Foreigner - Unusual Heat (1991)

Zeer goede plaat, Edwards is naar mijn mening een prima zanger. Deze plaat is ten onrechte geflopt, er staan gewoon erg goede nummers op zoals: Only heaven knows, Moment of truth, When the night comes down.

Tja, wat je bij Mr Moonlight schrijft, gold hier ook al: het momentum voor deze muziek was wel weg in 1991. Dan moet een plaat zich wel extra goed van zijn soortgenoten onderscheiden om nog op te vallen en dat doet deze plaat beslist niet, wat mij betreft. Het is een degelijke (vooral dát) plaat, met een (redelijk) goede zanger. Iets meer terug naar de roots dan op de nogal synthetische voorganger Inside information. Geen echte gedrochten zoals er op Agent provocateur diverse staan. Iets minder zouteloos dan opvolger Mr Moonlight.

Maar in het land der blinden koning zijn, maakt een plaat nog niet werkelijk de moeite waard. 2½*

Een goeie zanger maar geen enkele uitschieter op dit vlakke album.

Allemaal goede nummers met als echte uitschieter Ill fight for you.
Geweldige zanger alhoewel veel mensen bleven vergelijken met
Lou Gramm.
Wat niet is is niet meer,helaas.
Immers de meeste rockbands hebben wel meerdere zangers gehad.
Alhoewel Kelly Hansen geen slechte zanger is vond ik Johnny Edwards toch veel beter passen bij Foreigner.

Nog eens uit de kast getrokken en dit is gewoon een degelijke en plezierige rechttoerechtaan hardrockplaat oude stijl. Helaas blijf ik de spanningsopbouw in de nummers missen die met Gramm altijd zo fraai aanwezig was. Toch een halfje omhoog.

Eens. Deze zanger doet denken aan Paul Rodgers op zijn solo cd's uit de jaren 90 (Now en Electric). Of niet dan?!

Die ken ik alleen van The Free, Bad Co. en recentelijk Queen natuurlijk maar je zou zomaar eens gelijk kunnen hebben.

Zijn allebei prima cd's! Ga maar eens op zoek.

Only Heaven Knows, When The Night Comes Down en Safe In My Heart zijn prima songs. De teksten zijn pijnlijk kinderachtig, maar dat hoort er een beetje bij.

De zanger is wat kleurloos om als leadzanger in te zetten. Hij heeft een irritante vibrato, bovendien. Maar hoor die koortjes eens! Lekker hoor, productie is sowieso voor elkaar hier.

De meeste nummers zijn een beetje te zouteloos. De plaat staat dan ook niet in de schaduw van het geweldige Mr. Moonlight uit 1994, waarop Gramm weer te horen is.

Om te beginnen moet ik toegeven nooit vies te zijn geweest van een lekker slijmerige ballad. Dat Foreigner daar niet slecht in is zal wel vrij algemeen bekend zijn. Maar Lou Gramm hebben ze daar niet bij nodig.

I'll Fight for You, wat een nummer. En perfect gezongen.

Johnny Edwards is dus volgens mij nog niet zo'n slechte keuze geweest.

Redelijk foreigner album,de zanger is geen gramm maar vindt hem best oke.
Klink alemaal wat glad en gelikt.
Staan een paar mooie ballads op.
Vind lowdown and dirty wel lekke vet rocken.

Prima album is dit. Ik weet wel dat de 'echte' Foreigner die met Gramm is maar dat boeit me eigenlijk geen reet! Met Gramm hebben ze prima albums gemaakt en in dat rijtje past deze ook prima. En zo heel veel verschillen doen de stemmen van Gramm en Edwards ook niet trouwens. Nummers als Only heaven knows, I'll fight for you, Lowdown and dirty, Moment of truth, Mountain of love en met name When the night comes down gaan er bij mij in als koek.

De overeenkomsten tussen Edwards en Gramm heb ik nooit zo kunnen horen. Met Kelly Hansen was dat een stuk eenvoudiger.

De plaat begint best goed maar zakt wat in naar het einde toe. Met Gramm was het niet beter of slechter geweest, Edwards kwijt zich prima van zijn taak. Er staan best leuke rockers op en t luistert prima weg. Maar echt veel inspiratie zit hier niet in.

Goed, het gemiddelde spreekt voor zich en zelfs met een nieuwe zanger die het nog aardig doet is het songmateriaal gewoon matig en mak. En nee, wederom is het niet compleet verschrikkelijk, maar het is ditmaal wel uitzonderlijk doods te noemen. Teveel inwisselbare ballads, geen sterk gitaarwerk en over het algemeen gewoon te standaard voor een band als Foreigner (die toch wel een soort van vaandeldragers van het AOR-genre genoemd kunnen worden).

Tussenstand:
1. Foreigner
2. 4
3. Agent Provocateur
4. Head Games
5. Double Vision
6. Inside Information
7. Unusual Heat

Nieuwe zanger, maar geen nieuw elan. Aan John Edwards ligt het verder niet. Hij zingt namelijk prima, maar van nieuwe inspiratie is geen sprake. I'll Fight For You valt nog wel op. Prima nummer met leuke zanglijnen, maar net als op Inside Information zakt het daarna weer behoorlijk in. Het verschil is wel dat er aan dit album geen eind lijkt te komen. Toch scheelt het nog geen tien minuten. Dit soort AOR gaat ook wel wat tegenstaan. De komende twee albums doen we er nog wel even bij, maar mijn focus ligt al een beetje op de volgende marathon.



Tussenstand:
1. Foreigner
2. Agent Provocateur
3. 4
4. Double Vision
5. Head Games
6. Inside Information
7. Unusual Heat

Degelijk album , zonder al te grote uitschieters hier. Voor het genre hebben ze een prima vervanger van Gramm binnen gehaald . De composities zijn wat gezapig , ook de muzikale invulling en dan met name de gitaren staan wat verder op de achtergrond. Nu was het als AOR band in die tijd ook niet echt heel erg makkelijk om overeind te blijven. Dapper dat ze het toch probeerden. Geen gekke fratsen , maar ook weinig hoogtepunten . Een sober 6jes album.3 sterren dus

Foreigner heeft mij nooit zo weten te boeien. In Lou Gramm had de band een prima zanger in huis.
De muziek was mij alleen vaak net te gezapig en het avontuur werd geschuwd, dat leverde weliswaar degelijke AOR op, maar het mocht mij allemaal wel wat minder gelikt.
In Johnny Edwards werd een nieuwe zanger gevonden, een uitstekende vervanger van Gramm. Vreemd genoeg werd ik op Edwards gewezen via een ander plaatje; Royal Jelly uit 94' Dit collectief bracht 1 titelloos schijfje uit waar Johnny zich mag uitleven in wat alternatiever/diverser songmateriaal. Een fantastisch album derhalve.
Dan Unusual Heat; het valt mij niet echt mee. Het 'groovende' Lowdown and Dirty nestelt zich nog fijn tussen de oren maar nummers als Moment of Truth met zijn eenvormige refrein, of het mierzoete Safe in My Heart kunnen mij dan weer gestolen worden. No Hiding Place heeft dan weer wat meer charme, hoewel ook geen topper. Neen, Unusual Heat gaat niet de boeken in als een sterkte plaat, Edwards doet het uitstekend maar ook hij kan het zwakke songmateriaal niet naar een hoger niveau tillen.

Bij het verschijnen van Unusual Heat in 1991 was ik Foreigner uit het oor verloren. In '22 had ik met een vriend de opdracht om een top 10 van hun werk te maken, waarbij ik hun werk ná Inside Information ben gaan ontdekken.

Er wordt hier nogal wat gemopperd over de kwaliteit van de composities, waar ik niet in meega. Nu nog een gemiddelde onder de 3? Ik geef er mákkelijk vier sterren voor!
Om te beginnen nieuwe zanger Johnny Edwards. Hij doet het prima. Zijn stem is geen kloon van die van zijn voorganger, tegelijkertijd prima passend bij die van Foreigner.

Opvallend genoeg hebben de eerste twee nummers een vleugje blues in de gitaarlicks, vooral Only Heaven Knows is erg sterk. I'll Fight for You is de sterke powerballade met een beresterk refrein, waarna Moment of Truth een riff in de stijl van AC/DC heeft om in het refrein de kenmerkende meezingkwaliteit van Foreigner te halen met zo'n typisch krachtig koortje, waarna hetzelfde geldt voor het eveneens rockende Mountain of Love.

De tweede plaatkant begint met de akoestische gitaar van Ready for the Rain, waarna een midtempo en stevig nummer zich ontvouwt. Pas hier valt me op dat in vergelijking met de succesalbums van de jaren '80 minder ruimte is voor toetsen: de gitaar is dominant.
Zelfs When the Night Comes Down, dat met piano begint, drijft al spoedig op een stevige gitaar, waarna een langzame start tot een uptempo nummer leidt en alwéér zo'n pakkend refrein. Meer elektrische piano in het intro van Safe in my Heart, een nummer dat makkelijk op één van de grote succesalbums had kunnen staan. In de jaren '80 was dit een hit geweest, mede omdat voor het eerst de gitaar naar de marge is verbannen.

No Hiding Place is een midtempo en massief rocknummer zoals ze op ieder album van de groep staan. Ik ben daar bij Foreigner nooit een liefhebber van geweest. Dan liever het vlottere en eveneens stevige Flesh Wound met fraai scheurende gitaar en sterk refrein.
Het titelnummer sluit Unusual Heat af en had qua geluid net als Safe in My Heart op één van de succesplaten kunnen staan.

Het was het laatste album met drummer Dennis Elliot, die zich op houtbewerking wierp, zoals te zien is op zijn website. Ook Edwards vertrok, mogelijk omdat het album flopte. De tijden en mode waren veranderd... Desalniettemin een album waar ik bij acht nummers vrolijk word: ze kunnen zich meten met Foreigners betere of zelfs beste werk.

Helemaal mee eens! Totaal onterecht onderschat en ondergewaardeerd album in mijn optiek. Past naadloos in het rijtje albums dat ze ervoor hebben gemaakt. Alleen met een andere zanger. Nou en!?

Nou, ik vermoed dat dat voor veel fans toch wel een reden was om het album links te laten liggen. Zeker tot die tijd werd het Foreigner-geluid in hoge mate bepaald door Lou's geweldige vocalen. Zelf heb ik het album in eerste instantie ook genegeerd. Ik kocht 'm pas toen hij, geflopt en wel, in de uitverkoopbakken was. Ik heb zo'n Amerikaanse CD met een cut-out. Volgens mij was dat niet zo heel lang na het verschijnen van het album.

Maar ik ben het met jullie eens dat dat eigenlijk onterecht is. Johnny Edwards kwijt zich degelijk van zijn taak, eigenlijk zo goed als je mag hopen als je als vervanger van Lou Gramm bent aangewezen. Ook het songmateriaal is overwegend sterk, zeker niet minder dan de albums die er aan vooraf gingen. Ik probeer me voor te stellen hoe het album met Gramm geklonken zou hebben, maar dat is natuurlijk een koe in de kont kijken. Ik weet ook niet of het veel uitgemaakt zou hebben. Het was 1991, en de smaak van het grote publiek was aan het veranderen. Niettemin mag deze echt wel in de herwaardering.

Zoals Edwynn al bij Prisoners in Paradise van Europe schreef was melodieuze hardrock in de vroege jaren 90 nog volop populair. Denk maar aan het succes van de twee Illusion albums van Guns 'N Roses, Waking Up the Neighbours van Bryan Adams en Keep the Faith van Bon Jovi. Het prille begin van veranderende smaak bij het grote publiek had daar nog geen invloed op.

Aerosmith met Get your grip, in de AOR-achtige hoek had je nog Richard Marx die zijn dikste hits in '91 scoorde, en heel veel sterke platen, al dan niet populair. Wel veel bands met leden uit andere groepen, zoals Heartland (ex-Virginia Wolf), RTZ (ex-Boston), Bad English (ex-Journey, The Babys), The Storm (ex-Journey) en natuurlijk Shadow King, dat met zanger Lou gramm m.i. sterker voor de dag kwam dan Foreigner zelf met deze plaat.

Een kleine herwaardering van mijn kant, destijds ben ik wat te streng geweest voor deze worp.
Ik vind Johnny Edwards op geen enkele manier onder doen voor Lou Gramm, sterker nog, hij tilt het songmateriaal zelfstandig naar een hoger niveau.
Vanuit compositorisch oogpunt vind ik Unusual Heat niet eens zo sterk maar inmiddels ben ik het plaatje wel meer gaan waarderen.

Only Heaven Knows is gewoon heel degelijk en is afwisselend. Lowdown and Dirty blijft een heerlijke song, die slepende en lome groove is te gek.
De powerballad I'll Fight For You is solide en hier haalt Edwards alles uit de kast.
Hierna kakt de plaat voor mij wel erg in hoewel ik nog even opveer bij No Hiding Place, het weidse refrein zet aan tot meebrullen.
De titelsong vormt eigenlijk een opsomming van datgene wat goed verzorgde AOR destijds te bieden had; een funky ritme, hier en daar een gitaarsolo, kamerbrede refreinen en een kort maar fijn middenstuk waarbij elk bandlid nog even mag excelleren.

Zo vormt Unusual Heat in het oeuvre van de band geen vreemde eend in de bijt, maar vind ik het een waardevolle aanvulling in de discografie van de heren.

Leuk om te lezen! Dat muziek na jaren anders binnenkomt, is ook bij mij een bekend fenomeen. Soms heb je er minder mee, soms juist meer.

Net als het bericht erboven van Arjan waarin hij o.a. RTZ noemt. Die groep heb ik totaal gemist. Ze maakten twee albums, zie ik: ga ik inhalen. Zijn constatering dat melodieuze hardrock nog hartstikke kon in 1991, is helemaal waar. Eigenlijk is het gek dat een genre opeens niet meer kan. Alsof alle aor-liefhebbers opeens stopten met muziek luisteren. De invloed van MTV was evenwel immens.

Ja, Unusual Heat is gewoon een lekker album en er was meer gelijkgestemde muziek in die periode, in de mode of niet.

Ja man, begin jaren 90 was het smullen geblazen in de wereld der melodieuze hardrock. En ja, ook ik herken het fenomeen dat muziek jaren later ineens totaal anders bij je binnen kan komen. Zo blijven we mooi bezig

Ik val jullie bij: begin jaren negentig werden in dit genre best een heleboel prachtplaten gelanceerd, al was de ene succesvoller dan de andere. Misschien was het, in elk geval in productietechnisch opzicht, wel de beste periode voor het genre: platen klonken lekker vol zonder dat ze last hadden van een dichtgesmeerde mix, zoals later vaak het geval was.

Ik heb het altijd een raar fenomeen gevonden dat de muzikale stemming zo enorm omsloeg nadat Nirvana was doorgebroken en grunge een tijdje de norm werd. AOR en melodic rock gingen 'underground'. Het genre bleef wel bestaan, maar je moest er actief naar op zoek. En verkopen deed het opeens voor geen meter meer. Alsof iedere muziekliefhebber opeens een switch maakte. Ik heb me in die jaren best regelmatig afgevraagd: ok, waar zijn jullie nu opeens allemaal? Het had ook invloed op de bands zelf: sommige melodic rockbands kozen daarna bewust voor een sound die veel meer door grunge geïnfecteerd was.

En ja, muziekalbums van jaren terug in de herwaardering - ik herken het ook. Soms kijk je jaren later heel anders tegen sommige albums aan. Prachtig fenomeen, dat soms ook eern beeje gekleurd wordt doordat zo'n album een bepaalde positie gaat innemen in de chronologie van de discografie van een artiest.

Bij Unusual heat was dat mij mij overigens niet het geval. Ik volgde Foreigner toen nog wel dusdanig dat ik elk nieuw album aanschafte. Door het ontbreken van een (Nederlandse) hitsingle gebeurde dat bij deze niet meteen. Natuurlijk betreurde ik het vertrek van Lou Gramm, wat me een forse aderlating leek. Maar ik maakte destijds een rockprogramma voor een lokale omroep en was dus van meet af bekend met de singles van het album: het groovende Lowdown and dirty en de fraaie ballade I'll fight for you, die ik regelmatig draaide.

Dat waren nummers die vertrouwen wekten, en Johnny Edwards was een prima vervanger, ook al was zijn zang niet zo kenmerkend als die van Lou Gramm. Maar die aanschaf, zo verzekerde ik mezelf, zou er echt wel komen. Misschien heb ik wat langer gewacht omdat het de tijd was waarin de CD de LP verving, en die waren toen nog wat duurder. Maar opeens trof ik het album als (Amerikaanse) cut-out in de uitverkoopbakken aan. Dat was volgens mij al enkele maanden na de release, dus kennelijk was het toch een regelrechte flop.

Op de LTS waar ik naartoe ging zag ik van de ene op de andere week (althans zo leek het) gasten van Metallica, Guns 'N Roses, Motley Crue en Megadeth shirtjes switchen naar Australian trainingspak met bijbehorend kapsel. Want naast Grunge tierde de housescene natuurlijk ook welig. Iedereen moet uiteraard lekker doen waar ie zich prettig bij voelt maar begrepen heb ik zoiets nooit.

Ik heb zulke switches rond die tijd ook gezien in mijn vriendenkring, en trouwens ook ver daarbuiten. Ik zeg het met respect, maar het lijken me dan toch vooral muziekliefhebbers die met alle winden meewaaien.
Ik snap dat je muzikale voorkeuren in de loop van de tijd wat kunnen veranderen, dat heb ik zelf ook. Maar zo'n abrupte ommezwaai naar zulke sterk uiteenlopende genres lijkt me niet getuigen van muzikale merkentrouw. Dan gaat het m.i. toch meer om het imago dat je wilt uitstralen (en het 'erbij willen horen') dan om de muziek zelf.