Foreigner - Unusual Heat (1991)

Tja, wat je bij Mr Moonlight schrijft, gold hier ook al: het momentum voor deze muziek was wel weg in 1991. Dan moet een plaat zich wel extra goed van zijn soortgenoten onderscheiden om nog op te vallen en dat doet deze plaat beslist niet, wat mij betreft. Het is een degelijke (vooral dát) plaat, met een (redelijk) goede zanger. Iets meer terug naar de roots dan op de nogal synthetische voorganger Inside information. Geen echte gedrochten zoals er op Agent provocateur diverse staan. Iets minder zouteloos dan opvolger Mr Moonlight.

Maar in het land der blinden koning zijn, maakt een plaat nog niet werkelijk de moeite waard. 2½*

Goed, het gemiddelde spreekt voor zich en zelfs met een nieuwe zanger die het nog aardig doet is het songmateriaal gewoon matig en mak. En nee, wederom is het niet compleet verschrikkelijk, maar het is ditmaal wel uitzonderlijk doods te noemen. Teveel inwisselbare ballads, geen sterk gitaarwerk en over het algemeen gewoon te standaard voor een band als Foreigner (die toch wel een soort van vaandeldragers van het AOR-genre genoemd kunnen worden).

Tussenstand:
1. Foreigner
2. 4
3. Agent Provocateur
4. Head Games
5. Double Vision
6. Inside Information
7. Unusual Heat

Nieuwe zanger, maar geen nieuw elan. Aan John Edwards ligt het verder niet. Hij zingt namelijk prima, maar van nieuwe inspiratie is geen sprake. I'll Fight For You valt nog wel op. Prima nummer met leuke zanglijnen, maar net als op Inside Information zakt het daarna weer behoorlijk in. Het verschil is wel dat er aan dit album geen eind lijkt te komen. Toch scheelt het nog geen tien minuten. Dit soort AOR gaat ook wel wat tegenstaan. De komende twee albums doen we er nog wel even bij, maar mijn focus ligt al een beetje op de volgende marathon.



Tussenstand:
1. Foreigner
2. Agent Provocateur
3. 4
4. Double Vision
5. Head Games
6. Inside Information
7. Unusual Heat

Bij het verschijnen van Unusual Heat in 1991 was ik Foreigner uit het oor verloren. In '22 had ik met een vriend de opdracht om een top 10 van hun werk te maken, waarbij ik hun werk ná Inside Information ben gaan ontdekken.

Er wordt hier nogal wat gemopperd over de kwaliteit van de composities, waar ik niet in meega. Nu nog een gemiddelde onder de 3? Ik geef er mákkelijk vier sterren voor!
Om te beginnen nieuwe zanger Johnny Edwards. Hij doet het prima. Zijn stem is geen kloon van die van zijn voorganger, tegelijkertijd prima passend bij die van Foreigner.

Opvallend genoeg hebben de eerste twee nummers een vleugje blues in de gitaarlicks, vooral Only Heaven Knows is erg sterk. I'll Fight for You is de sterke powerballade met een beresterk refrein, waarna Moment of Truth een riff in de stijl van AC/DC heeft om in het refrein de kenmerkende meezingkwaliteit van Foreigner te halen met zo'n typisch krachtig koortje, waarna hetzelfde geldt voor het eveneens rockende Mountain of Love.

De tweede plaatkant begint met de akoestische gitaar van Ready for the Rain, waarna een midtempo en stevig nummer zich ontvouwt. Pas hier valt me op dat in vergelijking met de succesalbums van de jaren '80 minder ruimte is voor toetsen: de gitaar is dominant.
Zelfs When the Night Comes Down, dat met piano begint, drijft al spoedig op een stevige gitaar, waarna een langzame start tot een uptempo nummer leidt en alwéér zo'n pakkend refrein. Meer elektrische piano in het intro van Safe in my Heart, een nummer dat makkelijk op één van de grote succesalbums had kunnen staan. In de jaren '80 was dit een hit geweest, mede omdat voor het eerst de gitaar naar de marge is verbannen.

No Hiding Place is een midtempo en massief rocknummer zoals ze op ieder album van de groep staan. Ik ben daar bij Foreigner nooit een liefhebber van geweest. Dan liever het vlottere en eveneens stevige Flesh Wound met fraai scheurende gitaar en sterk refrein.
Het titelnummer sluit Unusual Heat af en had qua geluid net als Safe in My Heart op één van de succesplaten kunnen staan.

Het was het laatste album met drummer Dennis Elliot, die zich op houtbewerking wierp, zoals te zien is op zijn website. Ook Edwards vertrok, mogelijk omdat het album flopte. De tijden en mode waren veranderd... Desalniettemin een album waar ik bij acht nummers vrolijk word: ze kunnen zich meten met Foreigners betere of zelfs beste werk.