Van Morrison - Blowin' Your Mind (1967)

Een fantastische eerste kant, met een ultiem vrolijkstemmende opener, het spannende He ain't give you none en daarna het eerste hoogtepunt uit Morrisons solo-oeuvre, gevolgd door een tweede kant die eveneens prachtig opgewekt begint maar die daarna alleen nog een relatief hoogtepunt kent wanneer Morrison zich afvraagt wie er toch in die rode sportauto reed. Het is misschien allemaal niet eens zo slecht, maar vergeleken met de intensiteit van Them en de exaltatie van Astral weeks klinken de arrangementen toch te vaak als ambachtelijk sessiewerk. En dat klopt ook wel, getuige Morrisons eigen woorden: "I'd write a song and bring it into the group and we'd sit there and bash it around, and that's all it was. They weren't playing the song, all they were thinking about was putting drums on it, or putting an electric guitar on it, but it was my song and I had to watch it go down." Zoals bekend was het nooit Morrisons bedoeling om deze acht nummers als een album uit te brengen, dus wellicht is hij er vanwege de onaangename verrassing van die release achteraf te negatief over, maar ook ikzelf kan deze plaat nog niet als zijn eerste meesterwerk beschouwen, hoogstens als een noodzakelijke misstap – nu wist hij in ieder geval hoe hij het niet wilde.