Get Well Soon - Vexations (2010)

Toen ik deze opmerking las dacht ik 'oei, dat zou zomaar kunnen'.
5 Steps / 7 Swords is een uitstekend nummer maar zelf schreef ik er al wel het volgende over:

Mijn hoop was dus dat de rest toch voor verrassingen zou zorgen en als ik dan zo'n opmerking lees vrees ik het ergste. Maar is het heel erg? Is een album met meer van hetzelfde vervelend? In sommige gevallen heb ik daar geen last van (de nieuwe Kings of Convenience eerder dit jaar is een goed voorbeeld), maar meestal waardeer ik het wel als er wat 'vernieuwende elementen' worden toegevoegd hoe klein ook. Juist bij uitgesproken muziek als die van Get Well Soon. Muziek die ik enorm ben gaan waarderen en waar hun live-optreden in de zomer van 2008 flink aan bijgedragen heeft (ik vond het geweldig). Ik was opeens erg onzeker over deze release.

Nausea opent als een sprookje dat zich afspeelt in het bos (met dank aan de vertelster). Efteling-achtige harp luidt een feeërieke sfeer in. Dromerig zie je de trollen en elfjes in het woud dansen en darren (ja dames en heren: Eftelings Droomvlucht is hier niet ver weg). En ondanks dat het slechts een kleine 3 minuten duurt is het Konstantin Gropper gelukt mij zijn wereld in te trekken.
Seneca's Silence zorgt er voor dat ik nog veel verder verdwijn uit de wereld van vandaag, mede dankzij de koptelefoon op mijn hoofd waardoor alles nog beter tot zijn recht komt. Alle instrumenten gaan een perfecte dans met elkaar aan: violen, xylofoon en blazers. Het Beirut-sfeertje dat ik op de voorganger nog wel eens hoorde blijft hier wat achterwege ondanks dat we uiteraard nog steeds een beetje in dezelfde vijver blijven vissen evenals die van Arcade Fire. Het is en blijft vrij barokke muziek.
We Are Free klinkt redelijk luchtig en dat valt me tot nu toe toch al wel op: waar het vorige album soms behoorlijk dichtgeplamuurd was daar valt dat hier tot nu toe mee. En dat is heel knap, want er wordt wel degelijk met aardig wat muzikanten gewerkt en de sfeer is nog steeds orkestraal. Heerlijk nummer trouwens met een haast Belle & Sebastian-achtige vrolijkheid. Ik raad ieder aan om dit zeker ook met een koptelefoon op te beluisteren want dan ontvouwen zich een hoop mooie dingen.
Red Nose Day valt vooral op door de zang van Gropper die als begeleiding schitterende backing vocals heeft gekozen o.a. in de vorm van opera-achtige zang. Heel ingehouden en heel betoverend. Nergens de bombast die we toch wel kennen van Get Well Soon, maar een eenvoud aan ingehoudenheid waarmee een tijdloze sfeer ontstaat. Het zou een perfecte soundtrack kunnen zijn van het boek De Schaduw van de Wind, geschreven door Carlos Ruiz Zafón. Vraag me niet waarom maar ik moet daar bij dit nummer aan denken en dat beeld laat me niet los. Schitterend!
Opeens valt 5 Steps / 7 Swords voor mij dan toch een beetje uit de toon. Dit nummer had zo op Rest Now Weary Head! You Will Get Well Soon kunnen staan. Dat is op zich niet erg maar het zorgde dus wel voor die door mij genoemde nerveusheid over het al dan niet aanslaan van dit album. Dat even loslatend is dit wel degelijk een zeer goed nummer dat prima in elkaar steekt. De verrassing is een beetje weg, maar goed, dat komen we vaker tegen zullen we dan maar zeggen.
We Are Still zorgt nog even voor een kerstgevoel (niet heel vreemd, want Get Well Soon heeft al vaker gezongen over kerst). Het is een intermezzo dat snel overgaat in A Voice in the Louvre waar de banjo tevoorschijn wordt getoverd. Ook hier weer een ingetogen sfeer die een soort onderhuidse spanning met zich meebrengt. Of moet ik zeggen onderkoeld?! Er hangt ook iets zeemans-achtigs in. Ook dit nummer komt erg filmisch op me over en dan vooral uit vervlogen tijden. Hoe mooi is het dan ook als er halverwege een lichte cadens optreedt die eigenlijk nooit tot volle bloei komt (vandaar ook dat ingehoudene). Juist door de boel strak te houden weet het nummer op te vallen en ontvouwt het zich als een rijpe song die misschien met de tijd alleen maar mooier kan worden.
Werner Herzog Gets Shot zorgt er bij mij ook weer voor dat er een gloed over het album komt die me qua kleur doet denken aan de film The Illusionist waar Edward Norton de hoofdrol vertolkt. Sprookjesachtig? Misschien. Ik zie het ook een beetje als lang vervlogen romantiek zonder dat het zoet of klef wordt.
That Love klinkt donker en desolaat en lijkt bijna 'spoken word' onder begeleiding van een bijna jazz-achtig geluid (misschien door het gebruik van de drum brushes. Groppers donkere stem lijkt hier zwaarder dan ooit en de blazers geven het een plechtige toon mee. Zodra de cello de hoofdrol krijgt wordt het nummer gelijk meegesleept naar nog hogere hoogtes.
Bij Aureate! keert de romantiek terug. Kastelen, jonkheren, jonkvrouwen; het passeert allemaal in mijn gedachten totdat het nummer na anderhalve minuut wat 'ruigheid' krijgt toegevoegd. Pats daar gaat het beeld en ik sta weer met beide benen op de grond om na twee en een halve minuut weer net zo makkelijk terug getrokken te worden in diezelfde fantasie wederom snel onderbroken door de ruwere sound. Zo slinger je heen en weer in één nummer. Een klein avontuurtje dus.
We Are Ghosts komt in het intro van ver aanzetten en gaat eenmaal aangekomen in een rustig tempo van start. De strijkers geven het nummer een zwierige toon mee en de blazers doen er een schepje bovenop. Toch moet ik ook hier zeggen dat met name die blazers veel minder orkestraal zijn dan we kennen van Get Well Soon alhoewel bombast op sommige momenten wel degelijk aanwezig is ('Hè lekker').
Hoe dan ook blijft het goed binnen de perken allemaal, want ook A Burial At Sea is een redelijk ingetogen nummer met allerlei subtiele toevoegingen. Het is een vrij lang nummer dat toch goed weet te boeien, maar ik kan me voorstellen dat sommigen dit misschien te slepend vinden. Zelf vind ik dat dus niet omdat er genoeg leuke dingen in zitten zoals de zeemansballade tegen het einde aan.
Angry Young Man doet zijn titel al eer aan als je de eerste seconden hoort, maar dat blijkt misleidend te zijn. Wel krijgen we hier te maken met wat meer up-tempo. En daarmee horen we een Arcade Fire-achtige gejaagdheid die deze band zo bijzonder maakt. Get Well Soon mag de vergelijking dan wel aan zijn broek krijgen van mij maar eigenlijk is dat niet helemaal fair omdat ze qua geluid toch wel veel verschillen van elkaar en Get Well Soon de vergelijking ook niet echt nodig heeft. Beschouw het maar als richtgeving van mijn kant. Het is in elk geval een lekker poppy nummer dat daardoor best wel opvalt op dit album.
Het laatste nummer heet We Are the Roman Empire en vormt door z'n sfeer een mooi slot van Vexations. Dromerig en meerstemig gezongen komt er een einde aan een sprookje van een uur. Het is echt even wakker worden en beseffen dat je toch wel degelijk in een andere tijd leeft als de koptelefoon wordt afgezet.

Kom ik terug bij de angst voor een 'tegenvaller' mede veroorzaakt door het berichtje van user Nieuwstad en mijn eigen conclusie n.a.v. 5 Steps / 7 Swords.
Moet ik het nog toelichten? Ik dacht het niet. De door mij gewaardeerde user likeahurricane is ook niet misselijk in zijn beoordeling en dat stelde me al wat gerust (ik deel zijn muzieksmaak graag) en ik kan dan ook alleen maar zeggen dat Get Well Soon voorlopig nog wel even tot mijn favoriete nieuwe bandjes zal blijven behoren want Vexations is een waar meesterwerkje geworden.
Het wachten is nu op de cd zelf (deluxe versie) die ongetwijfeld in bestelling gaat met daarbij een extra cd 'Music For / From Films'. Want dat Get Well Soon zeer beeldende muziek weet voort te brengen is voor mij een vaststaand gegeven.

Klopt dit wel, was het eerste wat ik dacht toen ik het album luisterde. Het begint namelijk met een stem die de inleiding vertelt van een sprookje alsof het een luisterboek is. Gelukkig houdt de vertelling na 3 zinnen op en wordt de rest van Nausea gezongen, ondersteund door sprookjesachtige instrumenten, die je zelden hoort in de popmuziek. In Seneca's Silence komt het een beetje op gang als de drummer wakker wordt. Het nummer met mooie violen die in combinatie met de stem van Konstantin Gropper doen denken aan een compositie van Beirut eindigt in een muziekspektakel.

We Are Free is mijn persoonlijke favoriet, het onderscheidt zich van de andere nummers, die best donker zijn. Een nummer dat helemaal klopt, er mist niets en alles is perfect uitgevoerd. Het zit best voorspelbaar in elkaar, maar dat is in dit geval niet storend. De klokken die in het begin subtiel klinken en vervolgens lijken vervangen te worden door stemmen, dat compleet wordt gemaakt door een kinderkoor dat 'We're Free' zingt. Daar hou ik wel van. Ook de solo van bombastische filmmuziek die volgt maakt het tot een geweldig nummer. In Red Nose Day is een operazangeres te voorschijn gehaald die 'hemelse geluiden' produceert. Het zou storend zijn als zij er de hele tijd tussen kwam, maar het is slechts in het refrein, waardoor het net kan. Wederom subtiel.

Van de hemel weer op aarde met 5 Steps-7 Words. Het valt uit de toon met de andere nummers, vanwege het 'aardse geschreeuw' in de eerste minuut, maar het zorgt er in ieder geval voor dat je wakker blijft. Hoewel het allemaal mooi klinkt is het ook wel veel van hetzelfde in de nummers. Get Well Soon vind het moeilijk om van een melodielijn af te dwalen, waardoor het sprookje, bijna een letterlijke droom wordt. Ook A Voice I The Louvre heeft hier last van. Een in eerste instantie prachtig nummer à la Beirut gaat je na enkele minuten tegenstaan, het duurt dan ook vijf en een halve minuut.

Werner Hetzog Get Shot is weer zo'n nummer dat veel kan zijn, maar te slepend is. Voor mij is Vexations te traag, waar hun vorige album naar mijn gevoel toch iets pittiger was. That Love is een demonstratie Groppers zware stem, maar veel meer is het voor mij niet. De reden mag wel duidelijk zijn. Voor iemand als ik, die dit hele album al aan de trage kant vond, is dit nummer niet geschikt. Bijna zes minuten duurt het, en nergens komt het opgang. Slechts één nummer weet vervolgens nog mijn aandacht het hele nummer vast te houden; Angry Youg Man. Trage muziek vind ik niet per definitie slecht, maar wel als het repeteert. Angry Young Man is niet een gevarieerd nummer, maar er zit wel een lekker tempo in, dat het gebrek aan variatie compenseert.

Enthousiast ben ik niet over Get Well Soon's opvolger van Rest Now, Weary Head! You Will Get Well Soon uit 2008. Vexations is erg traag en niet geschikt op momenten dat je ongeduldig bent. Als je tot rust wil komen, je bent relaxed en je droomt lekker weg, zonder dat je bezig bent kritisch de nummers te volgen kan ik me voorstellen dat dit een prachtig album is. De rijke verzameling van instrumenten dat op dit album present is, vind ik bewonderenswaardig en ook de manier waarop de Duitser deze instrumenten gebruikt zonder dat dit pretentieus overkomt waardeer ik. Vexations krijgt een voldoende van mij, niet alleen omdat ik weet dat het gewoon een goede muzikant is, maar omdat het ook nummers bevat die mij wel aanspraken en waar ik zelfs erg enthousiast over ben. Het is alleen zo jammer dat het trage niet gecompenseerd is door variatie.

For Music Only

Dit album heeft inderdaad minder pit dan Groppers vorige. Seneca's Silence (vampire Weekend-achtig), We Are Free, Angry Young Man en We Are Ghosts (die me trouwens doet denken aan Human van The Killers) vormen hier wel een uitzondering op.
Het album is toch géén mislukking, ondanks de vaak ontbrekende spanning. Het blijft wel Get Well Soon, dames en heren, en Groppers songwriting is van hoog niveau. Het album spat weer van creativiteit en bewijst weer eens het talent van de Duitser.
Wat ik zo geweldig vind aan Get Well Soon is gewoon de sound, Groppers stem, het mysterieuze, de hele sfeer rond de muziek. Er zit ZO véél in de muziek, in élke song valt er na de 200ste luisterbeurt nog wel iets te ontdekken.

Vexations is misschien van mindere kwaliteit dan de vorige. Dit door gebrek aan pit en omdat het verassingseffect van twee jaar geleden weg is.
Toch is dit een heel mooi album geworden dat nog vaak van mijn luisterbeurten zal mogen genieten. Get Well Soon heeft zijn goddelijke status bevestigd. Op naar zijn derde plaat!