Hüsker Dü - New Day Rising (1985)

volgens allmusic zou ik deze moeten aanschaffen als de beste en meest toegankelijke, kloppen deze gegevens want ik wil wel eens iets van deze groep leren kennen,

dank

"New day rising" behoort tot het beste werk van Hüsker dü maar is m.i. niet de ideale CD om mee te starten. Dat is wat mij betreft toch hun laatste (dubbel)album "Warehouse: songs and stories" ('87) , 20 nummers bijna 50/50 verdeeld tussen Bob Mould en Grant Hart. Het is de meest popgevoelige CD van HD en misschien ook wel hun beste.
Ook "Candy apple grey" ('86) is een prima CD om kennis te maken met dit legendarisch trio uit Minneapolis.
Eigenlijk zijn alle HD albums vanaf "Zen arcade" wel absolute aanraders.
Ik heb onlangs trouwens een paar albums toegevoegd waarover ik hoogst verbaasd was dat ze hier nog niet opgenomen waren: "Intolerance" van Grant Hart en "The Last Days of Pompeii" van diens volgende band Nova Mob. Eveneens meesterlijke albums!

ok hartelijk bedankt gsalmon

ik trakteer u wel nekeer een pint

Ik sluit me eigenlijk helemaal aan bj Gsalmon! En yep, WAREHOUSE, SONGS AND STORIES is ook mijn favoriet.

En als je dant och bezig bent zoek ook eens de prima live-registratie aka zwanezang: "The living End" op!! Interessanter dan een best of: want een best of live

Ik vind 'Zen arcade' hun beste, maar deze mag er ook wezen.

Dus je vindt live beter dan studio?

dat zeg ik niet: maar ik wil maar zeggen die Live plaat vind ik geweldig: het is geen perfecte sound, maar wel de ultieme Hüsker Dü experience.. maar zoals ik dus al zei: hun beste vind ik "Warehouse..."

Nou, dan heb je je, denk ik, versproken gezien de 'want' die je in de zin plaatst.

[understatement]deze valt me toch wat tegen na Zen Arcade [/understatement]

Tegenvallen doet ie niet, het album is helaas wel een stukje minder. Maarja, welk album zou dat niet zijn? Nee ik vind dit een uiterst geslaagde opvolger van het meesterwerk 'Zen Arcade'. Wat een fantastische band is dit toch. De combinatie van hardcore punk geluiden met popliedjes is toch wel heel erg lekker. Mijn favoriet op dit album is 'Books About UFO's'. Heerlijk poppy nummer.

4*

Laatst dit album van Hüsker dü weer eens uit de kast gehaald.
Hun muziek werd steeds melodieuzer, poppier en toegankelijker voor het bredere publiek zonder dat het afbreuk deed aan hun muziek. Het vlamt weer heerlijk. Mijn meest favoriete tracks zijn de rock-klassieker 'I Apologize', het Bob Dylan-achtige 'Terms of Psychic Warfare' en het gave 'Books About UFOs'.

Met zo'n nummer als "How To Skin A Cat" jaag je een hoop mensen (en waarschijnlijk ook katten) de gordijnen in.

Ik ben over het algemeen geen fan van Grant Hart, maar hier steelt hij toch wel de show met het geweldige Girl Who Lives On Heaven Hill!

Voor de rest zijn het toch vooral de Bob Mould nummers die 't 'm doen.

Books about UFO, is a realy great song...

Heerlijke punk plaat, het titelnummer vind ik gelijk het beste nummer.

Een jaar na Zen Arcade kwam dit toch heel andere album. Met een briljante opener die direct aankondigde dat alles anders was geworden bij de Huskers. Hoe zou ik ooit het 2e nummer op dit album kunnen vergeten. Girl who lives on heaven hill. Ontelbare keren heb ik dit beluisterd als ik weer eens verliefd was. Die maniakale zang van Grant Hart ging door merg en been, in de positieve zin van het woord. Je kunt een liefdesliedje heel mooi zingen en je kunt het brengen zoals Husker Du: emotioneel tot in de toppen en al met een vage aankondiging dat het niet blijvend zal zijn. Onwaarschijnlijk dat de mannen in hetzelfde jaar 1985 ook hun album "Flip your wig" uitbrachten, dat bulkte van dezelfde, bijna achteloze kwaliteit.

Mijn favoriete Hüsker Dü album.
Celebrated Summer en Books About UFOs zijn de favo-songs.
Stofzuiger-productie draagt alleen maar bij tot de feestvreugde.

Ik vind het een fantastisch album, het scoort wel minder dan Zen Arcade bij mij. Maar toch gaan de poppy nummers perfect samen met de korte teksten die wel veelzeggend zijn. Bijvoorbeeld het nummer Apologize over de stilte na een ruzie met je vriendin en het terug goedmaken en je verontschuldigen is een hele goede tekst die het bij de hoorns vat. Toch 4 sterren!

Een maatje van mij had voor me met de paintbrush deze cover op een t-shirt geknald, apetrots stond ik daar in IJmuiden Centraal op Beeckestijn Pop mijn shirt te showen, prachtige tijden.
Persoonlijk vind ik dit hun mooiste lp, Zen Arcade vind ik te lang en "te moeilijk" wordt erg moe van Hare Krisna bv, NDR met het onvolprezen volkslied Folklore, Heaven's Hill, If i told you etc. vrijwel allemaal klassiekers. Minder mee te zingen dat Candy Appel Grey. Live vond ik de band een stuk minder helaas, het had zo mooi kunnen zijn.

Voor mijn gevoel de beste Hüsker Dü-plaat, want ideaal gepositioneerd op het snijvlak van hun punk- en powerpopperiodes (hoewel ik moet zeggen dat ik alle vijf de albums vanaf Zen arcade tot en met Warehouse geweldig vind). The girl who lives on Heaven Hill is een soort lijflied, waarbij het me elke keer weer opvalt hoe die pompende bas het nummer draagt – Bob Mould en Grant Hart zijn natuurlijk de belangrijkste blikvangers van deze band, maar gelukkig laat Greg Norton zich niet ondersneeuwen. De op ouderwetse HD-manier uit de bocht vliegende instrumentale stukken op het eind van het album kunnen mij net zo min als op Zen arcade bekoren, maar doen niets af aan de impact van het geheel.
 

5 klassiekers; the girl who live on heaven hill,celebrated summer,i apologize,books about ufo's en het titelnummer plus een aantal doorsnee husker du nummers=4

Wat een kracht gaat er toch uit van dat titelnummer, de perfecte track om je dag mee te kickstarten!
Prachtige samenzang ook, iets wat je niet meteen met punk associeert

Geweldig hoe Hüsker Dü hier precies op het randje van punk en pop en van chaos en harmonie gaat zitten. De meeste tracks zijn catchy nummers, vaak inclusief achtergrondkoortjes, begeleid door rauwe gitaren met een enorme laag distortion eroverheen (misschien iets té veel, af en toe) en opgefokt drumgeklop. Dit is niet zo goed als het legendarische debuut van de groep, er staan ook wat mindere momenten op (het weinig verheffende 'Perfect Example' is daar een goed voorbeeld van), maar over het algemeen is dit een zeer lekker plaatje met enkele knallers als 'The Girl Who Lives on Heaven Hill' en 'I Apologize'.

Ik zou het zelfs een perfect voorbeeld durven noemen.