Fischer-Z - Going Red for a Salad (1990)

Afgelopen woensdag was ik in Tivoli bij het concert van Fischer-Z, waar een ontspannen en gedreven John Watts met zijn band een bevlogen concert gaf. Uitgesproken was hij in de praatjes tussen de liedjes over de oorlogen die momenteel het nieuws halen en over het Nederlandse publiek dat bij een akoestisch deel druk blijft praten (maar met vriendelijke ondertoon).
Complimenteus naar zijn groepsgenoten (die gedurende het concert wel drie maal werden voorgesteld) en grapjes links en rechts (bij Man in Someone Else's Skin wordt het laatste woord in de aankondiging in "trousers"), tot en met het expres voor de tweede maal in de set inzetten van Room Service, om dat met een vrolijk "Ha!" af te kappen en vervolgens een ander nummer in te zetten.
Maar ook serieus: de tourmanager moest de tekst van het nieuwe lied Berta halen, zodat hij dit lied over een vrouw die zich ten koste van haar eigen leven verzette tegen milieumisstanden, kon voordragen. Het nummer is te vinden op Fischer-Z's nét verschenen nieuwe album Triptych, nog niet op MuMe aanwezig en ook nog niet in de reguliere (online) platenzaak.
Vergelijk ik dit Going Red for a Salad met de setlist van Vredenburg, dan werden er elf nummers van deze verzamelaar gespeeld, wat laat zien hoe belangrijk ze zijn voor het Fischer-Z in de decennia die volgden.

Rond 2016 kocht ik Going Red for a Salad omdat ik heimwee kreeg naar de oude nummers van de groep. De jaren erna kocht ik menig album, waaronder de eerste drie op vinyl - die was ik ergens op mijn levensroute kwijtgeraakt.
Zoals met elke verzamelaar zijn er nummers die je mist of juist liever niet had gehoord. Bij mij echter groeide door de tracklist de drang om het werk van Watts verder te verkennen. Op mijn cd-editie staan vier solonummers van Watts en dat maakte nieuwsgierig naar meer: vorig jaar volgde een reis door zijn hele discografie, waarbij het nodige werd aangeschaft.

Niet alleen een heerlijk album om (opnieuw) kennis te maken met het toen kersverse Fischer-Z, dat met de reggae-invloeden hoorbaar uit hetzelfde vat tapte als de tijdgenoten van The Police.
Nee, de tracklist biedt een goed audiobeeld van de oorspronkelijke bezetting, dat met toetsenist Steve Skolnik, bassist David Graham en drummer Steve Liddle een ander geluid had dan de latere incarnaties van de groep. Meer reggae, meer new wave en Watts' zang hoger dan hij tegenwoordig doet.
Going Red for Salad (briljante compilatietitel!) sluit af met het opzwepende Limbo, een charmant buitenbeentje in het oeuvre van de groep. Toen al.