Eagles - Eagles (1972)

Om het harde en ruwe geluid van 'Machine Head' een beetje te verzachten heb ik maar gekozen voor de Eagles om ook eens in de marathon te gooien. Zeker na de aankondigingen van hun aankomende concerten (waar ik niet naar toe ga) en het overlijden van Frey (wat ook alweer twee jaar geleden is) hebben mijn aandacht getrokken en natuurlijk het bekende nummer 'Hotel California' is niet ééntje waar je langs kan komen in de rock genre. Het leek me eens leuk wat meer van de band te horen en dan is dit debuut album een perfect begin.

Ik kreeg een beetje het gevoel dat we kennis gingen maken met de bandleden, aangezien de liedjes gewisseld worden met zanger staat er wel degelijk iets voor ons klaar. Maar dan kan ik toch zeggen dat ik het meest onder de indruk was van Frey en ook Meisner er aardig uit sprong, heerlijke nummers hebben deze twee in gezongen. 'Earlybird' is een prima nummer met een fijne solo, alleen dat vogelgeluid was aardig irritant! Voor mij waren de toppers 'Witchy Woman' en 'Take The Devil' waar ik toch best van onder de indruk was, en weten wederom ook de Eagles met een een debuut albums met de deur in huis te vallen.

Het country geluid en genre leunt in het algemeen op het Banjo geluid die hier en daar op kwam maar qua zang kon ik dat er niet altijd even goed uit halen. Voor de rest hebben de heren Frey, Meisner, Henley en Leadon er een prachtig werkje van gemaakt, met een heerlijke combinatie in de zang die eigenlijk een constante vernieuwing bracht en geen eentonigheid. Leuk, ik heb zin in de rest!

Deze plaat, ooit tweede hands gekocht rond 1990, weer eens uit de kast getrokken. De muziek is zo ontzettende prettig om naar te luisteren. Het zelfvertrouwen van een nieuwe band straalt er aan alle kanten vanaf. Deze mannen lijken precies geweten te hebben wat ze wilden. Country vermengt zich met het Californië van de jaren 70. Alle vier de bandleden leveren (delen van) goede songs aan, maar werken even zo goed samen met anderen, Jackson Browne voorop.

De twee openers zijn, ondanks dat ze het in Nederland niet verder dan tip brachten, inmiddels klassiekers. 'Take It Easy' is een intentieverklaring van wat deze band, in ieder geval aanvankelijk, wilde zijn. Pop, rock, country, het vloeit moeiteloos samen, net als de stemmen van de vier bandleden. 'Witchy Woman' is veel mysterieuzer, maar zo mogelijk nog mooier.

In alles wat volgt, diept Eagles de verschillende elementen waaruit hun muziek is opgebouwd dieper uit. Is Bernie Leadon in de lead dan is dat country, bij Glen Frey de rockkant. Ondanks dat het nog een aantal jaar duurde voordat de band een nummer produceerde dat de bovenste regionen van de Top 2000 zou gaan halen, is deze plaat zoveel interessanter dan 'Hotel California' als geheel. De single, ja, die staat boven alles, klaar. Op 'Eagles' staan echter ontzettend mooie nummers, die als geheel een prima plaat maken. Juist omdat de band hier een relaxtheid uitstraalt die het later kwijt zou raken.

Erg leuk album waarvan ik nog goed kan herinneren dat mijn moeder vaak Take it easy opzette in de auto. Dat is nu ook mijn favoriet van dit album. Anderen die ik erg goed kon waarderen zijn Most of us are sad, Take the devil, Early bird, Peaceful easy feeling en Tryin. De anderen vind ik iets minder maar alsnog fijn om naar te luisteren. Veel nummers hebben veel van elkaar weg maar ze zijn alsnog anders.

Met de 'sixpack box' in huis, met alle reguliere albums uit de jaren ‘70 in een zwart doosje, ga ik er nog eens goed voor zitten en dompel me onder in dat heerlijke countryrock-geluid van de band zonder lidwoord: Eagles. Vanaf een paar elpees en de rest op cassettebandjes luisterde ik zo eind jaren zeventig naar deze oer amerikaanse band. Altijd had ik al meer met de Amerikaanse dan met de Engelse muziek. Moest ik kiezen tussen Beatles en Beach Boys, dan koos ik, soms tegen beter weten in, voor de laatste. Niet beter, maar warmer, emotioneler, rechtstreekser dan die aardige maar minder lekkere Merseysound. Meer uit het hart, minder in het hoofd.

Nu de sprong naar de geweldige vondst uit die jaren: Eagles: countryrock. Het genre was al ontwikkeld door Buffalo Springfield, The Byrds en The Flying Burrito Brothers. Wat de Eagles (ook ik kan het niet laten en gebruik het lidwoord) deden was de vertaling naar een nieuwe generatie, een album kopend publiek, met uitstekende eenvoudig klinkende songs. Niet overdadig met fiddle en steelguitar in de countryhoek gezet, maar wel met de kenmerkende harmoniezang. Een geweldige zanggroep. En op dit eerste album doen alle bandleden nog een duit in het zakje. Er heerste nog een soort democratie. Het was groepswerk. Het sterrendom was de centrale bandleden nog niet naar het hoofd gestegen.

Een puike plaat dus, dit debuut. Mag ik even helemaal los gaan bij Earlybird ? Geweldig!.