Robert Palmer - Clues (1980)

Alleraardigst pop album met twee uitstekende singles en nog 6 nummers die daar weinig voor onder doen.Met een goed half uur wel wat kort maar gelukkig wel kwaliteit.Extra vermelding voor I dream of wires wat vol zit met New wave invloeden en me in de verte wel wat aan Gary Numan deed denken.Ook de Talking heads hoor ik regelmatig voorbij komen maar dat is niet zo gek aangezien Chris Frantz op dit album schijnt te drummen.

Ik ben niet zo'n enorme Robert palmer liefhebber maar dankzij twee fantastische nummers in de vorm van Johnny and Mary en I Dream of Wires is deze plaat toch best genietbaar

Het lijkt net alsof Robert Palmer net iets te vroeg met dit album komt.
Titelnummer Looking For Clues heeft de funk vibe waarmee Prince een paar jaar later succesvol zal zijn, al kiest hij niet voor het gebruik van een xylofoon, iets wat Robert Palmer wel doet.
Heerlijk opgefokte funk.
Vervolgens krijgen we een stuk stevigere rock, die mij overduidelijk aan een band als Free doet denken.
Toch mist hij net dat rauwe in zijn stem, het blijft een gentlemen die je hoort zingen in Sulky Girl.
Maar om te zeggen dat hij hier niet mee weg komt, zal zeker ook niet in mij op komen.
Het heeft ook wel wat weg van Cold Turkey van John Lennon.
Johnny and Mary is het hoogtepunt, niet alleen van dit album, maar gewoon het mooiste wat Palmer gemaakt heeft, en wat hij helaas nooit meer kan overtreffen, daarvoor ging hij te vroeg heen.
Echt zo’n New Wave nummer, beetje depri, beetje donker ondersteund door de nodige synths.
Sluit aan bij acts als A Flock of Seagulls en Ultravox (Dancing With Tears in My Eyes).
Klassieker!
What Do You Care is een poging om heel hip te klinken, maar het intro klinkt nu behoorlijk gedateerd.
I Dream of Wires is weer een stuk duisterder, hij klinkt hier dan ook als Gary Numan, waar dit nummer ook van is, maar verder in het geheel hoor je bijna Pink Floyd (Gilmour en Waters in een stem samen gesmolten) er in terug.
Mooi met die spacy geluiden, en steeds weer die terug kerende rust, al vind ik het plotselinge einde een minpunt.
Bij Woke Up Laughing hoor je in de verte Every Kinda People, maar die vind ik sterker.
Ach, misschien hou ik gewoon meer van het meer donkere geluid, maar wat een veelzijdigheid weer.
Helaas nu weer zo’n vreemde overgang naar het volgende meer rockende geluid, al begrijp ik door een Not a Second Time wel waarom leden van Duran Duran hem als zanger voor Power Station vroeger.
Zijn geluid blijft iets te dunnetjes en niet krachtig genoeg voor dat soort songs.
Ik ken de versie van The Beatles niet, en vind het prima om dat zo te houden.
Found You Now lijkt op Fame van David Bowie, maar dan met een Oosters sausje er doorheen.
Laten we zeggen; een satéburger bij de McDonald's.
Niet alles is even goed op dit album, maar er staat meer dan genoeg op om van te genieten.

Ik kwam de plaat tegen voor bijna niets op een zeer onverwachte plek. Italiaanse persing, dus niet de beste waarschijnlijk. In 1980 vond ik de plaat wat gemaakt aan doen, maar door de jaren heen zijn de twee singles en dan vooral 'Johnny And Mary' toch steeds maar weer voorbij blijven komen. (Ben ik de enige die vind dat de Earring in 'When The Lady Smiles' wel heel erg leunt op dit nummer in de solo op het einde?) Ik vind Clues in 2019 verrassend sterk moet ik zeggen. Alhoewel hij natuurlijk aan een kant erg gedateerd klinkt, is het geluid in mijn ogen best overeind gebleven en goed stevig.

Wel vraag ik me nu af, wat Robert Palmer eigenlijk beoogde, behalve met veel winden meewaaien. Reggae in 1978, rock in 1979, new wave in 1980? Wel heel erg verschillend, maar ook succesvol. Alle drie de platen hebben toch een paar nummers met in ieder geval decenniumwaarde opgeleverd. (De tweedehands bakken worden in de gaten gehouden.)

Clues dus ook. Ik moet het album nog beter leren kennen voor een echte beoordeling, maar de eerste beluisteringen zijn gewoon heel goed bevallen. In 1980 vond ik het maar zo zo. De tijd heeft zijn werk weer eens gedaan, want dit is geen misplaatste nostalgie. Meer een ontdekking.