The Family Stand - Moon in Scorpio (1991)

Amerikaans rockbandje , tikje in de stijl van Mothers Finest. Stevige 'zwarte' band met dito zangeres. Dreigde, met ondermeer een optreden op Pinkpop, door te breken maar nooit meer iets van vernomen. Best jammer want deze plaat is vermakelijk en redelijk avontuurlijk en smaakt derhalve best naar meer.

Het Nederlandse reünie-optreden eind mei 2006 in Paradiso bewees het al. The Family Stand is weer bij elkaar en de wereld zal het weten ook! Vorige week kwam hun splinternieuwe album ‘Super Sol Nova’ uit, en op deze cd is de band in zijn originele bezetting te horen. Zangeres Sandra St. Victor is ook weer van de partij.

Uit het 'unplugged' optreden in de Waerdse Tempel in Heerhugowaard bleek gisteren, dat de groep absoluut niet aan kwaliteit heeft ingeleverd. Jammer dat er zo weinig mensen aanwezig waren om dit te kunnen bevestigen.

St. Victor verliet The Family Stand eind jaren negentig om aan een solocarrière te werken. In het kader van het project Daughters Of Soul trad ze onder meer op met de dochters van Nina Simone, Chaka Kahn en Donny Hathaway. Voor degenen die het even kwijt zijn: Begin jaren negentig speelde The Family Stand avond na avond voor uitverkochte zalen. Hun grootste wapenfeit is de single ‘Ghetto Heaven’, dit werd een immense hit en bezorgde de band een cultstatus waar ze nog steeds van nagenieten. Het bracht de groep in 1992 bijvoorbeeld naar het hoofdpodium van Pinkpop. Het geluid van de band werd en wordt getypeerd door een fusie van funk, rock en soul.

http://www.thefamilystand.net/
http://www.myspace.com/thefamilystand

muzikaal was 1991 een jaar zoals ik dat weinig meegemaakt heb en daar waren Nirvana, Metallica, Pearl Jam, R.E.M., Tragically Hip, Guns 'n Roses, Queen, Massive Attack verantwoordelijk voor. Er verschenen in dat jaar ook boxed sets van Bob Dylan, James Brown, Phil Spector en Ray Charles. Je bleef lopen naar je platenboer. In 1991 zag ook dit meesterwerk het licht. Tussen al dat moois totaal onopgemerkt, volkomen onverdiend, want kwalitatief kon The Family Stand best wedijveren met de genoemde namen. Prachtplaat.

Sluit me volledig aan bij Snakeskin, Nightzack en VanDeGriend.
Family Stand, helaas een beetje ondergewaardeerde black rock band.

Het album Moon in Scorpio is een geweldig album met top nummers zoals Shelter en Moon in Scorpio.

Deze band staat op zich zelf met stevige rock zoals Living Color, maar wel met hier en daar wat Funk & Soul, waardoor ze zich met recht mogen onderscheiden van andere rock bands.

Dit is echt een klasse plaat! Er staan 5 SUPER nummers op en de rest is gewoon erg goed. De band was live ook erg goed en het spelniveau van hoogstaand niveau, het geluid zit ergens in de hoek van Mothers Finest meets Living Colour. De latere platen heb ik ook blind aangeschaft maar die zijn meteen de prullenbak in verdwenen. Bij mij houdt het op bij Moon In Scorpio. Volume op 10 en knallen maar!

Voor wie niet bekend is met deze plaat, neem dan de kritiek van Rainmachine, Joän, VanDeGriend, Nightzack en mijzelf even ter harte en doe jezelf een plezier.

Ik heb ze op Pinkpop gezien.
Daar waren ze best oke.

Hele fijne plaat . Soort van Mothers Finest Revisted . Deze groep zal zijn roots bij die band vandaan hebben .

het swingt als een tierelier en kent zowel rock als ook wat soul momentjes .

Jammerlijk daarna het niveau van deze plaat nooit meer gehaald .

Education of Jamie

Het muzikaal Afro-Amerika van 1990 had twee mogelijkheden: meegaan in de alsmaar populairder wordende zoete R&B-aftrek of je nestelen achter de kassa van je plaatselijke supermarkt. The Family Stand besloot dat het anders moest kunnen. Helaas: hun tweede album flopte. Maar gelukkig: het bleek een pareltje vol lef en bol van originaliteit!

Met hun debuut scoorde het drietal een aardig hitje met het geweldige Ghetto Heaven, maar los van wat bescheiden nummertjes kon het album weinig stof doen opwaaien. Moon in Scorpio moest verpletteren! En dat deed het, zo meldden beide luisteraars...

Inhoud te gewaagd, marketing stonk, tijd niet rijp,... Ook zonder zijn publiek verlegde deze muziek grenzen en bouwde het bruggen. “Was I too funky? Did I go pop? Mind if I rock?” Ze deden het allemaal en meer!

Met z’n drieën deden ze zo goed als alles: Peter Lord, V. Jeffrey Smith en Sandra St. Victor schreven, produceerden en speelden een gevarieerd aanbod bijeen. Bijzonder is dat ze tevens allemaal aan het woord komen, soms in een enkel nummer, waarbij het opvalt hoe sterk hun stemmen op elkaar zijn afgestemd. Twee zangers en zelfs de zangeres zijn weleens moeilijk te onderscheiden, wat de combinatie en gelaagdheid bizar maar bijzonder geslaagd maakt!
Dat hun uithalen meer weg hebben van Robert Plant dan Aretha Franklin is niet toevallig. Teksten handelen vaak over identiteit, stereotiepen en allerlei hokjes die daarmee gepaard gaan. Je hebt het extreem funky Plantation Radio, waar de eerder gequote lyrics vandaan komen. The Family Stand geeft blijk te weten hoe die hits te moeten scoren, maar weigeren te buigen, hence: Moon in Scorpio en zijn ontvangst. Prijsbeest rond deze thematiek is echter het epos The Education of Jamie over een zwarte jongedame en haar plaats in deze maatschappij. Van ingetogen uiteenzettingen gaat het tot voedend krachtige climaxen, schreeuwend met de onderste lucht uit hun longen: “1. Get black, it’s your resurrection, 2. The white lies hold no protection, 3. Know this, it’s your one salvation, The education of Jamie”. Maal 7 minuten: The Family Stand was toch helemaal niet bezig met charthits.

Zo mogelijk nog ‘gewaagder’ is de solo van Peter Lord op Quiet Desperation. Soms weet je niet of je nu moet lachen of huilen om de lyrics, koude rillingen lopen alleszins over de rug. Bevreemdend, maar wat het vooral erg krachtig maakt is de manier waarop hij het brengt. Zelden zo’n rauwe brok emotie gehoord op plaat: de stille wanhoop barst compleet los, om vervolgens weer gelijk ineen te krimpen. Begeleidende gitaar, piano en strijkers hoeven niets te ondersteunen, vocalen staan als een huis. Het kon vast mooier, misschien zuiverder of juister, maar niet echter! Misschien zit daar wel de essentie in van The Family Stand van deze plaat. Hoewel dit een zwarte band is die stevige rock durft te spelen, heb je niet het gevoel dat ze wanhopig een punt proberen te bewijzen. Hun muziek komt van een echte plaats! Ze slagen er dan ook in om alles op een natuurlijk manier te mixen met alle andere aspecten van hun bestaan. Van de Native Tongues-achtige hiphopproductie van Winter in My Heart tot de krachtig soulvolle ballad Shelter, Moon in Scorpio bevat instrumentale jazzfunk en acapella gospelrock en alles wat daartussen kan zitten: een trip zonder grenzen! Ik daag iedereen uit zijn favoriete genre uit de vorige zin te halen en vervolgens dit album een kans te geven. Ze blinken namelijk in alles uit!

Ik kan me een Pinkpop uitzending herinneren waarbij Mart Smeets The Family Stand interviewde en hij duidelijk liet blijken dat ie daar erg mee in zijn nopjes was....

Net voor het eerst (misschien onbewust een enkele keer eerder) Education of Jamie gehoord.
Wat een geweldige ontdekking is dat zeg. Achter dit album moet ik meteen aan. Hopen dat er nog veel meer moois tevoorschijn komt.

Ik las toevallig afgelopen week dat ze verschillende nummers voor Paula Abdul hebben geschreven, had ik dan weer niet achter deze band gezocht.

Dit album is wat mij betreft de blauwdruk van de R&B beweging vanaf de jaren negentig. Zonder Family Stand geen D'Angelo, Alayha, dance, urban, etc etc. Dit album geldt als een klassieker en belachelijk dat het geen groot succes is geworden. Toen ik bij Free Record Shop werkte, verkocht ik er elke week wel een stuk of 10 omdat ik simpelweg de enige was (eerst in Alkmaar, toen in Amstelveen) die dit album bestelde en kon verkopen (door de prijs: 10 gulden) en natuurlijk de muziek. Een groot succes in het klein dus. Ook al mijn vrienden, vriendinnen, familie en weet ik veel wie nog meer, hebben van mij dit album gekregen voor hun verjaardag. En elke keer was de reactie hetzelfde: wat een geweldig album. Ze zijn nog steeds actief.

Grappig. In deze periode werkte ik in de FRS in de Ferdinand Bol Straat (Albert Kuyp)
We zullen elkaar wel eens aan de telefoon gehad hebben.
'' Kun je even een nummerje opzoeken'' . Dat werk.

Ben het met je eens overigens. Sterk album.

Nee tijdens de relase werkte ik nog niet bij FRS maar vanaf 1994 of zo. Eerst bij Disco Spruyt fil 72 en later met Heleen Fer. Bol. Dus misschien hebben we nog met elkaar gewerkt? Was wel een tering zooi daar bij de Bol. Op een gegeven moment vond ik voorraad boven het plafon.

Omstreeks ''97'' is de tent verbouwd. Toilet stond gewoon in de winkel. Met een onbetrouwbare vloer.
Was een heel oude toko.
Ik ben in ''99'' gestopt. Toen was ik al 2 jaar weg uit de bol. Kinkerstraat was mijn laatste filiaal.

Ooit meegenomen bij de FRS voor heel weinig geld.Blijft een heerlijke plaat.Ooit toen vaak geplugd in de winkel en wel met redelijk succes ook.Ja,ook ik heb een FRS verleden en als Michel degene is ,wie ik denk dat hij is heb ik zelfs met hem samengewerkt.Maar dat is misschien meer iets voor een PM. Voor deze plaat in ieder geval 4 sterren

Pinkpop 92... ergens tussen Rowwen Heze, Soundgarden en Pearl Jam een zeer geslaagd sfeervol optreden.
"Shelter" en "Jamie" zijn echt geweldige nummers.

De hele plaat is erg goed. Volkomen over het hoofd gezien. 1991 had erg veel moois te bieden.

Shelter is geweldig, Jamie is natuurlijk het hoogtepunt.

Trouwens, Twinpeaks en Michel, rond die tijd ging ik ook bij de Bol werken. Kwam van Amstelveen en ik kan me alleen Helen herinneren: maffe vrouw hoor.

Lekkere plaat blijft dit toch en die stem van Sandra St. Victor

Heerlijke plaat, ik werd er destijds volkomen door overvallen en heeft ook heel lange tijd in mijn persoonlijke top 10 gestaan en ik denk dat ik deze daarin weer ga opnemen. Een geweldige plaat.

Een snoeptrommeltje voor mijn muzikale ziel, al 30 jaar.