraxas is 1 van mijn top 10 albums) vanwege de sfeer die hij toch elke keer weer weet op te roepen. Een sfeer waar ik mij graag in wentel. En oké niet elk album is even sterk. Maar ook een minder Santana album is naar mijn mening een goed album. Zo ook deze...begint lekker op zijn Santana’s. Ook de rest van de plaat voelt als een warme handschoen met mooi toetsenwerk, fraaie percussie en de gitaar van Carlos.

Niet elk nummer weet mij te raken maar desalniettemin een goeie plaat. Als ik hem moet ranken zou ik zeggen een veilige plek in de middenmoot van het Santana oevre.

Op vinyl, prachtige hoes...ook altijd meegenomen.

Ik kan me niet vinden in de negatieve reacties en ook hier moet ik bekennen dat ik het een uitermate sterke plaat vind. Mooie bijdragen ook van Stanley Clarke, Flora Plurim en Airto Moreira op deze veelzijdige plaat.

Door de lage scores van de platen uit deze periode was ik van de wijs, en durfde ik er al die tijd niet aan. Maar ik moet die eindscores echt eens leren negeren.

Één van de weinige Santana albums die ik fysiek in bezit heb (LP), maar ik ook zeer goed vind. Schitterende hoes ook. Toch nog eens wat meer van de band gaan beluisteren. De grote hits ken ik uiteraard, het wat meer obscure, minder radiovriendelijke werk trekt me dan altijd wel aan.

Dat saxofoonspel van Jules Broussard is echt fantastisch. Wat mij betreft had Santana veel meer deze kant op mogen gaan, al vind ik hun AOR-platen van eind jaren '70 ook ijzersterk. Echt een band die, mijns inziens, niet echt veel verkeerd kan doen.

Fijn album, toch vreemd dat ik Santana altijd uit de kast trek , als het zonnetje zijn best doet. Dan gedijt het mijn inziens het beste voor mij. Terwijl Carlos ook in de wintermaanden voor hartverwarmende taferelen zou kunnen zorgen, maar dan negeer ik hem altijd. Thuis is er weinig waardering voor Carlos , zelfs met zomerse temepraturen. Vaak krijg ik te horen : Mag die zenuwlijder af met zijn gepiel? En slaafs als ik ben draai ik Santana dan maar als ze de deur uit is. Vanmorgen was weer zo’n moment en heb ik er weer prima van genoten. 3 en halve ster

De zon schijnt toch vier seizoenen per jaar? Met andere woorden: muziek van Santana kan iedere dag van het jaar worden beluisterd. Althans in mijn beleving. Als ik "Borboletta" wil draaien houdt niemand mij tegen....

Beetje vergeten Santana album voor mij dat ik in geen jaren meer had gehoord en toen ik m dus na heel lange tijd weer eens luisterde vandeweek werd ik zeer aangenaam verrast. Naast de overbekende latin gitaarrock zoals alleen Santana dat kan, hoorde ik opeens hou jazz georienteerd dit album wel niet is; Stanley Clarke, Flora Plurim, Airto Moreira en Jules Broussard zijn klinkende namen uit de latin jazz / fusion / smooth jazz van de jaren '70. En daarmee is dit zomaar het meest jazz georienteerde Santana album in de collectie, wat de waardering zeer ten goede komt. Klasse album van Santana hoor!

Veel ritme maar ook wat jazzy blaaspartijen, kan wat irriteren.
Overwegend relaxed album en ik hou er wel van
Practice what yoi preach, one with the sun en promise of a fisherman zijn van hoog niveau
Kun je dus gerust opzetten!