Hüsker Dü - New Day Rising (1985)

Tegenvallen doet ie niet, het album is helaas wel een stukje minder. Maarja, welk album zou dat niet zijn? Nee ik vind dit een uiterst geslaagde opvolger van het meesterwerk 'Zen Arcade'. Wat een fantastische band is dit toch. De combinatie van hardcore punk geluiden met popliedjes is toch wel heel erg lekker. Mijn favoriet op dit album is 'Books About UFO's'. Heerlijk poppy nummer.

4*

Een jaar na Zen Arcade kwam dit toch heel andere album. Met een briljante opener die direct aankondigde dat alles anders was geworden bij de Huskers. Hoe zou ik ooit het 2e nummer op dit album kunnen vergeten. Girl who lives on heaven hill. Ontelbare keren heb ik dit beluisterd als ik weer eens verliefd was. Die maniakale zang van Grant Hart ging door merg en been, in de positieve zin van het woord. Je kunt een liefdesliedje heel mooi zingen en je kunt het brengen zoals Husker Du: emotioneel tot in de toppen en al met een vage aankondiging dat het niet blijvend zal zijn. Onwaarschijnlijk dat de mannen in hetzelfde jaar 1985 ook hun album "Flip your wig" uitbrachten, dat bulkte van dezelfde, bijna achteloze kwaliteit.

Ik vind het een fantastisch album, het scoort wel minder dan Zen Arcade bij mij. Maar toch gaan de poppy nummers perfect samen met de korte teksten die wel veelzeggend zijn. Bijvoorbeeld het nummer Apologize over de stilte na een ruzie met je vriendin en het terug goedmaken en je verontschuldigen is een hele goede tekst die het bij de hoorns vat. Toch 4 sterren!

Voor mijn gevoel de beste Hüsker Dü-plaat, want ideaal gepositioneerd op het snijvlak van hun punk- en powerpopperiodes (hoewel ik moet zeggen dat ik alle vijf de albums vanaf Zen arcade tot en met Warehouse geweldig vind). The girl who lives on Heaven Hill is een soort lijflied, waarbij het me elke keer weer opvalt hoe die pompende bas het nummer draagt – Bob Mould en Grant Hart zijn natuurlijk de belangrijkste blikvangers van deze band, maar gelukkig laat Greg Norton zich niet ondersneeuwen. De op ouderwetse HD-manier uit de bocht vliegende instrumentale stukken op het eind van het album kunnen mij net zo min als op Zen arcade bekoren, maar doen niets af aan de impact van het geheel.