Shearwater - The Golden Archipelago (2010)

Afrikaans gezang opent de nieuwe Shearwater, een bandje die ik heb leren kennen door het enthousiasme van user Lin. Een bandje dat ik daarna ook ben blijven volgen.
Meridian is gelijk al betoverend wanneer de Afrikaanse zang stopt en overgenomen wordt door zanger Jonathan Meiburg.
Het is hij die deze band zo weergaloos aantrekkelijk weet te maken. Er hangt zoveel triests in die stem en tegelijkertijd is het alsof je een engel hoort zingen die weinig van doen heeft met het aardse.
Zo klinkt deze opener in elk geval al wel in mijn oren en lijkt de toon gezet voor The Golden Archipelago. Dat de band Marillion op Black Eyes in mijn hoofd blijft rondspoken doet er voor mij al niet meer toe. Het is een uitstekend rocknummer met wijdse klanken en prima uithalen van Meiburg, omlijst door puik gitaar- en toetsenwerk. Je hoort weinig vernieuwends maar gewoon oerdegelijk vakmanschap.
Landscape at Speed kenmerkt zich door puike percussie. Ook op dit nummer valt verder weinig op of aan te merken. Het is Shearwater zoals je Shearwater kunt verwachten en misschien is dat dan ook gelijk het enige minpuntje: we kennen het allemaal wel, maar dat wil niet zeggen dat het daardoor minder smaakt.
Hidden Lakes draait rondom de piano die een weelderige dans aangaat met de luisteraar waarbij minstreel Meiburg zijn kunsten kan en mag vertonen. Halverwege wordt de sfeer iets grimmiger en lijkt het of we wat Japanse invloeden meekrijgen dankzij het klokkenspel (of zijn het toch gewoon synths?).
Wat me opvalt aan dit album is de tijdsduur: het haalt de veertig minuten nog niet eens en de nummers zijn behoorlijk kort en bondig en dan is het gelijk goed te horen dat Corridors een gejaagdheid heeft meegekregen die het nummer tevens wat puntigs geeft. Ik vind het wel een pluspunt moet ik zeggen want hierdoor kun je je aandacht er goed bij houden.
God Made Me klinkt wat akoestischer en zorgt voor dat heerlijke herfstachtige sfeertje dat deze band meestal zo goed weet neer te zetten. Als later de strijkers inzetten waarna er een soort rockexplosie plaatsvindt ben ik verkocht..... het is zo lekker meeslepend allemaal.
Runners of the Sun klinkt degelijk en Castaways was al een tijdje te beluisteren. Zoals al door mijn voorgangers gezegd: een mooi en verslavend nummer.
An Insular Life is eveneens een mooi nummer waar al weer opvalt hoe goed er gemusiceerd wordt. Nergens een noot te veel, geen toeters en bellen die de boel afleiden, maar gewoon fraaie rockmuziek.
Uniforms opent wat spannender: wat zou er gaan komen? Heel simpel: een prima nummer dat de weg vrij maakt voor de schitterende afsluiter Missing Islands, dat deze keer wel eens een stuk langer had mogen duren zo mooi.

De conclusie lijkt me duidelijk: Shearwater komt niet bepaald met iets nieuws op de proppen maar zolang ze vakwerk afleveren is dat niet zo erg toch?!

Ook op eerdere albums liet Jonathan Meiburg merken dat hij een obsessie heeft voor het milieu, hier doet hij het weer. De titel van het album The Golden Archipelago doet dat al vermoeden, en door het openingsnummer Meridian is het direct duidelijk wat er met de ‘gouden archipel’ bedoeld wordt. Hier hoor je namelijk een volk zingen, het doet Afrikaans aan, maar het schijnt het volkslied te zijn van het eilandje Bikini, een atol in de Grote Oceaan. Dit eilandje is inderdaad de naamgever van de zwemkleding, maar hier werden ook in totaal twintig kernproeven gehouden wat ten koste ging van het plaatselijke milieu. Dit is dan ook de achterliggende gedachte van het album.

Maar mij gaat het uiteindelijk om de muziek zelf. Dit volkslied wordt vervolgens overstemd door een slag op de gong waarna onheilspellende drums en gitaar de zang van Jonathan Meiburg voorgaan. Het hieropvolgende Black Eyes begint met haastig pianospel en waar Meiburg in het eerste nummer een heel gevoelig stemgeluid heeft is dat hier juist heel krachtig. Een prachtig dramatisch nummer dat iets weg heeft van de Bikiniaanse (vergelijkbaar met de Afrikaanse) volkszang.

Landscape At Speed begint met een intro van wat lijkt het slaan op potten en pannen, wat volgt is een traag, enigszins monotoon nummer dat nergens echt op gang komt, maar wel een hele mooie sfeer schept. In Corridors komt de krachtige stem weer terug en na het enigszine sprookjesachtige Hidden Lakes zorgt dit noisy nummer voor de juiste afwisseling. Ook het hieropvolgende God Made Me kent korte momenten van noise in een verder melodieus nummer.

Na de terugkerende vioolgedeeltes in Runners Of The Sun volgt het prachtige hoopvolle Castaways. Weer een nummer waarin de zang Jonathan Meiburg lijkt beïnvloedt door de Afrikaanse volksmuziek. Na het eveneens prachtige An Insular Life vind ik de twee afsluitende nummers van iets mindere kwaliteit.

Met de vorige albums van Shearwater ben ik nog niet heel bekend, maar dit album heeft me er zeker benieuwd naar gemaakt. De variatie aan instrumenten en de manier waarop ze de Pacifische volksmuziek (als ik het zo kan noemen) op The Golden Archipelago gebruiken zonder dat dit het album overheerst, maken het tot een zeer geslaagd album.

For Music Only

Helaas een wat minder dan voorganger Rook. Desondanks bevat dit album wel degelijk het geluid van Shearwater wat ik heel erg kan waarderen. Dit komt vooral tot uiting in de prijsnummers Black Eyes en Castaways. Maar ook God Made Me en An Insular Life vind ik heel sterk. Het is het eerder gehoorde verhaal van pieken en dalen. Het verschil tussenbeide is klein op dit opnieuw zeer geslaagde album van een band die live zelfs buitenaards mooi klinkt.