Charlotte Gainsbourg - IRM (2009)

Beetje teleurstellende tweede plaat, al moet ik mevrouw Gainsbourg wel prijzen dat ze niet een kopie van haar debuutalbum gemaakt heeft. Vraag me wel af hoe groot haar eigen inbreng eigenlijk is, aangezien haar eersteling klonk als een Air album met slechts 1 gastvocaliste en deze eigenlijk volgens hetzelfde stramien werkt maar dan met Beck i.p.v. Air. Waarschijnlijk een erg fijn album voor mensen die het werk van Beck kunnen waarderen, maar daar schaar ik mezelf niet echt onder.

Wordt desondanks nergens slecht en er staan ook nog een aantal pareltjes op (Voyage ) dus 3 sterren kan ik hier heus nog wel aan kwijt...

Omdat ik het debuutalbum niet kende en iedereen daar er lovend over is heb ik die ook maar eens geluisterd. Dat was een teleurstelling: ik vind deze overduidelijk de betere.

Zijn er hier nog Von Trier invloeden te bekennen? Las ergens (kan even niet meer vinden waar) dat de opnames van Antichrist ook een van de inspiraties vormden voor dit album. Een mens verwacht dan een donker album, maar aan het clipje hierboven hoor ik dat niet af.

Het is een donker album, maar meer in de zin van Beck's Modern Guilt die ook aardig donker was. Aangezien de meeste nummers door Beck geschreven zijn lijkt het me niet dat er veel invloeden van The Antichrist binnen zijn geslopen.

Bij vlagen een geweldig album. Luister bijvoorbeeld naar: Heaven can wait, Le Chat Du Café Des Artistes en Time Of The Assassins. Ook heel erg 'Modern Guilt' qua productie enzo.Goeie liedjes en fijne sound. Mooi!

Ik heb een stukje over deze plaat geschreven, lees 'm hier.

Ik was na Heaven Can Wait (wat een ongelofelijk saai nummer zeg) afgehaakt bij dit album. Maar compleet onterecht! Alle nummers naast Heaven Can Wait hebben prachtige momenten! Dat is alles wat ik erover kan zeggen.

Niks zo lekker als een Beck-album met een zwoel ondertoontje verzorgd door Charlotte Gainsbourg. Als er iemand recht op heeft om met die term aan de haal te gaan.......
Want dat Beck de man achter dit album is moge duidelijk zijn en het vertegenwoordigt ook nog eens de kant die ik altijd wel hoog heb zitten bij de man (alhoewel ik zijn 'geexperimenteer' ook altijd erg leuk vind).
Niks mis met IRM, maar het zal ook de geschiedenis niet ingaan als zijnde een klassiekertje (wat dat ook moge zijn uiteraard).

Lekker album en inderdaad herkenbaar Beck-stijl. Goede nummers van IRM zijn: Le Chat du Café des Artistes, Heaven Can Wait, Tricky Pony, Voyage en Greenwich Meantime. Eerst Charlotte dus met Air, nu met Beck. Who's next?

Een 'stilistische toverbal', zo recenseerde Menno Pot in de Volkskrant vorig jaar. Vind ik wel een typerende omschrijving van deze rijke stijlplaat, die boeit van begin tot einde. En die afwisseling tussen het frans en engels maakt de rijke varieteit van dit album alleen maar groter

Spijtig van haar zwakke stem, maar toch werkt het.
Le chat du café des artistes is trouwens een cover van Jean-Pierre Ferland. Het origineel is ook de moeite waard (ook al klinkt het hier en daar wat verouderd).

Master's Hands is echt een heerlijk, zwoel nummer,
mooie ode aan haar moeder

Het echte hoogtepunt van deze plaat, tenminste als je zoals ik de vinyl versie hebt, is de binnenkant van de klaphoes, wat een schoonheid, snap meneer Hansen wel.
Qua muziek vind ik de Franse nummers mooier, zwoeler en donkerder ook, de rest een beetje een allegaartje

Een zwoele popplaat. De charmante stem van Gainsbourg wordt ondersteund door speelse arrangementen waarbij met name de spannende percussie opvalt. Luistert lekker weg: aangename muziek.

De samenwerking leidt iig tot één van Beck's betere platen en wat mij betreft Gainsbourg's beste.
jammer alleen dat Gainsbourg's stem net zo vlak is als die van Beck zelf, dat blijft toch op alle Beck platen de zwakste schakel.