Faces - A Nod Is as Good as a Wink... to a Blind Horse (1971)

Met een pilsje erbij een erg leuk plaatje. Hoogtepunt hier: Debris

moet wel Loewenstein zijn, was hun favourite bier

Als je dit hoort, weet je waar de Black Crowes hun inspiratie vandaan hebben. Stay with me was natuurlijk de grote hit, en nog steeds een heerlijk nummer.

Stilistiek gezien hoor ik meer de Rolling Stones uit de zelfde periode.

Een band die ik aanvankelijk nogal terughoudend benaderde, maar langzaam aan kan ik niet meer zonder dit album. Natuurlijk, Rod Stewart was zelfs toen al een beetje irritant, maar hij had een goeie stem en daar komt bij dat ze onweerstaanbare rock n roll speelden, van de gestampte pot variant.

Rod was absoluut niet irritant, dat is hij pas de laatste jaren, nu zijn stem als slappe koffie klinkt en zijn muziek als lauw afwaswater, maar toen, met deze bende, was Rod echt een topper, deze band trouwens ook, hoe kort ze ook maar bestaan hebben.
Prima plaat, zoveel is zeker!

****1/2

Hij was een geweldige frontman, maar ook nogal een ego-tripper (vind ik toch). Maar het zij hem bij deze vergeven

Miss Judy's Farm

Toegankelijke muziek, lekker rockend, karakteristiek geluid! Kortom een aangename cd!

Jammer dat Rod Stewart nu zo ver afgedwaald lijkt te zijn...

zeer goed van een bende rockende mods , meer moet dat niet zijn

Toen hij nog grote indruk maakte in de geweldige Jeff Beck Group was Rod Stewart één van de meest veelbelovende zangers. Zijn eerste paar solo-LP's zijn goed, "Every Picture Tells A Story" is wel veruit de beste, maar ook dit grandioze album van de Faces behoort tot de hoogtepunten uit Stewart's wisselvallige carriere.

"A Nod Is As Good..." bevat geen mindere tracks, en 'Stay With Me' mag dan wel de grote klassieker zijn: het is zeker niet het enige hoogtepunt. De versie van 'Memphis, Tennessee' is de beste die ik tot nu toe gehoord heb, en 'Love Lives Here' en 'Debris' zijn de Faces op hun best. Perfect voor een vrijdag- of zaterdagnacht.

Goeie plaat, verveeld mij echter snel

Wie zich al jaren dood ergert aan het slappe niveau dat Rod Stewart ons in de 21e eeuw nog steeds voorschotelt, doet er goed aan zich af te vragen of hij/zij inmiddels ook daadwerkelijk alles in huis heeft, van ome Rod. Of er niet nog ergens een klein voorraadje met prima oud werk ligt te wachten om te worden ontdekt.

Bijvoorbeeld vier oude cd's van The Faces (1970-1974). Uit zo'n beetje dezelfde periode dat Rod Stewart tegelijkertijd zijn uiterst succesvolle solo-carriére begon. En toen er dus eigenlijk twee banen op na hield.

Het onmiskenbare talent en de werklust van Rod Stewart leverde in het jaar 1971 bijvoorbeeld zijn klassieker Every Picture tells a story én deze Faces plaat A Nod is as good.... op, een ongekend hoge productie en zo had hij in de hele periode 1970-1973 twee platen per jaar, ik ken niets vergelijkbaars anno 2010.

A Nod is as Good..... toont alleen maar al te akelig de twee gezichten van de band. Aan de ene kant leunen de Faces volledig op hetzelfde geluid als de solo cd's van Stewart (met een geweldig Rolling stones sausje van bandlid Ron Wood, al wist hij toen nog niet dat hij die legendarische band ooit nog eens zou gaan versterken) en de schrijfsels van Ronnie Lane, die op de nummers You're so rude, Last orders please en Debris ook de vocalen verzorgd.

Ik moet zeggen dat Ronnie Lane, ondanks een niet onaardige Debris, in de verste verte geen partij is voor het duo Stewart/Wood, een oneerlijke concurrentie ook. De bravoure, de lef en de rock die beiden inbrengen is inderdaad gelijkwaardig aan dat van de Rolling stones te noemen.

Getuige ook de nummers Miss Judys farm, de grote en bekende hit Stay with me, Too bad en de afsluiter That's all you need. En waar Stewart op bijvoorbeeld Every picture tells a story nog wel eens gepast gas terug neemt, hoor je dat de Faces niet zo snel doen.

Daarmee is Every picture tells a story wel een wat completere cd; dat en het toch wat mindere werk van Ronnie Lane op A Nod is as good.... levert het verschil op van één ster in mijn beoordeling tussen beide cd's.

Maar er is nog een zeer belangrijk verschil: de verkoopcijfers. Waar Stewart solo al snel in de bovenste regionen van de LP-lijsten was te vinden, hebben de Faces (behalve dan in Engeland) eigenlijk niet zo heel erg goed geboerd. Dat Stay with me de hitlijsten heeft gehaald is buitengewoon uitzonderlijk te noemen.

Het is daarom, dat ik graag even post bij de Faces: iedereen die wel alles heeft van Stewart en smacht naar nieuw en onbekend werk, velen hebben de Faces nog niet in huis. Ik zou hun cd's met terugwerkende kracht alsnog aanschaffen. En ervaar het dan gewoon als eindelijk weer eens een nieuwe goede cd van Rod Stewart.....

Dit album heeft een schwung over zich, met vaart brutaliteit en de energie van jonge honden, dat het zich met kinderlijk gemak langs tijdsgenoten de Stones kan scharen....ware het niet door de Lazy Sunday Afternoon achtige zang van Ronnie Lane die naast de ruwe planken zang van Rod Stewart verbleekt en het tempo telkens na een nummer gezongen door Rod, met een Dylaneske gebaar eruit weet te halen. Het haalt het niveau enigszins naar beneden. Niet slecht overigens, maar m.i. past het er gewoon niet bij en brengt de muziek terug naar de poppie achtige jaren zestig liedjes, daar waar Stewart het de jaren zeventig in sleurt.
Stay With Me blijft een klassieker pur sang.

Ik lees hier twee keer een vergelijking met de Rolling Stones, en dat gevoel had ik zelf ook op bepaalde momenten. Het is dan ook inderdaad niet gek dat de Stones juist Wood aannamen.

Ik kan me verder goed vinden in het commentaar van Hans. Ik vind niet dat Lane slechte nummers heeft geschreven/co-geschreven, maar als Stewart in je band zit moet je omwille van de kwaliteit je leadzang af kunnen geven. Rod Stewart schittert hier, en het is treurig dat het er voor mij waarschijnlijk niet meer inzit om de man nog eens in deze vorm live te zien.

Dit is voor mij zo'n feel good cd.
Heb 3 cd's van faces(long player,ooh la la en deze)

Deze vindt ik persoonlijk de beste.
Heb hem op cd en lp.
Vroeger de lp veel gedraaid blijft heerlijke muziek.

Heb veel lp's/cd's van rod stewart zowel solo als wel met jeff beck group.
Maar deze komt nog geregeld in de cd speler!

Heerlijke rauwe rock 'n roll.
zulke cd's had hij wat mij betreft wel meer mogen maken.
Stukje jeugsentiment!

Hoe zijn de andere albums van Faces eigenlijk? Dit is een lekkere rockplaat, maar als de rest meer van hetzelfde is, houd ik het bij deze.

De rest is ook prima rock 'n roll,r&b kost stijn!
Maar ik vind ze toch iets minder dan dit album.
Als jij dit 'n lekkere rock plaat vindt raadt ik jou zeker aan long player en ooh la la toch eens te beluisteren staan mooie rocksongs op en mooie akoestische nummers!
Het is wel wat vergelijkbaar met dit album.
Ik vind dit album iets rauwer dan de 2 ander genoemde albums maar ook die zijn ruim voldoende!
Als je ze toch nog eens beluisterd ben benieuwd wat je er van vindt!

Ook nog 'n aanrader zijn de albums truth en beck-ola van the jeff beck group.
Dit ook met rod stewart op zang en ron wood op bas.
weet wel dit zijn 2 totaal verschillende bands maar zijn toch wat raak vlakken.
Faces meer rock 'n roll/r&b getint,en jeff beck group meer blues,blues/rock getint.
Ik vind beide bands geweldig.

Truth en Beck-Ola heb ik. Faces kunnen daar niet aan tippen. Ik vind ze met afstand de beste twee albums waar Rod Stewart bij betrokken is.

Ik zie de Faces als de vrolijke tegenpool van de Stones. Om te zwartwitten: aan de kant van de Stones rape & murder, bij de Faces een gemoedelijke arm om de schouder. Het is dat de Stones Exile hebben maar anders koos ik voor de Faces. Daarnaast: Ronnie Wood vind ik als gitarist nog wel eens onterecht 'for granted' genomen. Natuurlijk in de Stones tweede gitaar, maar in de Faces had hij imo een zeer smakelijk rock 'n roll geluid. Voorbeeld hier 'You're So Rude'. De Faces waren sowieso een band die losjes waren maar toch ook strak, toch die neiging naar R&B.

Ooh La La is trouwens mijn favoriet.

Jammer dat Rod Stewart niet op elk nummer zingt. Een mens moet zijn beperkingen kennen, en Rod Stewart is zoveel beter. Vooral jammer, omdat de goede platen van Rod Stewart op een paar vingers te tellen zijn.......terwijl hij zo'n talent had....

Album weer eens beluisterd,had deze poos terug totaal gezien,toch iets te hoog beoordeeld
Nu dus halfje minder,maar wel 4* waard ,zeker het beste album van the Faces
Rockt lekker weg,maar idd mis je de stem van Stewart op sommige nrs
Miss Judy's Farm vind ik een heel goed Facesnr
Dit album is geen uitzonderlijke topper,maar heeft wel een rocker van de bovenste plank in huis....
Stay with me ,het kroonjuweel van the Faces,
Voor mij een van de sterkste Rocksongs ooit!!!

Och, ook Rod is uiteindelijk maar een doorsnee zangertje als je bedenkt welke zanger hiervoor in de band zat.

Steve Marriott zul je bedoelen,maar dat was het hoofdstuk Small Faces!
Anders van stem... maar ook goed, Marriott zit nou niet bepaald op een hoger niveau dan Stewart
mss vind je dat omdat hij ook gitarist en songwriter was
tjaa dan heb je gelijk,maar het ging hier ff over doorsnee zangertjes

Faces werd bij The Black Crowes genoemd als een van hun voorbeelden, en inderdaad, zeker de stem van Chris Robinson lijkt wel heel erg veel op die van Rod Stewart.
Muzikaal gezien rockt The Black Crowes wat meer, en ik had eigenlijk bij Faces ook een wat harder geluid verwacht.
Stay With Me blijft natuurlijk een prachtig nummer, en steekt ook ver boven de rest uit.
Ron Wood kan zeker aardig gitaar spelen, maar hij heeft niet het memorabele van Keith Richard of Mick Taylor.
Met het opdoeken van Faces en het aansluiten bij Rolling Stones heeft hij de beste zet gedaan, die hij kon doen.
Ook Rod Stewart heeft solo zijn succes door kunnen zetten, al werd het allemaal steeds zoeter.
Toch past zijn rauwe stem wel goed bij Faces, later zou te vaak blijken dat hij toch wel een beperkte zanger is.

In That's All You Need zit trouwens hetzelfde riffje welke Sex Pistols later gebruiken in Anarchy In The UK.

Later zou blijken dat hij toch een beperkte zanger is ...........poeh dat voor iemand die samen heeft gewerkt met Dimensions, Steampacket, Jeff Beck en The Faces voordat hij nog goed en wel begon aan een solo- project...

...heeft hij een herkenbaar geluid, maar is hij niet echt een geweldige zanger.

Op een nummer als Satisfied hoor ik toch een zeer verfijnd zanger met een behoorlijk bereik aan het werk.

En dat is dan ook zoals ik hem beschouw.

Vind dit best een opmerkeljke constatering.

Vindt dit best een opmerkelijke constatering......... kan dat op z'n zachtst gezegd wel beamen. Je kan van alles roepen over de mens en bij periodes gemakzuchtige Rod Stewart, hij heeft toch ook prachtige liedjes geschreven of vertolkt en live zijn sporen nagelaten. Begonnen in de krochten van Londen en opgepikt door Long John Baldry. In de begintijd in allerlei bands gerold voordat eerst The Jeff Beck group en later The Faces ( veel muzikanten waren fan van deze band ) langskwamen. Live daarna solo verder gegaan en een reeks onuitputtelijke concerten gegeven tot de dag van vandaag. Mensen laten zich toch niet voor de gek houden.....waarom zouden ze naar een concert gaan waar geen beleving, geen emotie is en de zanger er weinig van kan.....