2Pac - R U Still Down? (Remember Me) (1997)

'Do For Love' heb ik altijd wel cool gevonden. Gewoon zo'n chille hiphoptrack met een R&B-achtig refreintje. Heerlijk! Zet 'm nog vaak op.

De rest van het album kan me eigenlijk wat minder boeien. De producties vind ik wat eentonig en af en toe komen de raps van 2Pac mij te ongeïnteresseerd over.

3 sterren.

Nog een aantal maanden geleden geluisterd, en nu een halfje omhoog. Dit blijft 2Pac's beste werk na z'n dood. Nauw gevolgd door Until The End Of Time.

Het album begint gewoon ijzersterk met de tracks When I Get Free (lekker rauw), R U Still Down? (lekker opsweepend) en Hell Razor (emotionele 2Pac op z'n best). Thug Style kan me dan helaas niet lang genoeg boeien. De verzwaarde stem vind ik gewoon irritant, dus Where Do We Go From Here laat ik ook links liggen.

Daarna komt er een sterke fase van het album. Begeleidt met een leuke pianomelodie begint I Wonder If Heaven Got A Ghetto. Er zitten wat bekende lines in van Changes, en het is duidelijk dat dit een jonge 2Pac is van begin jaren '90. Dan komt voor mij het beste nummer van het album: Nothing To Lose. Alles klopt aan deze track, het gevoel dat er niets te verliezen is weergeeft 2Pac geweldig.

I'm Gettin' Money is dan ten ere aan de hardwerkende mens, en 2Pac spit heel emotioneel. De rauwe en ietwat donkere track Lie To Kick It is wat minder, Richie Rich komt best zwak maar 'Pac maakt het goed met zijn stemgeluid.

Het houdt niet op, want daar is Fuck All Y'all. De beat past eigenlijk perfect bij dit thema, want het is een beetje humoristisch bedoelt. Vooral als je het intro beluisterd. Let Them Thangs Go is een lekker nummertje om te bewegen en klinkt heel funky. Met Definition Of A Thug Nigga schetst 2Pac weer een (paranoia) beeld over de straat, maar dat word nooit echt saai. De productie past hier weer heel goed bij.

Ready 4 Whatever klinkt wat inspiratieloos, het pakt me niet. Het wordt niet bepaald beter met When I Get Free, de verzwaarde stem vind ik gewoon irri. Maar dan komt mooie Hold On, Be Strong, wat voor mij de een-na beste track is. 'Pac geeft een steuntje in de rug en het refrein is eentonig, de verses zijn dat zeker niet.

'Pac gaat daarna weer op de heerlijke paranoia tour met I'm Losin' It. Het klinkt weer heel funky, en dat vind ik gewoon heel vet. Als je dan had gedacht dat het over was met de aggresieve 'Pac, think again. Want Fake Ass Bitches is een track waarmee 2Pac met iedereen de vloer aanveegt. Het zijn weer de lange uithalen die het doen bij deze track. De aggresieve 2Pac blijft onverslaanbaar.

Het overgaan op het prachtige Do For Love is raar, maar dat geeft wel de diversiteit van 2Pac weer. Enemies With Me klinkt heerlijk, maar ik kan me er niet lang bijhouden. Het is toch de stem van 'Pac die het verschil maakt, de Outlawz komen zwak.

Het echte old school gevoel komt echt omhoog bij Nothin' But Love. Duidelijk de jonge 2Pac, en het is mooi dat ze niks raar hebben gedaan met de stem, want ook deze track klinkt erg goed. 16 On Death Row heeft een sterk verhaal en 2Pac vertelt het op zijn eige wijze, hoe alleen hij dat kan, sterke track. De hiphop versie van I Wonder If Heaven Got A Ghetto is lang niet zo goed als de andere versie, die skip ik dus.

Het donkere When I Get Free II heeft gelukkig geen zware stem, maar toch mist de track iets. De afsluiter is wel perfect, de beat wordt langzaam opgebouwd bij Only Fear Of Death. De legendarische uitspraak van 2Pac is te horen in het refrein, en je kan het hem nageven dat het wel ergens op slaat. Want zo'n track na z'n dood releasen heeft iets creepy. Top album dit.

4,5.

Het eerste echte postuum album van 2Pac.

De eerste keer dus dat er een project uitkwam van deze legende waar hij zelf helemaal geen inbreng over gehad heeft. Uitgebracht door Amaru Entertainment, dit was het label van zijn moeder (Afeni Shakur). Death Row heeft hier niets mee te maken want al deze nummers had Pac opgenomen voor hij tekende bij dat label. Deze nummers stammen uit de tijd van Strictly 4 My N.I.G.G.A.Z... tot en met Me Against the World. Deze periode heb ik jammer genoeg nooit zijn meest interessante tijdperk gevonden.

In feite zijn dit dus gewoon left-overs van zijn tweede en derde studioalbums, en ergens misschien ook een beetje van het Thug Life-album. De woordenkunstenaar had dus nooit de intentie om deze nummers op de wereld los te laten. Akkoord dat de left-overs van 2Pac nog steeds oké klinken maar spannend is het vrijwel nergens.

Het voornaamste probleem is uiteraard de speelduur, een dubbelaar van niet-meer-dan-oké liedjes die even goed in de kluis konden blijven liggen is veel te veel van het goede.
Het begin van disc 1 is redelijk saai tot we bij het hoogtepunt van die disc terecht komen: I Wonder If Heaven Got a Ghetto. De volgende 3 nummers zijn ook iets beter dan de rest om vervolgens weer rustig wat door te kabbelen.
Disc 2 kabbelt ook wat verder maar vind ik over het algemeen iets minder interessant dan de eerste helft. Met When I Get Free kan ik niets, met die vervelende stemvervormer (iets wat 2Pac in zijn beginperiode wel vaker deed). De parel op deze disc (en het album in het algemeen) is Do for Love, dat is een klassieker!
Nothin' but Love en de hekkensluiter liggen ook beter in het gehoor dan de rest van de tweede helft.

R U Still Down? (Remember Me) (wat een kuttitel trouwens... en lelijke hoes) is absoluut niet het beste postuum album (van deze man) en voegt buiten I Wonder If Heaven Got a Ghetto en voornamelijk Do for Love vrijwel niets toe aan de discografie vind ik. Jammer dat klassieker Changes hier niet op terecht gekomen is, dat had ook nog een duidelijk pluspunt kunnen zijn.

3*