Creedence Clearwater Revival - Live in Europe (1973)

Side 4 van dit album, Keep on Chooglin', is zeeer relaxt... De rest kan me af en toe eventjes boeien, maar een moment later weer compleet niet. Mijn vorige stem op dit album was 2*. Een beetje veel te weinig vind ik na nog een luisterbeurtje. Verhoog mijn stem met anderhalf punt.

Jammer dat de gitaar van Jogn Fogerty slecht gestemd is op dit album. Het is verder een sfeervol album met inderdaad een fantastische uitvoering van Keep on chooglin.
Jammer dat er verder weinig live-optredens van CCR op album zijn uitgekomen. Op woodstock hebben ze wel gespeeld maar dit is nooit officieel op album verschenen.

Stu Cook en Doug Clifford zijn met afstand de slechtste wereldberoemde ritmesektie aller tijden. Deze plaat rammelt echt aan alle kanten !

Later in de 70s kwam ik een LP tegen met een sticker op de hoes dat deze 2 heren er ook op meespeelden. Ik heb de stickerplakkers hartelijk bedankt voor de waarschuwing.

Op zich waren de heren hier aardig op dreef, maar er was iets gruwelijk mis met de versterking (en/of de opname is slecht) en John z'n stem klinkt erg vreemd (nogal geforceerd).
Maar hoemeer ik ernaar luister, hoe beter ik het vind. Vooral de intro van Hey Tonight en de overgang van Green River naar Suzy Q zijn geweldig. Al met al is het een redelijke plaat.

PS: Ik heb ook een cd gekocht die Live in Germany heet, maar dat zijn precies dezelfde opnames (maar dan staan er 4 nummers minder op).

Het geluid is inderdaad behoorlijk kut en zou bij menig andere band onvergeeflijk zijn. Maar goed, CCR is nu eenmaal CCR, en CCR is tof genoeg om er toch nog 2,5* ster uit te slepen. Slecht geluid of niet, de nummers blijven wel tof.

Zo slecht is het geluid niet hoor. Ik vind wel dat er vaak wat rommelig gespeeld wordt. John Fogerty doet inderdaad te overdreven, waardoor zijn timing en ademhaling niet altijd even goed uitkomen.

Fogerty moet hier met z'n ene gitaar het rijke twee-gitaren-Creedence-geluid simuleren, en dat levert een kale bedoening op. Hij doet z'n best, maar zonder tweede gitarist vind ik het maar een magere sound, en dat gaat absoluut ten koste van de kwaliteit.

Wat een slecht geluid op dit album.
Ik heb met pijn en moeite dit afgeluisterd.

Geen wonder dat John fogerty niet wou dat dit album werd uitgebracht.

Inderdaad een behoorlijk slechte geluidskwaliteit, wat eigenlijk het luisterplezier ondermijnt, want voor zover ik heb kunnen horen, werden de nummers zeker niet slecht gespeeld.

Meestal is het geluid op een live plaat wat directer, maar op deze is het t.o.v hun studio platen eerder het tegenovergestelde. Dacht dat ik een klassieker in huis had gehaald, ook omdat van andere genre genoten als ZZ Top, lynyrd Skynyrd en The Allman Brothers Band je blind de live albums kunt aanschaffen. Deze doet mij wel een beetje denken aan die van The Doors, ook wat rommelig en in de studio stukken beter dan live.

Nietemin ben ik er wel blij mee, want het is en blijft natuurlijk een mooi tijdsdocument, toen was het zo, en is ook zo op plaat gezet. Zal me niet verbazen dat dit zo rechtstreeks live op plaat gezet is zonder gesleutel, en dan is het wel een eerlijke liveplaat natuurlijk.

ricardo schreef:



In dit geval zou ik wensen dat ze er achteraf wat aan gesleuteld hadden door er bijvoorbeeld alsnog wat slaggitaarpartijen aan toe te voegen. Ik heb dit album op vinyl gehad en nooit de moeite genomen om 'm te vervangen voor de CD versie. Zonder Tom Fogerty op slaggitaar was de Creedence gereduceerd tot een rammelend powertrio.

Zojuist voor € 3,-- bij de Kringloop een CD-versie gescoord van dit album. Nu ik de tracklist vergelijk van met de versie die hier op MM staat ontdek ik dat op mijn versie Door To Door en Sweet Hitch Hiker ontbreken. Jammer, maar voor deze lage prijs niet echt een drama. Heb 'm eigenlijk alleen maar gekocht om de Creedence collectie compleet te krijgen.

De 1999 CD versie heeft de twee bij jou ontbrekende nummers weer wel, maar dat zal je niet over de streep trekken om deze versie aan te schaffen neem ik aan.
Is lees op All Music dat deze is opgenomen in Hammersmith Odeon in Londen.
Ik zelf mis Tom's gitaar niet. Dit is een heerlijk ruig, rammelend trio.

Het concert van John Fogerty in het Sportpaleis is ondertussen al voor de 2e keer uitgesteld, om een reden die u allen wel bekend zal zijn, maar het geeft me wel de gelegenheid om nog eens wat meer in zijn oeuvre te grasduinen. Ik kwam een tijd geleden deze vinyl tegen in de platencollectie van mijn vader en ondertussen eens een paar keer gedraaid. Ik word er echter niet helemaal warm en koud van. Het is vooral merkwaardig dat dit is opgenomen tijdens de Mardi Gras tour, een tour waar Tom Fogerty niet meer bij was aangezien die na de nodige heibel met zijn broer de band verlaten had. Voor deze tournee speelden ze dus maar met drie en John Fogerty was er ook absoluut geen voorstander van om dit officieel uit te brengen. Live in Europe heeft dan ook de twijfelachtige eer om het eerste live album van CCR te zijn en naar mijn gevoel is dit een album dat geen goed beeld van wat de band live kon afleveren. Het rammelt langs alle kanten en hoewel ik dat an sich nog wel kan waarderen (ik haat het als bands live gewoon geen greintje risico nemen en het nummer noot per noot naspelen), blijft er met uitzondering van de bekende hits à la Fortunate Son, Bad Moon Rising en Up Around the Bend niets echt plakken. Zeker Keep on Chooglin' kabbelt maar wat voort zonder me bij mijn nekvel te pakken, iets wat het uitstekende Hey Tonight wel doet trouwens. Voor mij is dat dan ook het hoogtepunt van deze Live in Europe.

Gisteren mijn CD-versie van Live In Europe overgedragen aan de lokale platen en CD-zaak. Ik heb nu drie officiële live-CD's van de Creedence, Creedence Clearwater Revival - The Concert (1980) - MusicMeter.nl, Creedence Clearwater Revival - Live at Woodstock (2019) - MusicMeter.nl en Creedence Clearwater Revival - At the Royal Albert Hall - April 14th, 1970 (2022) - MusicMeter.nl, die allemaal uit hun toptijd komen en deze kan daar van geen kant tegenop. Hopelijk doen we er iemand een plezier mee.

Het rammelt werkelijk aan alle kanten en het is dat het zulke goede liedjes zijn.dat je dat voor lief neemt. Ook meer aangeschaft om de collectie te completeren , dan dat het zo’n goede plaat is. CCR heeft het vermogen om je door de herkenbaarheid en de klasse van de composities zelfs op off day je een zonnig gevoel te bezorgen. Dat is ook een kwaliteit. Dit Live album is echter onder het niveau dat de mannen konden leveren. Evengoed een voldoende voor bovengenoemde redenen. 3 sterren