Faces - A Nod Is as Good as a Wink... to a Blind Horse (1971)

Een hartstochtelijk fan.

Altijd mooi om te zien.

Hou'k van.

Hartstochtelijk fan....zou zelf het tweede woord willen vervangen door muziekliefhebber......lees bijvoorbeeld mijn laatste bericht maar eens bij het album Ten van Pearl Jam of mijn pleidooien voor zangers/zangeressen als Sam Cooke Steve Harley, Frankie Miller en meer uit deze tijd als Kelley Mickwee, Allison Moorer , Suzanne Jarvie en Lucy Woodward. Laat je verrassen!!!

Geloof ik gelijk, maar je naam heeft bij mij inmiddels voornamelijk een Rod Stewart associatie weten te vergaren dus vandaar.

En was een compliment overigens. Ik vind Rod ook tof.

Er zijn ergere dingen om je mee te laten associeren.

Ronnie Lane heeft op dit album het fraaie Debris aangeleverd, een ode aan zijn vader. Mensen die zijn werk waarderen adviseer ik ook om de albums van deze sympathieke baas eens te checken.

Ronnie Lane's Slim Chance met One for the Road.

Of Ronnie met Piet Townshend, het erg fijne plaatje Rough Mix dat ze samen maakten.

Was bij mij al enige tijd bekend als een erg mooie muzikant, inderdaad.

Al met al denk ik dat ikzelf maar eens voor deze 'A Nod' moet gaan zitten.

Een doorleefde en spetterende versie van Stay with me was dit jaar de afsluiter van de Brit Awards, met een glimlach stonden Kenny, Ron en Rod gebroederlijk op het podium. Voor de liefhebbers, terug te zien op Youtube.

Dat is leuk! Rod en Ron weten nog steeds een gezellig feestje te bouwen.

Behalve een gezellig feestje bouwen, een hotel met een heel scala dames/fans op zijn kop zetten en maatjes zijn voor het leven zijn Ron en Rod als componisten duo ook tot mooie dingen in staat. Dat toont dit album wel aan, heel jammer dat mijn favoriete Faces nummer You can make me Dance, Sing or Anything nooit op een album is verschenen. Wel op single overigens, als allerlaatste, de stekker ging er toen uit, niet dus voor Ron en Rod die bij de Unplugged-plaat wederom lieten horen best veel in hun (muzikale/creatieve) mars te hebben.

Wie is er eigenlijk met de eigenzinnige en komische titel van het album op de proppen gekomen, is dat een beslissing van de band of van iemand specifiek. Is het puur lol en ondeugd. De subtitel van You can make me Dance, Sing or Anything heeft ook al zo'n ongewoon lang en lijkt mij spontaan verzonnen subtitel.

Toch maar de subtitel van You can make me Dance, Sing or Anything opgezocht; Even take the Dog for a Walk, Mend a Fuse, Fold Away the Ironic Board, or Any Other Domestic Shortcomings...Gevalletje; I was only Joking!

A nod is as good as a wink......to a blind horse is een typisch Brits gezegde. Wat de reden(en) ook waren, de titel was voor mij ooit intrigerend genoeg om het album te beluisteren en de betekenis van het gezegde uit te zoeken.
You Can Make Me Dance etc. etc. zou wat mij betreft heel mooi passen als bonus track op Ooh La La.

You can Make Me Dance, Sing or Anything is in 1976, bij nader speurwerk, verschenen op het verzamelalbum Snakes and Ladders, die vreemd genoeg niet bij de discografie van Faces staat. Zou het nummer liefst zien als slot track van het laatste album Ooh La La, een prachtig einde van een groep barstend van het talent. Wat toen al duidelijk was en later nog meer zou blijken.

Onlangs de LP versie op de kop getikt. Zit daar een gigantische poster bij met honderden foto's erop. Nooit geweten. Grappig.

Het is een beetje jammer dat Rod Stewart niet op alle traks de zang voor zijn rekening neemt. Zijn stem levert een ontzettende meerwaarde aan de songs waar hij de leadzang heeft. Het verschil tussen pop en rock in mijn beleving.
Het zijn wel prima nummers met Stay With Me als klapper. Verder is ook Too Bad een erg fije track waarop de zang(stijl) duidelijk toegevoegde waarde heeft.
De rif van That's All You Need gecombineerd met de rauwe stem is ook erg fraai.

3,5*. Zoudende songs alle door RS zijn gezongen dan zou dat een halfje meer zijn geweest vermoed ik.
Op 35 in de 100 Greatest Albums of 1971 en (te laag) op 60 in Best Ever Albums over '71.

De Britse rockformatie Faces, opgericht in 1969 met als prominente leden Rod Stewart en Ronnie Wood, bracht in 1971 het album A Nod Is as Good as a Wink…to a Blind Horse uit. Dit album, een toonbeeld van de klassieke rock uit de vroege jaren zeventig, illustreert perfect de rauwe energie en muzikaliteit van de band.

Vanaf de eerste noten van het album is het duidelijk dat Faces een unieke benadering heeft tot rockmuziek. De opener Miss Judy's Farm zet direct de toon. De krachtige gitaarlijnen van Ron Wood en de rauwe, karakteristieke stem van Rod Stewart brengen een onweerstaanbare vitaliteit teweeg. De melodie is pakkend en opzwepend, de teksten vol met dubbelzinnigheden, waardoor het meteen de aandacht grijpt en de toon zet voor de rest van het album.

Vervolgens komt You're So Rude, een nummer dat begint met een funky pianolijn van Ian McLagan. Dit lied is een anekdotische vertelling over een onhandige, maar komische ontmoeting. De nonchalante zangstijl en de speelse instrumentatie maken het een plezier om naar te luisteren, maar toch mist het de vocale magie van Stewart. De afwezigheid van zijn unieke stemgeluid laat een leegte achter die moeilijk te vullen is. Desondanks biedt het nummer een interessante mix van rock en blues, met een aanstekelijke groove.

Love Lives Here is een meer introspectief nummer, met een langzamer tempo en een melancholieke ondertoon. Het gitaarspel van Wood en de subtiele toetsen van McLagan creëren een weemoedige sfeer. Stewart's zang is hier doordrenkt met emotie, wat het nummer een extra laag diepgang geeft. Het nummer toont de gevoeligere kant van de band en laat zien dat ze niet alleen krachtig kunnen rocken, maar ook ontroerende, langzame nummers kunnen brengen.

Last Orders Please is een welkome toevoeging aan het album. Met zijn vrolijke ritmes en speelse lyriek. Het biedt een aangename afwisseling tussen de meer intense nummers. Het nummer gaat over het einde van een nacht in de kroeg, met een opzwepende ritmesectie en een catchy refrein. De band klinkt hier ontspannen en in hun element, wat het nummer extra charme geeft. Het is een voorbeeld van de veelzijdigheid van Faces.

Een van de meest iconische nummers van Faces, Stay with Me, blijft een onvervalste kraker. De aanstekelijke riff en de energieke zang van Stewart maken het een nummer dat je keer op keer wilt beluisteren. De chemie tussen de bandleden is voelbaar, en de dynamiek tussen de gitaarpartijen van Ron Wood en de ritmesectie van Ronnie Lane en Kenney Jones is ongeëvenaard. Het is een perfecte representatie van de energie en het plezier dat de band op het podium bracht.

Debris brengt weer een verandering van sfeer, met een meer introspectieve en gevoelige toon. Het is een nummer geschreven door bassist Ronnie Lane, en zijn stem brengt een wat variatie in het vocale palet van het album. De tekst is poëtisch en persoonlijk, wat het een bijzonder intiem nummer maakt. Toch ontbreekt de scherpe rand die de zang van Stewart zou kunnen bieden Het mist de kracht die enkele van de andere nummers zo memorabel maakt.

Met Memphis keren we terug naar de energieke rockgeluiden die de band zo goed kan leveren. Dit nummer is een prettige rocker (een cover van de Chuck Berry klassieker) die de luisteraar meevoert met zijn aanstekelijke ritme en dynamische uitvoering. Het houdt de vaart van het album erin en biedt een fijne afwisseling.

Too Bad is een energiek rocknummer dat de luisteraar echt weet op te zwepen. De krachtige instrumentale sectie en de rauwe vocalen creëren een intens gevoel van opwinding en vitaliteit. Dit nummer is een uitstekend voorbeeld van de ongeremde energie die Faces kenmerkt.

Het album sluit af met That’s All You Need, een waardige afsluiter die de luisteraar tevreden achterlaat. De krachtige uitvoering en de meeslepende melodie zorgen voor een memorabele afsluiting van een uitzonderlijk album. Het nummer vat de essentie van Faces samen: rauw, energiek en onvergetelijk.

Een aspect dat het vermelden waard is, is de productie van het album. Glyn Johns, de producer, heeft een geweldige balans weten te vinden tussen de rauwe energie van de band en de technische precisie die nodig is om een album als dit te laten schitteren. De instrumenten komen allemaal helder door, en de mix zorgt ervoor dat elk detail gehoord wordt, zonder dat het de spontaniteit van de muziek in de weg staat.

In conclusie, dit album is misschien wel een must-have voor elke rockliefhebber. Het combineert rauwe energie met emotionele diepgang en laat zien waarom Faces een van de meest invloedrijke bands van hun tijd was. Het is een herinnering aan een tijd waarin muziek puur en oprecht was, en het blijft een inspiratiebron voor nieuwe generaties muzikanten.

Eerder verschenen op www-jorros-muziekkeuze.nl