Van Morrison - Blowin' Your Mind (1967)

Het album wat geloof ik wel in 1500 verschillende hoezen is uitgebracht....zucht. Begin van de soloperiode na Them. Ik heb de gekuisde versie van Brown Eyed Girl hier op staan (making love in The long gras with you was de zin die er uit moest, dat mocht niet op o.a. de Amerikaanse markt)
Eigenlijk een lekker album. R & B zoals het hoort.

Nu klinkt dat zinnetje al duizend jaar onschuldig, 'Sympathy for the devil' van The Stones was voor al die gehersenspoelde kerkgangers in de jaren 60 veel erger.

Brown Eyed Girl, TB Sheets en Spanish Rose zijn absoluut klassiekers van het vroege werk van Van The Man na zijn Them periode.
Goede plaat, niets meer, niets minder.

****

Brown Eyed Girl!

De compilatie 'Bang masters' is ook een goed alternatief. Daar staat gewoon alles van deze sessies op.

Het eerste solo-album van Van Morrison leverde al een aantal klassiekers op : het onsterfelijke "Brown Eyed Girl", "TB Sheets" en "Spanish Rose", de rest is ook meer dan behoorlijk. Met opvolger "Astral Weeks" zou hij een meesterwerk afleveren en dat zal niet zijn laatste worden.

TB Sheets, het beste nummer van deze plaat, dat de Rolling Stones niet gemaakt hebben maar wel graag gemaakt hadden willen hebben.

Van Morrison verliet de groep Them en zij gingen zonder hem verder en maakten tot begin jaren 70 nog een aantal albums. Van vertrekt naar de VS en krijgt een platencontract bij Bert Berns op het Bang-label. Berns is nogal commercieel ingesteld en Van kan zich daar niet zo in vinden. De single Brown Eyed Girl wordt een Amerikaanse Top 10-hit. Het label brengt ook Ro Ro Rosey en Spanish Rose op single uit, maar ze doen in de hitlijsten niets. In Nederland is Spanish Rose in 1971 als single uitgebracht en het wordt een bescheiden hit (nummer 22 in de Top 40).
Van die in 1967 22 is, doet ook een aantal playback-optredens voor de Amerikaanse t.v.. Een filmpje met Brown Eyed Girl (de ongecensureerde versie) en Ro Ro Rosey is terug te vinden op Youtube.
Kort na de uitgave van het album Blowin' Your Mind! overlijdt Berns. Van stapt over naar Warner Bros., waarop hij eigen zeggenschap krijgt. Zijn eerste album op dat label is Astral Weeks.
Blowin' Your Mind bestaat voor het grootste deel uit songs die door Van zelf geschreven zijn. Alleen Goodbye Baby (Baby Goodbye) is een compositie van Farrell/Russell, maar op de hoes van de originele LP wordt Berns als mede-componist genoemd en Midnight Special is een traditionele Amerikaanse folksong (hier gearrangeerd door Bert Berns). Goodbye Baby is hetzelfde jaar ook door The Cats gedaan op hun debuut-album Cats As Cats Can en Midnight Special is een paar jaar later bekender geworden in de versie van Creedence Clearwater Revival op het album Willy and the Poor Boys en nog veel later een Nederlandstalige versie van de groep Drukwerk.
In 1967 kwam op het Bang-label ook nog The Best of Van Morrison uit (ik bedoel dus niet die 1990-compilatie), met nummers van Blowin' Your Mind en een aantal nummers van dezelfde sessies die zijn blijven liggen. Van nam al deze nummers in 2 dagen op.
Later zijn de Bang-nummers vele malen heruitgebracht o.a. op het Nederlandse Capri-label (met zo'n hart op de voorzijde). Andere voorbeelden zijn de compilatie T.B. Sheets uit 1973 en Bang Masters in 1991. Ik neem aan dat Sony Music nu de rechten over die Bang-nummers heeft. Op diverse sites kom ik ze tegen o.a. van de budget-labels Neon en Disky. Sony Music bracht zelf ook verzamelaars uit met Van's 1967-Bang labelwerk zoals Collections en Brown Eyed Girl.
De CD-versie van Blowin' Your Mind bevat een aantal alternatieve versies van songs van het album.

Van-marathon, na Moondance chronologisch vanaf de eerste solo opnamen van Van. Een mix van classics (Brown Eyed Girl, Midnight Special), prachtig gruizige R&B (He ain't give you none, TB Sheets, Goodbye Baby, Ro Ro Rosey, Red Sports Car), en een corny skip nummertje (Spanish Rose). Vans stem is top, de band zuigt en duwt, niets op aan te merken. Mooie opmaat naar meer prachtige albums.
3,5 ***

Tussenstand:
Moondance 4****
Blowin'your mind 3.5 ***

Man's eerste na zijn vertrek uit Them en de nummers liggen een beetje in het verlengde van zijn voormalige broodheer, hoewel de variatie al wat groter is. Brown Eyed Girl is natuurlijk een prima opener, het relaxte He Ain't Give You None doet daar al niet voor onder. Tb Sheets vormt voor mij het absolute prijsnummer, het hammond orgeltje op de achtergrond levert heel subtiel een grote bijdrage aan deze klassieker. Hoewel mij gemiddeld genomen de 'live' uitvoering mij nog meer kan bekoren. Maar wat een soul heeft deze man in zijn donder. Op zich is het nummer an sich niet eens zo bijzonder, maar de arrangementen voegen in al hun eenvoud zo veel toe, voeg daarbij het 'verhalende' karakter van het nummer en Van's stem en meer heb je niet nodig. Het is echter jammer dat het torenhoge niveau van de eerste drie songs niet wordt vastgehouden. Spanish Rose heb ik altijd wat jolig gevonden en doet mij altijd nog maar bar weinig na zo veel jaar, hoewel velen dit nummer wel prima vinden. Ro Ro Rosey en Who Drove the Red Sports Car en Midnight Special zijn goede songs maar voelen ook wat routinematig aan, hoewel zeker niet slecht. Zo levert de eerste worp van Van een dikke voldoende op.

Een fantastische eerste kant, met een ultiem vrolijkstemmende opener, het spannende He ain't give you none en daarna het eerste hoogtepunt uit Morrisons solo-oeuvre, gevolgd door een tweede kant die eveneens prachtig opgewekt begint maar die daarna alleen nog een relatief hoogtepunt kent wanneer Morrison zich afvraagt wie er toch in die rode sportauto reed. Het is misschien allemaal niet eens zo slecht, maar vergeleken met de intensiteit van Them en de exaltatie van Astral weeks klinken de arrangementen toch te vaak als ambachtelijk sessiewerk. En dat klopt ook wel, getuige Morrisons eigen woorden: "I'd write a song and bring it into the group and we'd sit there and bash it around, and that's all it was. They weren't playing the song, all they were thinking about was putting drums on it, or putting an electric guitar on it, but it was my song and I had to watch it go down." Zoals bekend was het nooit Morrisons bedoeling om deze acht nummers als een album uit te brengen, dus wellicht is hij er vanwege de onaangename verrassing van die release achteraf te negatief over, maar ook ikzelf kan deze plaat nog niet als zijn eerste meesterwerk beschouwen, hoogstens als een noodzakelijke misstap – nu wist hij in ieder geval hoe hij het niet wilde.

Na hele lange tijd weer eens gedraaid en ik moet zeggen dat het me toch wat minder doet dan andere albums van de beste man. Velen zouden hun rechterarm geven voor een debuut als deze , maar bij mij wringt er toch iets. Wat het precies is kan ik niet duiden. Misschien dat ik het teveel spiegel aan andere albums die ik hoger aan sla ? Ik gooi hem deze week nog eens in de herkansing en misschien dat ik er dan anders naar ga kijken. Voor nu 3 en halve ster.