Pantera - Vulgar Display of Power (1992)

Waar Cowboys From Hell nog een enkele hoogtepunt kende is dit één en al een zwakte bod.

Dit zette wel een standaard, maar in mijn optiek geen goede. Groove metal is een van die genres waar ik echt helemaal niks mee kan. Met uitzondering van (vooral) Fucking Hostile is het allemaal nog slomer nog schreeuweriger en nog fragmentarischer (wat ik sowieso één van de meest storende factoren in "groove" metal is.)

Het meest voor de handliggende voorbeeld is toch wel "walk". - Ik krijg hier nou niet bepaald het gevoel van "kill, kill, kill", meer "Yawn, Yawn, Yawn".

Een geweldige plaat die niet alleen in het oog springt door zijn agressieve karakter, maar ook om de retestrakke drums van Vinnie Paul. Alles klopt, terwijl je in je eerste luisterbeurt denkt aan geordende chaos.

Het begint al lekker met A Mouth of War, waar ze niets onder stoelen of banken steken dat ze een lekkere ruige plaat willen maken. De stem van Anselmo is om te smullen. Hard wanneer het hard moet zijn en gevoelig wanneer het zacht moet zijn b.v. bij een rustige gevoelige ballad als Hollow (één van de betere nummers van het album, je hebt dan drie kwartier distortion gitaren achter de rug, dan is zo'n afsluiter wel weer geweldig) wat Anselmo (naar mijn mening wel één van de betere zangers van zijn genre, lijkt me heerlijk om met zo'n stem op zo'n podium te kunnen schreeuwen alsof de longen uit je borst worden gerukt) ook goed beheerst. Walk is al vaak genoeg geprezen en vind ik in vergelijking met de andere nummers misschien nog wel het minste stukje van het album. Misschien ook wel omdat het commerciële succes van het nummer een negatieve laken er over heen werpt. Fucking Hostile representeert misschien nog wel het best het hele album. Lekker alles gaan, niets in laten houden en steeds lekker de nadruk leggen op het woord ''fucking''.

Je voelt gewoon de energie er van afspringen van dit album. Een terechte klassieker in zijn genre.

4.5*

Qua groovemetal ben ik weinig verder gekomen dan de eerste twee albums van Machine Head, Cowboys from Hell en deze van Pantera. Hoewel ik al weinig enthousiast was over de eerste drie van de voorgenoemde albums, vind ik deze toch nóg wat minder.

Ik vind dit album koud, saai en monotoon. Hoewel ik zijn zang bij Down erg de moeite waard vind, weet Phil Anselmo me hier niet te overtuigen. De riffs en het drumwerk klinken machinaal, alsof de nummers als ingeblikte worstjes uit een conservenfabriek zijn komen rollen. Allemaal hetzelfde, ergens nog een vage gedachte dat er levende wezens aan te pas zijn gekomen om dit te maken. Enkele rustige ‘ballads’ overtuigen mij niet dat er emotie in dit album zou moeten zitten. Nou ja, de enige emotie die ik uit Vulgar Display of Power weet te vissen is eentje van mannen die zich een stoere houding en het bijbehorende spraakgebruik aanmeten.

Na een nummer of drie ben ik eigenlijk wel klaar met dit album. Elk nummer kan ik los nog wel uithouden, maar als heel album is dit veel te veel. Is dan alles slecht? Rise vind ik een (relatief) hoogtepunt. Het enige nummer dat ik goed vond.

Twee sterren voor dat ene nummer dan maar.

2.0*