Robert Palmer - Clues (1980)

Ik deed mijn legerdienst toen deze van Palmer uitkwam. Schitterend sfeervol album, zeer afwisselend ook. Er staat ook een goed geslaagde Beatles-cover op; Not a Second Time. Verbluffend goed ! Titelsong Looking For Clues heeft die lekkere vibrafoon-solo, iets wat je toch niet vaak hoort in popmuziek ! Johnny and Mary echt meesterwerk. Plaat met weinig tegenvallers, lekker om geregeld uit de platenkast te halen, hetgeen ik dan ook wel eens doe !

4 sterren lijkt me dik in orde ? ****

Johnny and Mary, een van mijn favoriete nummers.

Die plaat van hem was dik in orde. I Dream of Wires is betoverend, de titelsong is een dijk van een song, zo ook Johnny & Mary en de Beatles-cover Not A Second Time is één van de beste Beatles-covers die ik gehoord heb!

Ik kocht die plaat destijds nog als elpee, vinyl dus, prachtige hoes. Een plaat uit een tijdperk dat een hoes er ook nog toe deed, tegenwoordig zijn hoezen niet meer belangrijk, want met dat downloaden... heeft men helaas geen hoes meer nodig, doodzonde en doodjammer, was dat gedownload maar nooit technisch mogelijk geworden, de artiesten waren er ook bij welgevaren!

Er zijn er wel sites op internet waar je de hoesjes en inlays kan downloaden en printen

Ik begrijp de onderstaande berichten niet zo goed. Dit is toch de hoes van de LP? Van mijn LP in ieder geval wel.

ja, dat is de hoes van de vinylplaat en misschien ook van de cd release als er een cd release bestaat. Ik heb het over deze regel van Patrick gehad: "tegenwoordig zijn hoezen niet meer belangrijk, want met dat downloaden... heeft men helaas geen hoes meer nodig, doodzonde en doodjammer,". ik wilde hiermee zeggen dat men een download cd wat mooier kan maken als men het hoes downloaded.

aha, ok. Het is inderdaad ook de hoes van de CD.

Er staan helaas slechts 8 nummers op dit album maar die zijn wel behoorlijk tot prima. Hier gaat Robert Palmer met succes meer de elektronische weg op.
"Looking for Clues" en "Johnny and Mary" zijn uitstekende hitsingles, de Beatles-cover "Not a Second Time" vind ik ook geslaagd.

prachtig album van palmer en indeed ' i dream of wires ' , daar was ik gek van

??????????


euuh wat dacht je van power of eternity van wishbone ash of de album hoezen(en boeklets) van radiohead. dat zijn artestieke meesterwerken

Bijna alleen hoogtepunten op één van de betere cd's van Robert Palmer.

Waar de inbreng van de electronica prima geëvolueerd is, meegegaan met z'n tijd ten opzichte van voorganger Secrets. Het rockt allemaal prachtig en alleen op (het overigens redelijk bekende) Woke up laughing worden de Caraïbische invloeden nog van stal gehaald.

Je leert hier nog heel wat, ik wist niet dat één van de hoogtepunten, Not a second time, een cover van de Beatles is geweest.

Palmer weet altijd prima te coveren, het andere hoogtepunt, I dream of wires was dacht ik van Gary Numan, uit mijn hoofd.

De cd, uitgebracht in de hoogtijdagen vande New Wave, bracht, qua indeling van het muzikale landschap, Palmer opeens bij deze stroming onder.

Ten onrechte, de beste man heeft een oeuvre dat gaat van hardrock naar crooners en van de Caraïbbenen/reggae naar electronica en dan alles wat daar nog tussen zit. Maar hij weet (wist inmiddels) wel heel aardig in te schatten wat er in de mode was.

Heel veelzijdig muzikant, stijl- en smaakvol. De cd is overigens absoluut niet oubollig en kan volledig nog in deze tijd meekomen, dat is ook bijzonder.

Ook al een tijdje niet meer onder de levenden, deze stijlvolle Palmer.

Met dit hete weer wil ik wel eens teruggrijpen naar dit mooie zomers klinkende album.
De titelsong Looking For Clues heeft een magnifieke beat, Johnny & Mary blijft in je hoofd rondspoken, What Do You Care heeft ook een lekkere drive.
I Dream Of Wires, juist, musician, vàn Gary Numan, is alweer een hoogtepunt, om over de Beatlescover - één van de allerfijnste die ik ooit hoorde (zet hem maar op hetzelfde niveau van Earth, Wind & Fire's Got To Get You Into My Life) nog maar te zwijgen...

Dit blijft een puike plaat, misschien wel zijn beste!!

Deze plaat kocht ik op vinyl in de platenzaak van het Leger, toen ik in 1980 mijn legerdienst als milicien deed, in Brakel, Duitsland, was dàt.
Een plaat onlosmakend met die herinneringen verbonden, voor mij!
(Ik heb het album ondertussen al jààren op cd, uiteraard!)

En nà Wacko Jacko, ga ik nu Palmer, en het leukste ervan naar die i-tunes rippen, mijn i-pod geraakt stilaan goed gevuld met lekkere muziekjes...

Toen jij in dienst zat, zat ik te weigeren! Grappig dat Robert Palmer grensoverstijgende kwaliteiten mag worden toegedicht..........

Hoe dan ook, Clues is, net als het meeste werk van Palmer onweerstaanbaar en stijlvol. Het mag zeker niet in de vergetelheid raken!

Robert Palmer was erg beinvloed door Gary Numan en werkte ook met hem samen.
Naast 'Heavy Nova' voor mij de beste 80's albums van Robert Palmer.

Helemaal grijs gedraaid , jammer dat ik deze man nooit live heb gezien.

Hij geeft nu great gigs in the sky!

ik heb hem nog live gezien en hij was schitterend , wat een stem en wat een strakke groep !

twas op torhout / werchter

Prachtig oeuvre nagelaten, helemaal niets van te zeggen. Heb hem live helaas nooit gezien, maar de live cd's die van hem zijn uitgebracht zijn erg sterk.

Robert Palmer heeft naast een prachtig oeuvre, ook een clip gemaakt die op mijn netvlies is gebrand; Addicted to Love, sterk in al zijn eenvoud.
Verder is het altijd een groot genoegen om tussen alle muziek die ik meen te kennen, er ergens nog altijd wel een juweeltje ertussen door fietst en zich nu aan mij kenbaar maakt; Johnny and Mary. Looking for Clues kende ik al, maar die was mij nog ontgaan. Daarnaast vind ik deze dertiger nog steeds fris klinken en niet gedateerd. Dat komt met name door het subtiele gebruik van de synths. Vangelis mag trots zijn op Palmer, alsook Gary Numan, die ik vooral terug hoor in Dream of Wires. Een afwisselende plaat en dat is het. Zelfs hoor ik ook nog het gitaartje van Ike en de geest van Tina op Sulky Girl. Maar Robert is meer dan de som der delen. Een eigen geluid heeft hij zekers wel; stijlvol, klasse en met een tintje funk. Bij Woke up Laughing is zijn hand voor mij heel herkenbaar.
Mooie hoes ook, goede stem en jammer dat deze artiest er niet meer is.

If memmerie smurfs was Johnny & Mary al een hitje voordat het album Clues en de Looking For Clues 45 uitgebracht werden ...... Het album heb ik je jammergenoeg nooit zo mee kunnen vinden. Maar ik heb recentelijk het olde vinyltje van Madame Droombolus van zolder gehaald voor een herkansing, dus er is nog hoop ......

Fijne plaat dit,alleen vraag ik me oprecht af waarom een matig nummer als Sulky Girl hier op staat? Ook de stijl van het nummer valt niet echt te rijmen met de rest van de plaat,vind ik.

Kom na een half jaartje regelmatig draaien nog niet verder dan een mager voldoendetje ........ Het zijn echt de singletjes ( Johnny & Mary en Looking for Clues dus ) die de plaat over de streep trekken ........

Heel goede Robert Palmer. Heb de twee bekenste nummers als fovorieten aangeduid, maar deze lp is over heel de lijn goed en ja 'i dream of wires 'en de Beatles cover en het laaste nummer 'found you now' zijn zeer goed

Ik vind dit album van Robert Palmer niet zo goed als de meesten hier. Eigenlijk komt onderstaande overeen met mijn mening......op het half jaartje na dan.

Woke Up Laughing vind ik ook nog een prettig nummer, maar de eighties gitaren staan mij een beetje tegen. Zodra Robert meer richting de rock gaat, haak ik af (op dit album). De twee overbekende hits zorgen ervoor dat ik geen onvoldoende geef, want die blijven heel erg goed.

Alleraardigst pop album met twee uitstekende singles en nog 6 nummers die daar weinig voor onder doen.Met een goed half uur wel wat kort maar gelukkig wel kwaliteit.Extra vermelding voor I dream of wires wat vol zit met New wave invloeden en me in de verte wel wat aan Gary Numan deed denken.Ook de Talking heads hoor ik regelmatig voorbij komen maar dat is niet zo gek aangezien Chris Frantz op dit album schijnt te drummen.

Lees net dat I dream of wires zelfs een nummer van Gary Numan is (Telekon) en dat ie het laatste nummer Found you now samen met Robert Palmer heeft geschreven.

Heel aardig album van Robert Palmer die hier weer lekker afwisselend en stijlvol bezig is en wat modernere zaken incorporeert.
Toevallig heb ik deze LP ook gekocht in de platenzaak van het leger gedurende een oefening , maar dan in Bergen-Belsen.

De twee stijlvolle hits Johnny and Mary (lekker swingend ook nog) en Looking For Clues zijn de beste nummers van het album. Ik weet dat het al meer gezegd is.
I Dream Of Wires (met Gary Numan) is ook zeer aangenaam, net als Woke Up Laughing.
Overige nummers ook niet vervelend.
Afwisselend album dat niet verveelt en Palmer heeft een aangename stem.
Duurt alleen wat kort.
Op vinyl.

Na "Best of Both World's" slaagt Palmer er weer in zo'n buiten-categorie-song te maken met een origineel én aanstekelijk ritme: "Looking for clues".
En ja, "Johnny and Mary" is ook nog grote klasse.

Ik ben niet zo'n enorme Robert palmer liefhebber maar dankzij twee fantastische nummers in de vorm van Johnny and Mary en I Dream of Wires is deze plaat toch best genietbaar

Het lijkt net alsof Robert Palmer net iets te vroeg met dit album komt.
Titelnummer Looking For Clues heeft de funk vibe waarmee Prince een paar jaar later succesvol zal zijn, al kiest hij niet voor het gebruik van een xylofoon, iets wat Robert Palmer wel doet.
Heerlijk opgefokte funk.
Vervolgens krijgen we een stuk stevigere rock, die mij overduidelijk aan een band als Free doet denken.
Toch mist hij net dat rauwe in zijn stem, het blijft een gentlemen die je hoort zingen in Sulky Girl.
Maar om te zeggen dat hij hier niet mee weg komt, zal zeker ook niet in mij op komen.
Het heeft ook wel wat weg van Cold Turkey van John Lennon.
Johnny and Mary is het hoogtepunt, niet alleen van dit album, maar gewoon het mooiste wat Palmer gemaakt heeft, en wat hij helaas nooit meer kan overtreffen, daarvoor ging hij te vroeg heen.
Echt zo’n New Wave nummer, beetje depri, beetje donker ondersteund door de nodige synths.
Sluit aan bij acts als A Flock of Seagulls en Ultravox (Dancing With Tears in My Eyes).
Klassieker!
What Do You Care is een poging om heel hip te klinken, maar het intro klinkt nu behoorlijk gedateerd.
I Dream of Wires is weer een stuk duisterder, hij klinkt hier dan ook als Gary Numan, waar dit nummer ook van is, maar verder in het geheel hoor je bijna Pink Floyd (Gilmour en Waters in een stem samen gesmolten) er in terug.
Mooi met die spacy geluiden, en steeds weer die terug kerende rust, al vind ik het plotselinge einde een minpunt.
Bij Woke Up Laughing hoor je in de verte Every Kinda People, maar die vind ik sterker.
Ach, misschien hou ik gewoon meer van het meer donkere geluid, maar wat een veelzijdigheid weer.
Helaas nu weer zo’n vreemde overgang naar het volgende meer rockende geluid, al begrijp ik door een Not a Second Time wel waarom leden van Duran Duran hem als zanger voor Power Station vroeger.
Zijn geluid blijft iets te dunnetjes en niet krachtig genoeg voor dat soort songs.
Ik ken de versie van The Beatles niet, en vind het prima om dat zo te houden.
Found You Now lijkt op Fame van David Bowie, maar dan met een Oosters sausje er doorheen.
Laten we zeggen; een satéburger bij de McDonald's.
Niet alles is even goed op dit album, maar er staat meer dan genoeg op om van te genieten.