Jackson Browne - Running on Empty (1977)

Op 16 augustus een re-release van deze plaat op vinyl (en CD).

Dit album combineert het dubbele gevoel van Jackson bij het touren: enerzijds de liefde voor het de muziek, anderzijds de vervreemding en verveling van het altijd maar onderweg zijn.

De bijzondere opname-plekken, alsmede het feit dat het nummers zijn die nergens op een studio-album waren verschenen, geven het album een heerlijke informele sfeer.

Na al die jaren heeft het nog niets van zijn kracht verloren.

Voor de cocaine commercials, ook in the Road, een vol punt aftrek. Stay is natuurlijk een klassieker en het hoogtepunt van deze lp.

Het album is qua thema heel boeiend als liefhebber van live muziek en artiesten on the road. Ik leerde het album vooral kennen door het duo live nummer The Load Out / Stay. Een tweeluik van twee nummers die samen een geheel vormen. De enige live nummers bij het studio album, maar het past wel goed zo. Samen vatten ze de dankbaarheid voor mensen achter de schermen zo goed samen. De liefde voor het podium, het werk bij de opbouw en het respect nadien voor de afbraak als de sfeer van live muziek nog nazindert.

Verder een heerlijk album met prachtige nummers. Niet te zwaar, maar wel oprecht. Ook al komt er wel wat te veel cocaine bij kijken, maar het is wat het is natuurlijk. En het is opvallend dat studio albums en live muziek elkaar zo goed aanvullen zonder dat het verschil te groot wordt.

Dit verhaal klopt niet. Het album ademt de artiest op tournee. Er is niets in de studio opgenomen en er zijn ook meer dan 2 nummers live opgenomen. Verder zijn er nummers in een hotelkamer opgenomen, backstage en zelfs in de tourbus. Zet ‘Nothing But Time’ maar eens wat harder tijdens de rustige passages met wat extra bas en je hoort de tourbus rijden en optrekken. Alle opname locaties zijn ook toegelicht op de vinyl buitenhoes en in het CD boekje. De LP bevat verder ook een fraaie fotocollectie in een dun bijbehorend boekwerk. Van dit album bestaat ook nog een DVD audio versie met nog meer fraaie foto’s en 2 extra tracks.

De opnamelocaties:

Running On Empty (Live On Stage)
The Road (Hotelkamer èn live on stage)
Rosie (Backstage)
You Love The Thunder (Live On Stage)
Cocaine (Hotelkamer)
Shaky Town (Hotelkamer)
Love Needs A Heart (Live On Stage)
Nothing But Time (Tourbus)
The Load Out (Live On Stage)
Stay (Live On Stage)

dit is volgens mij Jacksons beste lp op de voet gevolgd door LATE FOR THE SKY ,THE PRETENDER en I'M ALIVE
beste nummers : love needs a heart ,rosie ,the road ,the load out -stay

Vanavond toch maar opgezet. Het unieke gitaargeluid van snaren virtuoos David Lindley.
Helaas is hij niet meer onder ons. De muziek blijft tijdloos.

Klasse plaat, een tour album op locaties deels, jaren voordat Roxette dat zou doen met tourism.

Ja, en beiden met succes, ik draai beide albums nog graag (Tourism met het prachtige Silver Blue, en bovenstaand album met het super Stay).

Een zondagmiddag waarop ik besluit de tuin van rommel en bladeren te ontdoen. De platenspeler in de schuur ontwaakt na een winterslaap en ik draai de rij platen die ik als bijvangst in bakken met tweedehands vinyl tegenkwam en waaraan ik nog niet toekwam. Alhoewel, deze Jackson Browne trof ik in mijn kofferbak aan na een museumdagje met een goede vriend. Hij had 'm dubbel.

Van Jackson Browne kende ik niets, behalve dan het sympathieke hitje dat hij met Clarence Clemons had vanaf eind 1985; in januari '86 piekte You're a Friend of Mine op 10, in Vlaanderen, op 12. Maar Running on Empty is van een dikke acht jaar eerder en als ik het leuke fotoboek erbij bekijk, is dat meteen duidelijk. Op de foto die kalende hippiebassist met megabaard die ik in de jaren '80 of '90 bij onder meer Phil Collins op tv zag en een schattig familiekiekje van de familie Browne.

Maar de muziek. Is dat iets voor mij? De titelsong opent krachtig, een fijn liedje. Daarna The Road, rustig en melancholiek. Vervolgens wordt en blijft het rustig en terwijl ik het groen van de tegels schraap, houd ik mijn aandacht er niet bij. Dit ondanks het lome maar fraaie gitaarwerk van David Lindley, hierboven terecht geprezen. Blues- en country-invloeden vormen de basis van de singer-songwritercapaciteiten van Browne, wiens stem aangenaam is. Het is me echter te tam.
Pas tegen het einde haak ik weer aan. The Load-Out is een fraaie solopianoballade die in het tweede deel uptempo mét de hechte band erbij wordt en Stay met dat gekke hoge stemmetje (Rosemary Butler?) is een geinige afsluiter.

Dus heer Jeko, als je dit leest: bedankt voor deze elpee, het werd tijd dat ik eens een plaat van deze grote naam tegenkwam. Het is alleen niet zo mijn ding.

Ook wel bekend als Leland Sklar, de man is een legende onder basspelers



Nope, da's Lindley

Die had een fraaie kopstem! Het plezier spát daar uit de groef!
Je kent de plaat kennelijk goed, maar toch geef jij ook "maar" drie sterren. Ook moeite met alle rust?

Volgens sommigen moet je deze plaat vaker draaien om hem op waarde te schatten. Ik ga ik hem komende maanden nog een kans geven, wie weet ga ik het pakken. Hou namelijk wél van typisch Amerikaanse jaren '70 kwaliteitspop.

Heb de plaat door de jaren heen veel gehoord ( bij vrienden & kennissen ) maar Jackson Browne is mijn ding niet. Hij schrijft vaak prachtige nummers maar ik vind z'n stem slaapverwekkend.

Ik speelde The Road al jaren maar had de tekst op gehoor van het orgineel ( van Danny O'Keeffe ) gehaald dus ik vond het tekstvel wel erg handig .....

Ik zou Jackson Browne zeker niet onder de noemer ‘pop’ willen rangschikken. Dit is nou typisch een voorbeeld van een Singer-songwriter plaat die als geen ander hier ‘life on the road’ beschrijft als thema op deze plaat. Wat mij betreft had het een dubbelaar mogen zijn met ook live versies van nummers op zijn eerdere platen.

Ja, Running On Empty, ik snap je punt wat betreft de term 'pop'! Ik bedoelde pop als in popmuziek, maar die term is zó breed dat die inderdaad gelijktijdig verwarring brengt. Hij wordt heel breed gebruikt, van (om een willekeurige vergelijking te maken) Jan Smit tot Radiohead. Tegelijkertijd is het ook geen jazz of klassiek, eveneens van westerse oorsprong.
Popmuziek als westerse muziek met de wortels vanaf de jaren '20 van de vorige eeuw: blues, folk, country en ook de crooners, verder gegroeid in de jaren '50 via rhythm & blues en rock 'n' roll; in de jaren '60 skiffle, beat en soul en aan het einde van dat decennium rock en funk en alle subgenres - enzovoort... Wat dat betreft is het boek Yeah! Yeah! Yeah! The Story of Pop Music from Bill Haley to Beyoncé een aanrader.

Als ik ergens de term kwaliteitspop lees, weet ik wat er wordt bedoeld. Bij singer-songwriter is mijn associatie met een mensenkind-met-gitaartje-of-piano-en-zelfgeschreven-liedjes, waar om Jackson Browne heen een ervaren groep muzikanten speelt met een eigenwijze inbreng, die veel meer doet dan de frontman braaf begeleiden. Kwaliteitspop.

Maar ik raak off-topic. Ik weet dat als mijn maatje JeKo dit leest, hij blij zal zijn dat zijn cadeautje zoveel aandacht krijgt! Een album waar de diverse popwortels doorklinken, gekleed in een jaren '70-jasje met zelfs een vleugje rock. En dat met de liedjes van deze singer-songwriter, die vervolgens zijn bandleden alle ruimte geeft een eigen inkleuring te geven.

Ik vind de eerste drie lp's van Jackson Browne geweldig maar daarna haak ik af, ik weet niet precies wat het is? Had dat bijvoorbeeld ook met Lenny Kravitz. Waarschijnlijk een herhaling van zetten, de verrassing is weg en het gebodene wordt middelmaat (ook de manier waarop het geproduceerd is).

de vijfde van zijn 5 klassieke albums uit de seventies. een soort van road movie soundtrack, maar dan zonder beelden. Jackson Browne, een singer/songwriter van de buitencategorie, was in die tijd een spreekbuis voor een hele generatie jongeren, die heen en weer geslingerd werden tussen dromen en de soms harde realiteit. zijn veelal melancholische liedjes spraken (een deel van) de jeugd uit die tijd enorm aan.

ook dit album groeide uit tot een tijdloze klassieker met 10 prachtnummers die fraai op elkaar aansluiten en een sterke eenheid vormen. er wordt geweldig gemusiceerd met een glansrol voor wijlen David Lindley, die op fiddle excelleert in de pracht ballad "The Road" of het heerlijk ongedwongen op een hotelkamer opgenomen "Cocaine" of op lap steel in up-tempo nummers als de titeltrack, "You Love the Thunder" en "Shaky Town".

het bijzondere aan dit "tour/live" album is, dat er geen enkel nummer op zijn eerdere albums uit de 70's verscheen. er staan 2 Jackson Browne originals op (tracks 1,4), 4 co-written (3,7,8,9) waarvan 7) "Love Needs a Heart" co-written is met de onvolprezen Lowell George en zangeres Valerie Carter plus 4 covers, te weten "The Road" (Danny O'Keefe), "Cocaine" (Reverend Gary Davis), "Shaky Town" (Danny Kortchmar) en "Stay", een doo-wop liedje uit 1953 geschreven door Maurice Williams (& the Zodiacs), vandaar de regel "and The Zodiacs don't mind".

een leuk weetje is wellicht, dat 4 van de begeleidende muzikanten Russell Kunkel (drums), Leland Sklar (bass), Craig Doerge (keyboards) en Danny Kortchmar (guitars) begin 70's lid waren van "The Section", een instrumentale rock/jazz fusion band.

Doug Haywood en Rosemary Butler zorgden voor de "background vocals". de laatste deelde samen met Jackson Browne en David Lindley de lead vocalen op de heerlijke uitsmijter "Stay".

woonde in 2015 zijn concert bij in de HMH. een goed en degelijk optreden met veel songs van zijn toen pas verschenen "Standing in the Breach", waarbij ik wel de gekte en muzikale genialiteit van zijn trouwe kompaan David Lindley miste.

Jackson Browne wordt 9 oktober a.s. 76 jaar oud. hulde en respect voor zijn imposante oeuvre.

Gek eigenlijk dat dit bij de studio-albums staat gerangschikt, hier op MuMe.

is nog altijd mijn nummer 1 lp . Jackson Browne op zijn best met geen enkel nummer onder de 5 sterren
sommige nummers zou ik zelfs 6 sterren geven "the road " "love needs a heart" "the load out" ......
ach eigenlijk allemaal .elke 60plusser denkt bij het horen van deze lp met heimwee terug naar de 70 er jaren.
ik heb hem 3 maal live gezien ; 1 keer op rock Werchter en 2 keer in Antwerpen
samen met een optreden van Nils Lofgren in Geel zijn dit de beste die ik gezien heb
Sometimes i lie awake at night and wonder where the years have gone ( sleep's dark and silent gate van zijn album The pretender)

Heb k mij wel eens ook afgevraagd. Op MuMe Wiki staat dat onder “Live album” een album wordt verstaan bestaande uit live opnames. Post hierboven van Running On Empty geeft aan dat het allemaal live opnames zijn.

Mijn kennismaking met Jackson Browne. Altijd gefascineerd door dit album, inkijkje in het leven van een muzikant onderweg

Meteen maar even een correctie ingediend voor het albumtype: van 'normaal' naar 'live'.

I keep it in the holes. Ben benieuwd

Overgeplaatst zie ik. Las ergens in een of andere beschrijving van dit album dat het naast Live ook een Concept-album is, over touren, van concert naar concert en alles wat daar bij komt. Voor zo ver ik weet (en ik geef toe dat ik zo mijn beperkingen heb) is dit het enige “live - concept album”, de live albums die ik bezit hebben geen onderliggende samenhang anders dan dat ze door dezelfde artiest uitgevoerd (en of geschreven) zijn.

Nou, er zijn natuurlijk wel concept-albums waarvan een volledige live-registratie bestaat (ik denk aan Pink Floyd, Syx of Marillion), maar de manier nwaarop JB het aanpakte, is inderdaad wel uitzonderlijk, denk ik. Want de meeste live-registraties van concept-albums komen 'after the fact', dus (soms lang) nadat het studio-album was verschenen. Het bijzondere van dit album is sowieso dat het nummers bevat die nooit eerder op een studioplaat stonden en dus als eerste in deze live- en semi-live-uitvoeringen zijn uitgebracht. En inderdaad, samen vormen ze ook nog eens een verhaal, een concept. Ik denk dat die aanpak tot dusver tamelijk uniek genoemd mag worden. Ik ken althans geen vergelijkbare voorbeelden.

De prachtige gevoelige ballads zijn weg. Die karakteriseerden de eerste 4 lp's zo mooi. Hier knikte er iets bij mij dat bij de vervolgplaten van Jackson niet meer helemaal goed is gekomen.

Je zakt van een 4,0 naar een 2,5 en ineens zijn de prachtige ballads weg? Dat waren ze dan toch ook al toen je die 4,0 gaf?

Bovendien is dit een ‘On The Road’ live themaplaat, geen echte studioplaat. Niet te vergelijken dus met de voorgaande 4 studioalbums. Aparte waarneming dat verhaal van jou.

the road /rosie/cocaine/shaky town/love needs a heart/nothing but time /the load out
zijn allemaal prachtige 'ballads' zoals jullie ze noemen ;voor mij zijn het ongelooflijke mooie nummers van een ongelooflijke mooie lp van Jackson Browne
de meer up tempo nummers running on empty/you love the thunder en stay bewijzen dat Jackson dat ook aankan . dit is gewoon een meesterwerk in zijn reeds grandioos ouvre