Get Well Soon - Vexations (2010)

Hier kijk ik dus echt enorm naar uit: het debuut was dé onverwachte klapper voor mij met een verdiende top 3 notering in mijn top 10 over 2008 en één van de beste optredens die ik heb meegemaakt.
Op myspace is al wat te horen van dit album (5 Steps / 7 Swords) en dat bevalt me weer prima (wel een beetje meer van hetzelfde).

Ik ben zeer benieuwd naar dit album. Ik moest even wennen aan hun debuutalbum, maar ben er nu echt gehecht aan geraakt...

Er zal ook een deluxe-versie verschijnen met daarop 8 extra tracks.

Dit is spek naar mijn bek... De eerste plaat pakte allesinds bij mij, ben wel benieuwd hoe de mannen zijn gegroeid. Welke richting ze nu zijn ingeslagen of blijven ze bij het gekende concept...

Op het eerste gezicht een beetje een tegenvaller. Geen enkele progressie tov het debuut. Nummers van beide platen zouden zo willekeurig met elkaar ingewisseld kunnen worden, met dit verschil dat de nieuwe nummers over het algemeen iets minder pit hebben. Juist dat gebrek aan pit doet deze plaat de das om. Jammer... erg jammer zelfs... aangezien Konstantin Gropper wel iemand is met ongelooflijk veel talent. Een score geven aan vind ik dan ook erg lastig. Aan de ene kant zit het weer prachtig in mekaar, aan de andere kant lukt het me niet de aandacht erbij te houden. Het is niet spannend genoeg. Laat ik met 3* beginnen.

De bonusdisc heb ik overigens nog niet kunnen vinden, hopelijk laat die een wat ander geluid horen.

Toen ik deze opmerking las dacht ik 'oei, dat zou zomaar kunnen'.
5 Steps / 7 Swords is een uitstekend nummer maar zelf schreef ik er al wel het volgende over:

Mijn hoop was dus dat de rest toch voor verrassingen zou zorgen en als ik dan zo'n opmerking lees vrees ik het ergste. Maar is het heel erg? Is een album met meer van hetzelfde vervelend? In sommige gevallen heb ik daar geen last van (de nieuwe Kings of Convenience eerder dit jaar is een goed voorbeeld), maar meestal waardeer ik het wel als er wat 'vernieuwende elementen' worden toegevoegd hoe klein ook. Juist bij uitgesproken muziek als die van Get Well Soon. Muziek die ik enorm ben gaan waarderen en waar hun live-optreden in de zomer van 2008 flink aan bijgedragen heeft (ik vond het geweldig). Ik was opeens erg onzeker over deze release.

Nausea opent als een sprookje dat zich afspeelt in het bos (met dank aan de vertelster). Efteling-achtige harp luidt een feeërieke sfeer in. Dromerig zie je de trollen en elfjes in het woud dansen en darren (ja dames en heren: Eftelings Droomvlucht is hier niet ver weg). En ondanks dat het slechts een kleine 3 minuten duurt is het Konstantin Gropper gelukt mij zijn wereld in te trekken.
Seneca's Silence zorgt er voor dat ik nog veel verder verdwijn uit de wereld van vandaag, mede dankzij de koptelefoon op mijn hoofd waardoor alles nog beter tot zijn recht komt. Alle instrumenten gaan een perfecte dans met elkaar aan: violen, xylofoon en blazers. Het Beirut-sfeertje dat ik op de voorganger nog wel eens hoorde blijft hier wat achterwege ondanks dat we uiteraard nog steeds een beetje in dezelfde vijver blijven vissen evenals die van Arcade Fire. Het is en blijft vrij barokke muziek.
We Are Free klinkt redelijk luchtig en dat valt me tot nu toe toch al wel op: waar het vorige album soms behoorlijk dichtgeplamuurd was daar valt dat hier tot nu toe mee. En dat is heel knap, want er wordt wel degelijk met aardig wat muzikanten gewerkt en de sfeer is nog steeds orkestraal. Heerlijk nummer trouwens met een haast Belle & Sebastian-achtige vrolijkheid. Ik raad ieder aan om dit zeker ook met een koptelefoon op te beluisteren want dan ontvouwen zich een hoop mooie dingen.
Red Nose Day valt vooral op door de zang van Gropper die als begeleiding schitterende backing vocals heeft gekozen o.a. in de vorm van opera-achtige zang. Heel ingehouden en heel betoverend. Nergens de bombast die we toch wel kennen van Get Well Soon, maar een eenvoud aan ingehoudenheid waarmee een tijdloze sfeer ontstaat. Het zou een perfecte soundtrack kunnen zijn van het boek De Schaduw van de Wind, geschreven door Carlos Ruiz Zafón. Vraag me niet waarom maar ik moet daar bij dit nummer aan denken en dat beeld laat me niet los. Schitterend!
Opeens valt 5 Steps / 7 Swords voor mij dan toch een beetje uit de toon. Dit nummer had zo op Rest Now Weary Head! You Will Get Well Soon kunnen staan. Dat is op zich niet erg maar het zorgde dus wel voor die door mij genoemde nerveusheid over het al dan niet aanslaan van dit album. Dat even loslatend is dit wel degelijk een zeer goed nummer dat prima in elkaar steekt. De verrassing is een beetje weg, maar goed, dat komen we vaker tegen zullen we dan maar zeggen.
We Are Still zorgt nog even voor een kerstgevoel (niet heel vreemd, want Get Well Soon heeft al vaker gezongen over kerst). Het is een intermezzo dat snel overgaat in A Voice in the Louvre waar de banjo tevoorschijn wordt getoverd. Ook hier weer een ingetogen sfeer die een soort onderhuidse spanning met zich meebrengt. Of moet ik zeggen onderkoeld?! Er hangt ook iets zeemans-achtigs in. Ook dit nummer komt erg filmisch op me over en dan vooral uit vervlogen tijden. Hoe mooi is het dan ook als er halverwege een lichte cadens optreedt die eigenlijk nooit tot volle bloei komt (vandaar ook dat ingehoudene). Juist door de boel strak te houden weet het nummer op te vallen en ontvouwt het zich als een rijpe song die misschien met de tijd alleen maar mooier kan worden.
Werner Herzog Gets Shot zorgt er bij mij ook weer voor dat er een gloed over het album komt die me qua kleur doet denken aan de film The Illusionist waar Edward Norton de hoofdrol vertolkt. Sprookjesachtig? Misschien. Ik zie het ook een beetje als lang vervlogen romantiek zonder dat het zoet of klef wordt.
That Love klinkt donker en desolaat en lijkt bijna 'spoken word' onder begeleiding van een bijna jazz-achtig geluid (misschien door het gebruik van de drum brushes. Groppers donkere stem lijkt hier zwaarder dan ooit en de blazers geven het een plechtige toon mee. Zodra de cello de hoofdrol krijgt wordt het nummer gelijk meegesleept naar nog hogere hoogtes.
Bij Aureate! keert de romantiek terug. Kastelen, jonkheren, jonkvrouwen; het passeert allemaal in mijn gedachten totdat het nummer na anderhalve minuut wat 'ruigheid' krijgt toegevoegd. Pats daar gaat het beeld en ik sta weer met beide benen op de grond om na twee en een halve minuut weer net zo makkelijk terug getrokken te worden in diezelfde fantasie wederom snel onderbroken door de ruwere sound. Zo slinger je heen en weer in één nummer. Een klein avontuurtje dus.
We Are Ghosts komt in het intro van ver aanzetten en gaat eenmaal aangekomen in een rustig tempo van start. De strijkers geven het nummer een zwierige toon mee en de blazers doen er een schepje bovenop. Toch moet ik ook hier zeggen dat met name die blazers veel minder orkestraal zijn dan we kennen van Get Well Soon alhoewel bombast op sommige momenten wel degelijk aanwezig is ('Hè lekker').
Hoe dan ook blijft het goed binnen de perken allemaal, want ook A Burial At Sea is een redelijk ingetogen nummer met allerlei subtiele toevoegingen. Het is een vrij lang nummer dat toch goed weet te boeien, maar ik kan me voorstellen dat sommigen dit misschien te slepend vinden. Zelf vind ik dat dus niet omdat er genoeg leuke dingen in zitten zoals de zeemansballade tegen het einde aan.
Angry Young Man doet zijn titel al eer aan als je de eerste seconden hoort, maar dat blijkt misleidend te zijn. Wel krijgen we hier te maken met wat meer up-tempo. En daarmee horen we een Arcade Fire-achtige gejaagdheid die deze band zo bijzonder maakt. Get Well Soon mag de vergelijking dan wel aan zijn broek krijgen van mij maar eigenlijk is dat niet helemaal fair omdat ze qua geluid toch wel veel verschillen van elkaar en Get Well Soon de vergelijking ook niet echt nodig heeft. Beschouw het maar als richtgeving van mijn kant. Het is in elk geval een lekker poppy nummer dat daardoor best wel opvalt op dit album.
Het laatste nummer heet We Are the Roman Empire en vormt door z'n sfeer een mooi slot van Vexations. Dromerig en meerstemig gezongen komt er een einde aan een sprookje van een uur. Het is echt even wakker worden en beseffen dat je toch wel degelijk in een andere tijd leeft als de koptelefoon wordt afgezet.

Kom ik terug bij de angst voor een 'tegenvaller' mede veroorzaakt door het berichtje van user Nieuwstad en mijn eigen conclusie n.a.v. 5 Steps / 7 Swords.
Moet ik het nog toelichten? Ik dacht het niet. De door mij gewaardeerde user likeahurricane is ook niet misselijk in zijn beoordeling en dat stelde me al wat gerust (ik deel zijn muzieksmaak graag) en ik kan dan ook alleen maar zeggen dat Get Well Soon voorlopig nog wel even tot mijn favoriete nieuwe bandjes zal blijven behoren want Vexations is een waar meesterwerkje geworden.
Het wachten is nu op de cd zelf (deluxe versie) die ongetwijfeld in bestelling gaat met daarbij een extra cd 'Music For / From Films'. Want dat Get Well Soon zeer beeldende muziek weet voort te brengen is voor mij een vaststaand gegeven.

Zijn debuut vond ik in 2008 de plaat van het jaar. Na op Lowlands totaal overrompeld achter te zijn gelaten, direct de plaat aanschaft en nog naar de EKKO in Utrecht geweewst: prachtig!

Na het beluisteren van RNWHYWGWS bleef ik altijd achter met een gevoel dat er totaal geen hoop meer was. Over de eerste drie nummers van de deze nieuwe plaat was ik dus totaal verrast. Ze klinken alsof er is weer wat hoop is, al is deze nihil! De volgende zeven nummers laten horen dat je op het begin op een dwaalspoor bent beland en dat alle hoop weer vervaagd is (met A Voice in the Louvre als absoluut hoogtepunt, echt prachtig). Daarna volgen er nog twee wat meer poppy songs, waar ik ook heel graag naar luister en wat twee ingetogenere nummers zonder verassingen.

Al met al ben ik heel blij met deze nieuwe GWS. Heb soms bij het beluisteren nog wat moeite om door het middenstuk heen te komen, maar hoe meer ik luister, hoe meer mooie dingetjes in telkens weer ontdek waar mijn haren echt van overijnd gaan staan. Nummers worden vaak ontzettend knap en mooi opgebouwd waarbij de spanning echt voelbaar is en als dan op het laatst een viool, hoorn of andere blazer toegevoegd wordt wordt je er soms bijna emotioneel van. Ik zet in op 4*, maar denk dat het een groeier is.

ik hoor teveel invloeden, niet mijn ding

De das om is misschien wat veel gezegd, maar verder ben ik het er wel mee eens. Beslist geen slecht album hoor dit, maar toch duidelijk een stuk minder dan het fantastische debuut (een lichtpunt in het verder nogal magere muziekjaar 2008).

Een beetje meer variatie in de nummers en wat meer progressie t.o.v. het vorige album had Get Well Soon een plek in de muzikale eredivisie opgeleverd, maar ik heb er nu een beetje een hard hoofd in dat dit met een derde album alsnog gaat lukken.

ALL, FUCKIN', RIIIIIIIIIIGHT!!!! Een nieuwe GET WELL SOON!!!

Rest Now Weary Head was voor mij hét album van 2008. Arcade Fire, Radiohead,... het was er allemaal in te horen maar dan 2X beter

Enfin, dit is het eerste dat ik ervan hoor, dus ben érg benieuwd.

Hoe is de bonus cd eigelijk?
De moeite van het aanschaffen waard?

Aardige plaat, maar kan niet tippen aan het debuut.
Het leeft allemaal wat minder, en ik merk dat de aandacht wat verslapt naarmate het album vordert.
Er had idd wel wat meer pit in gemogen.

Dit album wist me minder snel te pakken dan het geweldige debuut, maar langzamerhand is hij toch heel diep onder de huid gekropen.. wat een pracht in al zijn eenvoud.. inderdaad af en toe lijkt het allemaal wat slomer en mist de pit, maar juist in de details is deze muziek zo erg verbreed! Luister alleen al naar een nummer als Seneca's Silence.. die heerlijke xylofoon partij op de achtergrond en dan de strijk en blaassectie eroverheen.. ja ik hoop dat deze jongen ons nog heel veel moois gaat brengen!

niet bekend met het debuut kon ik eigenlijk vrij neutraal aan dit album beginnen te luisteren. En ik moet zeggen...Wow!. Bij vlagen doet het me een beetje aan Beirut denken. De kracht van deze muziek schuilt in de subtiliteit, de bombastische momenten worden zorgvuldig gekozen en het gaat nergens echt over de top heen.
Heel sfeervol. Voorlopig vier sterren, met kans op meer.

Het doet wat aan Beirut denken, ja. maar ook aan Arcade Fire en wat Radiohead enzo. Veel invloeden in te herkennen. Een werkelijk avontuur!

Nou, wat een lage score
Het was alweer een tijdje geleden dat ik zoveel lekkere kippenvel aanvallen achter elkaar had van een partij mooie nummers. Get well Soon kicks ass!

\o/ A Voice in the Louvre \o/

eerste keer dat ik iets hoor van deze band maar ik vermaak me kostelijk, leuk album

Misterfool, dan moet je zéker de eerste plaat checken!

zal ik zeker doen

Mee eens, die is echt vele malen beter. Ik vind dit maar een saaie plaat, met een enke hoogtepunt (Voice in the Louvre, erg mooi!). Er had veel meer in gezeten, maar het kabbelt allemaal maar een beetje voort. Inderdaad, wat meer pit had wel gemogen.

Klopt dit wel, was het eerste wat ik dacht toen ik het album luisterde. Het begint namelijk met een stem die de inleiding vertelt van een sprookje alsof het een luisterboek is. Gelukkig houdt de vertelling na 3 zinnen op en wordt de rest van Nausea gezongen, ondersteund door sprookjesachtige instrumenten, die je zelden hoort in de popmuziek. In Seneca's Silence komt het een beetje op gang als de drummer wakker wordt. Het nummer met mooie violen die in combinatie met de stem van Konstantin Gropper doen denken aan een compositie van Beirut eindigt in een muziekspektakel.

We Are Free is mijn persoonlijke favoriet, het onderscheidt zich van de andere nummers, die best donker zijn. Een nummer dat helemaal klopt, er mist niets en alles is perfect uitgevoerd. Het zit best voorspelbaar in elkaar, maar dat is in dit geval niet storend. De klokken die in het begin subtiel klinken en vervolgens lijken vervangen te worden door stemmen, dat compleet wordt gemaakt door een kinderkoor dat 'We're Free' zingt. Daar hou ik wel van. Ook de solo van bombastische filmmuziek die volgt maakt het tot een geweldig nummer. In Red Nose Day is een operazangeres te voorschijn gehaald die 'hemelse geluiden' produceert. Het zou storend zijn als zij er de hele tijd tussen kwam, maar het is slechts in het refrein, waardoor het net kan. Wederom subtiel.

Van de hemel weer op aarde met 5 Steps-7 Words. Het valt uit de toon met de andere nummers, vanwege het 'aardse geschreeuw' in de eerste minuut, maar het zorgt er in ieder geval voor dat je wakker blijft. Hoewel het allemaal mooi klinkt is het ook wel veel van hetzelfde in de nummers. Get Well Soon vind het moeilijk om van een melodielijn af te dwalen, waardoor het sprookje, bijna een letterlijke droom wordt. Ook A Voice I The Louvre heeft hier last van. Een in eerste instantie prachtig nummer à la Beirut gaat je na enkele minuten tegenstaan, het duurt dan ook vijf en een halve minuut.

Werner Hetzog Get Shot is weer zo'n nummer dat veel kan zijn, maar te slepend is. Voor mij is Vexations te traag, waar hun vorige album naar mijn gevoel toch iets pittiger was. That Love is een demonstratie Groppers zware stem, maar veel meer is het voor mij niet. De reden mag wel duidelijk zijn. Voor iemand als ik, die dit hele album al aan de trage kant vond, is dit nummer niet geschikt. Bijna zes minuten duurt het, en nergens komt het opgang. Slechts één nummer weet vervolgens nog mijn aandacht het hele nummer vast te houden; Angry Youg Man. Trage muziek vind ik niet per definitie slecht, maar wel als het repeteert. Angry Young Man is niet een gevarieerd nummer, maar er zit wel een lekker tempo in, dat het gebrek aan variatie compenseert.

Enthousiast ben ik niet over Get Well Soon's opvolger van Rest Now, Weary Head! You Will Get Well Soon uit 2008. Vexations is erg traag en niet geschikt op momenten dat je ongeduldig bent. Als je tot rust wil komen, je bent relaxed en je droomt lekker weg, zonder dat je bezig bent kritisch de nummers te volgen kan ik me voorstellen dat dit een prachtig album is. De rijke verzameling van instrumenten dat op dit album present is, vind ik bewonderenswaardig en ook de manier waarop de Duitser deze instrumenten gebruikt zonder dat dit pretentieus overkomt waardeer ik. Vexations krijgt een voldoende van mij, niet alleen omdat ik weet dat het gewoon een goede muzikant is, maar omdat het ook nummers bevat die mij wel aanspraken en waar ik zelfs erg enthousiast over ben. Het is alleen zo jammer dat het trage niet gecompenseerd is door variatie.

For Music Only

Daar kan ik nu een antwoord op geven.

De tweede cd heet 'Music For / From Films' en gaat van start met het dromerige Teenage FBI dat geladen klinkt door de strijkers en waar de banjo een hoofdrol krijgt. Een heerlijke binnenkomer in de stijl van cd 1.
En dan opeens komt er wat meer pit in. Busy Hope is wat meer uptempo en valt gewoon op. Meer glitter & glamour met de bekende tierelantijntjes die we zo goed van dit gezelschap kennen. Lekker om even wat meer pit te horen na alle, weliswaar schitterende, ingetogen nummers.
En dan verandert de taal naar frans: La Chanson d'Hélène heeft een beetje een Amélie-tintje. Nu heeft dit gezelschap dat toch wel, maar met een in het frans gezongen nummer heb ik dat gevoel nog veel meer. Het is een fijn, dromerig walsje waar het tempo wel weer gelijk naar beneden gaat.
The World Needs a New ... kent ook een traag tempo en is een uiterst sfeervol nummer. Het heeft iets donkers in zich en klinkt daardoor ook wat triestig. Heel in de verte moet ik aan Tindersticks denken (het is dat die stemmen totaal niet op elkaar lijken).
Harmour Love heeft iets lieflijks alsof er een speeldoosje afspeelt. Je gaat er bijna iets tropisch bij denken: een bounty-island, voetjes in de branding, blauwe zee, wit strand en vooral een vakantiegevoel. Ondanks het sfeerbeeld dat dit nummer bij mij weet op te roepen slaagt Konstantin Gropper er toch in om er ook iets gelatens in te verwerken. Zou het door zijn stem komen? In eerste instantie wist ik niet goed wat ik hier nu mee aan moest; het riep rare duitse bandjes als Boney M in gedachten op, maar daar doe ik dit nummer dan tekort mee. Na verloop van tijd merk je al snel dat je dit lekker meeneuriet.
My Door komt traag borrelend opzetten, maar dan na anderhalve minuut.............. joepieeeeeeee............. de gitaren komen er in, en het tempo gaat omhoog en stuwen het nummer lekker op. Eigenlijk voor het eerst dat we dit zo meemaken, alleen duurt dit alles slechts één minuut want daarna gaat het weer gewoon uiterst relaxed voort en bubbelen en borrelen de belletjes luchtig de ruimte in.
I'm Deranged klinkt wederom triest en donker en Gropper laat hier zijn lage vocale klanken goed horen. Een dreigend orgeltje doet ook aardig z'n werk om het vooral maar geen vrolijke boel te laten worden.
Good Friday is het achtste en laatste nummer van de extra cd die gepaard gaat met een boek. Verwacht ook hier geen luchtig nummer. De toon is uiterst sober en somber maar daardoor des te meeslepender.

Voor de mensen die cd 1 al vonden tegenvallen is dit ongetwijfeld te veel van het goede. Ik raad deze mensen dan ook niet aan om aan de deluxe versie te beginnen. Voor de liefhebbers van de rustige en donkere Get Well Soon raad ik deze versie wel aan. Je moet er iets meer voor over hebben, maar krijgt dan wel zo'n beetje een compleet extra cd van een dik half uur er bij plus artwork.
De titel 'Music For / From Films' had ook op cd 1 kunnen slaan en werkt zelfs wat misleidend. Zelf had ik namelijk een instrumentale cd verwacht wat dus niet zo is. Vexations gaat hier gewoon doodleuk verder waar het gebleven is en kent alleen in Harmour Love een wat vreemde eend in de bijt.

Bedankt Aero,
Ik heb de deluxe versie toch maar aangeschaft Mooi artwork!
Vexations heb ik tot nu toe twee keer beluisterd. Hij is inderdaad wat langzamer dan het debuut, maar volgens mij doet hij niet of nauwelijks hiervoor onder. Mijn eerste indruk is dat Vexations hier meer dan Rest Your Head.. klinkt als een samenhangend geheel.

De sfeer is af en toe sprookjesachtig, maar nergens TE. De invloeden (Arcade Fire, Beirut, Radiohead) zijn gebleven, en af en toe meen ik een vleugje Tindersticks te horen ('That Love').

Favoriete nummers tot nu toe zijn 'Seneca's Silence', 'We Are Free', 'Werner Herzog Gets Shot', 'That Love' en 'Angry Young Man'. Maar er valt zowiezo veel te genieten op deze plaat. Met een speelduur van ruim een uur moet je er wel even voor gaan zitten.

Music For/From Films heb ik nog niet gehoord, maar voor Vexations geef ik, net als voor het debuut, 4 * na twee luisterbeurten, wellicht dat dit nog omhoog (of omlaag?) gaat.

Get Well Soon: mooie naam.
Herr Gropper aus Berlin, wat moet je daar nou van verwachten.
Toch maar even draaien.
En ik ben nog niet van mijn verbazing bekomen.
Wat een mooie muziek !!
Echt een CD die je kunt blijven draaien en eigenlijk alleen maar mooier wordt ...........genieten
En Gropper, ga zo door
Ik ga zeker naar Tivili toe om dit te aanschouwen

Dit album heeft inderdaad minder pit dan Groppers vorige. Seneca's Silence (vampire Weekend-achtig), We Are Free, Angry Young Man en We Are Ghosts (die me trouwens doet denken aan Human van The Killers) vormen hier wel een uitzondering op.
Het album is toch géén mislukking, ondanks de vaak ontbrekende spanning. Het blijft wel Get Well Soon, dames en heren, en Groppers songwriting is van hoog niveau. Het album spat weer van creativiteit en bewijst weer eens het talent van de Duitser.
Wat ik zo geweldig vind aan Get Well Soon is gewoon de sound, Groppers stem, het mysterieuze, de hele sfeer rond de muziek. Er zit ZO véél in de muziek, in élke song valt er na de 200ste luisterbeurt nog wel iets te ontdekken.

Vexations is misschien van mindere kwaliteit dan de vorige. Dit door gebrek aan pit en omdat het verassingseffect van twee jaar geleden weg is.
Toch is dit een heel mooi album geworden dat nog vaak van mijn luisterbeurten zal mogen genieten. Get Well Soon heeft zijn goddelijke status bevestigd. Op naar zijn derde plaat!

Na enkele luisterbeurten blijven vooral 'A Voice In The Louvre'; 'Red Nose Day' en 'We Are Ghosts' hangen. Zoals aERo al aangaf, dit klinkt inderdaad als een sprookje, het zal dus nog wat tijd kosten om er een cijfer op te kunnen plakken.

Prachtige plaat. A Voice In The Louvre is mijn favoriete nummer. Ik heb de (prachtige) deluxe editie waarvan de bonus disc een mooie meerwaarde is, vooral de nummers Teenage FBI en I'm Deranged.
Ik kijk er naar uit om dit live te zien in Heerlen over 2 weken.

De plaat duurt me iets te lang om de aandacht tot het eind vast te houden. Het is allemaal erg knap wat Get Well Soon doet, met uitschieters ('A Voice In The Louvre'!), en ook het niveau is vrij constant.

3,5 sterren

Het blijft een mooi album. Ook live komen de nummers goed uit de verf, luister maar naar de volgende nummers
concert Tivoli

wow je hebt zowat het hele concert gefilmd! En de kwaliteit is erg goed moet ik zeggen.

Ja ik vond het Tivoli optreden echt geweldig. Zowat heel Vexations is gespeeld en ook nummers die ik op de plaat een beetje vind voortkabbelen kwamen live erg goed uit de verf. Echt een fantastisch optreden.

En wat is 'Teenage FBI' toch een tering goed nummer!