Jackson Browne - Late for the Sky (1974)

Prachtalbum op ieder vlak: de zang, de sobere maar gepaste arrangementen die de even melancholieke als relaxte sfeer nog vergroten en vooral de - soms romantische maar ook aangrijpende - teksten en tevens de hoes. Een tijdloos album zonder inzakkers dat vooral het best op een late avond te beluisteren is.

Clyde Jackson Browne werd geboren op 9 oktober 1948 en wordt volgende week dus 72 jaar. Browne heeft zich door de jaren heen bewezen als een zeer getalenteerde singer-songwriter en is tevens verantwoordelijk voor een aantal album klassiekers.

Ik leerde hem kennen door middel van het album “LIVES IN THE BALANCE”, zijn achtste album dat in 1986 verscheen. Op dat album is er een meer aor/melodic rock sound te horen, zonder dat het een glad geheel wordt. “LATE FOR THE SKY”, uitgebracht op 13 september 1974, laat een iets andere sound horen. Het bij Asylum Records verschenen derde album van Browne is een combinatie van countryrock en singer-songwriter, met een westcoast sausje. Dat laatste komt vooral door de prachtige koortjes die te horen zijn en waarvoor Browne grootheden als Dan Fogelberg, Don Henley en J.D. Souther wist te strikken. Die koortjes geven het album een geweldige extra feel mee en de ruim 41 minuten muziek je als een heerlijke muzikale trip meeneemt naar een plek waar het goed vertoeven is. Acht songs die een groei laten horen ten opzichte van de vorige twee albums.

Browne debuteerde in in 1972 met “JACKSON BROWNE”, waarop de Nederlandse tipsingle “DOCTOR MY EYES” te horen is en op de opvolger “FOR EVERYMAN”, uit 1973, staat het overbekende Eagles nummer “TAKE IT EASY”, waarvoor Browne voor een groot deel verantwoordelijk was. Hij schreef het nummer,wist na de zin “Well I’m Standin’ On A Corner In Winslow Arizona” niet meer hoe hij verder moest en Glenn Frey van The Eagles kwam met "Such A Fine Sight To See. It's A Girl, My Lord, In A Flatbed Ford, Slowin' Down To Take A Look At Me” waarmee de song klaar was en tot een klassieker uitgroeide.

Op “LATE FOR THE SKY” is Jackson Browne verantwoordelijk voor alle liedjes en die zijn stuk voor stuk van uitzonderlijke kwaliteit. Elke song heeft zijn eigen sfeer, of het nu een ballad is, of een midtempo song of een lekkere rocker zoals bijvoorbeeld “THE ROAD AND THE SKY”, het heeft allemaal veel kwaliteit. “FOUNTAIN OF SORROW” zou ook door The Eagles of Poco opgenomen kunnen worden, mooi countryrockachtige song met een lekker, aanstekelijk tempo en mooie gitaarpartijen. En luister maar eens naar “THE LATE SHOW” met prachtige lap steel gitaar bespeeld door David Lindley, zelf ook een zeer begenadigd artiest. “FOR A DANCER” is ook een topper, mooie opbouw, hemelse samenzang, subtiele vioolbijdragen van opnieuw Lindley, gewoonweg een schitterend nummer.

Opvolger “THE PRETENDER”, dat in 1976 verscheen, is van een vergelijkbare schoonheid en kwaliteit en het semi live album “RUNNING ON EMPTY” is ook een absolute aanrader. Jackson Browne is niet op een slecht album te betrappen, bracht 6 jaar geleden zijn laatste uit, maar mijn voorkeur gaat toch uit naar de albums uit de jaren zeventig, waaronder dit juweeltje.

In het kort: aangename Eagles-achtige softrock.
Meerwaarde is voor mij ook wel de slidegitaar en lapsteel wat het een 'southern' randje geeft.

Er schijnt tegenwoordig een term voor te zijn: yachtrock.

En ik houd er van!

Dit is met ook THE PREDENDER en RUNNING ON EMPTY de derde sublieme album van Jackson Browne.
Ik heb hem 2 keer gezien in de ST ELIZABETH zaal, in Antwerpen in de jaren 80 en ik geef HUMO gelijk dat VAN MORRISON de beste stem heeft maar Jackson Browne de zachtste.

Na het beluisteren van de nummer 1 van 2022 volgens OOR spoedde ik me naar mijn cd collectie om heel snel deze weer eens te beluisteren. Waar luistert men naar tegenwoordig vraag ik me dan af. Nou ben ik misschien een oudere jongere maar hier zit toch veel meer gevoel in dan in sommige hedendaagse bands, uitzonderingen daargelaten. Het titelnummer maakt nog steeds diepe indruk maar er staan allen maar toppers op dit album.

kan mij helemaal vinden in het bovenstaande commentaar van ene Marco van Lochem. heb geen idee wat de gemiddelde leeftijd is van de gebruikers van de MuMe site, maar ik was 17 jaar toen deze plaat in 1974 verscheen. een all time classic. voor mij is dit album pure nostalgie/jeugdsentiment. de lp destijds letterlijk grijs gedraaid. had destijds een vriendinnetje in de Molukse wijk van Capelle a/d Ijssel. de verkering was stiekem, want dit mocht niet van haar ouders. een broer van haar kwamen wij per toeval een keer in Rotterdam tegen en toen was het uit met onze kalverliefde. een enorme, emotionele klap. heb er een jaar of 5 een trauma van gehad. het waren in de jaren 70 sowieso vage, heftige tijden met o.a. de kapingen en gijzelingen van en door Molukse jongeren. dit album bood mij als 17 jarige jongen troost. wist toen nog niet, dat je beter niet in verdriet kunt zwelgen. prijsnummers Fountain of Sorrow, For A Dancer, Before The Deluge maar eigenlijk alle ballads op dit album zijn bloedstollend mooi. de melancholie en weemoed druipt er vanaf. The Road And The Sky en Walking Slow zorgden voor wat afwisseling. weet tot op de dag van vandaag niet wat de titel "Late For The Sky" inhoudt. de bezetting op dit album was vrij basic: David Lindley - electric guitar, slide & fiddle, Doug Haywood - bass, Larry Zack - drums & percussion, Jai Winding - piano & organ, Jackson Browne - piano & acoustic guitar, slide on "The Road And The Sky". het refrein uit Before The Deluge is mij altijd bijgebleven en moet haast wel vanuit een oude ziel zijn geschreven:

Let the music keep our spirits high
Let the buildings keep our children dry
Let creation reveal it's secrets by and by
When the light that's lost within us reaches the sky

Staat op 1 in mijn top 10, maar nog nooit wat over gepost. Heeft te maken met dat dit album destijds nèt wat te dichtbij kwam en nog altijd komt. Een beetje hetzelfde zoals potjandosie dat hierboven beschreef. dat laatste is dan ook voor mij de reden om hier toch maar op te reageren.

Ook ik was 17 en als eerstejaars student begonnen in een vreemde stad. En in deze jaren van 'coming-to-age' bood dit album inderdaad ook mij veel troost.

Tonio. Voortreffelijk, thematisch consistent en tijdloos album dat ik nog regelmatig beluister. Melancholie te over op indrukwekkende wijze. Nooit over de rand. Muzikaal noch tekstueel. Prachtstem met dito harmonies die uitnodigen tot meezingen bovendien. Begeleiders op en top. Wat wil een luisteraar nog meer? Eén van de weinige albums uit de Laurel Canyon die me bij de lurven grijpt. Komt bij: JB heeft mijn lieveling Warren Zevon op weg geholpen. Ook wat waard.

Een instant klassieker. JB op z'n best. Prachtige teksten en dito composities. Er staat n.m.m. niet één zwak nummer op dit album. In 1974 aangeschaft en grijsgedraaid. Nu ik de CD-versie in huis heb, valt me de warme opnameklank op en hoe David Lindley (R.I.P.) een belangrijke mede-sfeerbepaler is.

Staat nog altijd terecht op de 1e plek in mijn top 10.

Vanwege de hoge productiekosten van voorganger For Everyman moest Late for the Sky het met een veel lager budget doen. Naast maatje David Lindley gebruikte Jackson enkel zijn destijds vaste begeleidingsband.

Verder zongen vrienden Dan Fogelberg, Terry Reid, Don Henley, en J. D. Souther hier en daar wat mee.

Ik zit weer in mijn nostalgische periode. Albums die ik jaren bewust niet heb geluisterd passeren de revue nu regelmatig. Op 53 jarige leeftijd luister je toch met andere oren, dan toen ik twintiger, dertiger en veertiger was. Wat overeind is gebleven is de kwaliteit van dit pareltje. Op het eerste oor is het allemaal heel basic, maar de gelaagdheid in de muziek en de teksten maken dit een een waar meesterwerk. Zielenroerselen en beschouwingen op hoog niveau. Had ik dit eerder gewaardeerd op 4 sterren, met het klimmen der jaren en het overzien van mijn eigen leven is dit een prachtige soundtrack die mij zal blijven vergezellen .5 sterren

late for the sky die de lp "late for the sky" onder de aandacht brengt. dat kazn alleen maar positief zijn
dit is zo een lp waarvan alleen al de hoes je doet wegdromen ( gebaseerd op het schilderij L'empire de la lumiére van René Magritte)
allemaal top nummers behalve "the road and the sky" wat me ervan weerhield om 5 sterren te geven
ik heb deze lp letterlijk grijs gedraaid en haal hem nu nog af en toe nog eens boven.( er zijn zoveel lp's uit de jaren 70 die ik goed vind) nog
nog iets over afbeeldingen op de hoes ; ik kan er minuten naar staren ; ook zo met de lp "brothers and sisters" van de Allman brothers band en nog een goed voorbeeld "Santana"

Daar kan ik goed inkomen. De jaren 70 kent vele voorbeelden van fraaie platenhoezen. Of het nu The Allman Brothers, Queen, Whitesnake, Deep Purple, Eagles,The Doobie Brothers of artiesten als Bowie, Billy Joel, Elton John zijn, ik herken dat gevoel wel.
De jaren 70 heb ik niet bewust meegemaakt maar mijn platen/cd verzameling puilt uit met bands en artiesten uit de jaren 70 wiens artwork ik kan appreciëren.
Niet alleen werd er door de betreffende artiesten aandacht besteed aan het productiewerk - het geluid van de jaren 70 was en is voor mij nog steeds lief - maar er werd ook goed gekeken naar de vormgeving. Ik kan er lang naar staren.
Late for the Sky vormt daar een fraai voorbeeld van.
Van de hoezen uit de jaren 80 word ik gemiddeld genomen een stuk minder enthousiast, maar dat is weer een andere discussie.

Volgens vele recensenten het beste album van Jackson Browne, maar er zijn ook andere meningen. Het derde album van Jackson Browne, het debuut werd goed ontvangen en ook verkocht, het tweede werd goed ontvangen, maar de verkoopcijfers vielen hard tegen, ondanks dat 'Take it Easy' op dit album te vinden was.
Dus platenmaatschappij Asylum stelde wel een aantal voorwaarden voor dit derde album, zeer beperkte studiotijd en het moest redelijk goedkoop blijven. Vandaar dat Jackson Browne bijna geen gastmuzikanten uitnodigde , maar de begeleidingsgroep van hem bij optredens was aanwezig, waaronder de fenomenale David Lindley. Hij bespeelde gitaar (elektrisch en slide) en viool en heeft daardoor een redelijk stempel op de muziek gezet. En daar is niks mis mee !

Het is 1974, een turbulente tijd. In Amerika is net Watergate schandaal en het aftreden van Nixon achter de rug, De wereldeconomie bevond zich in een recessie en zou daar nog ongeveer een jaar in blijven. De aanleiding voor die recessie was de Jom Kippur-oorlog, die de OPEC ertoe bracht een olie-embargo in te stellen.
En waar was het vrolijke hippiegeluid gebleven, het optimistische en tevens opstandige jongeren geluid van 1968 ? Het positivisme van 'er komen andere tijden' was weggebd en het heil werd gezocht in de drugs en sprituele leiders in het oosten.
Ik weet niet in hoeverre de iconische hoes nog iets te maken heeft met het benzine tekort, het lijkt wel een heimwee naar vervlogen tijden, een wereld in de schemering, die van licht naar duisternis beweegt, van een glorieus verleden naar een onzekere toekomst.

'Late fot the Sky' (te laat voor de hemel) is allesbehalve een vrolijk album. Een grove samenvatting van deze plaat; het is een soundtrack van scheidingen. Jackson Browne kijkt ons allemaal aan, ziet de liefde daar slapen terwijl Lindleys gitaar zachtjes huilt. En hij had heel wat medemuzikanten die ook zulke melancholische platen maakten in 1974 over depressies en gebroken harten : Neil Young bracht "On the Beach" en "Tonight's The Night" uit, Bob Dylan gaf ons "Blood on the Tracks", Patti Smith zong "Jesus died for somebody else sins, but not mine", zelfs The Eagles waagden zich aan donkere thema's met "One of These Nights", en laten we Gram Parsons' postuum uitgebrachte tweede album niet vergeten, dat eindigt met het nummer "In My Hour of Darkness". In dat rijtje paste 'late fot the sky' naadloos in.
"Late for the Sky" is eigenlijk een reis door het lijden, waarbij Jackson Browne ons uitnodigt hem te volgen, hem te vergezellen op deze afdaling in de afgronden van ons menselijk bestaan. Maar het is een louterende reis geen zelfvernietigende. Verbondenheid met elkaar is daarbij belangrijk. Want vroeg of laat verliest iedereen iets in het leven. Een liefde, een geliefde, een baan en er komt een tijd dat ieder van ons in het reine moet komen met zijn of haar persoonlijke demonen. In dit alles wijst Jackson Browne ons de weg ,die wel te ontdekken valt bij het beluisteren van dit album.

Jackson Brownes nummers gaan vaak over het zoeken naar een glimp van goud te midden van de puinhoop, zoals bijvoorbeeld in 'Fountain of Sorrow'. En dat negatieve emoties niet altijd hoeven te worden overgebracht via een donker en somber nummer, en dat een nummer dat treurig klinkt nog steeds een positieve boodschap kan overbrengen. Dat maakt het een echt 1974 album, maar ook een album dat vandaag ook nog zijn kracht heeft behouden.
Filosofische teksten op prachtige westcoast muziek, gevoelens die we zullen herkennen, een waar pareltje. Het album piekte op nummer 23 Billboard lp top 100 en werd goud en platina. Maar met dit album had Jackson Browne de bodem van lijden, verdriet, negatieve emoties nog niet bereikt, die bodem wordt bereikt op the Pretender, waar het regelmatig gaat over de scheiding en zelfdoding van zijn ex vrouw.
Evenals 'Late for the Sky' een iconisch westcoast album. Welk album beter is, ik kan niet kiezen tussen deze twee.

ook ik neig de laatste tijd meer over naar "the pretender"
toch is "late for the sky" een mijlpaal
ik denk dat dat nummer gebruikt werd in "taxi driver" een film met robert de niro
mijn top 7 van Jackson browne 1 late for the sky/ the pretender 3 running on empty
4 for everyman 5 hold out 6 i'm alive 7 jackson browne