Frightened Rabbit - The Winter of Mixed Drinks (2010)

hier heb ik zin in!

Anders ik wel! Ik zat net vanochtend te denken: wordt wel weer eens tijd voor een nieuw album van deze mannen en voilà, lees ik dat het vanaf 1 maart al te koop is.

Hoge verwachtingen na meesterwerk Midnight Organ Fight. En graag een optreden in NL graag!
Blijf het vreemd vinden hoe weinig aandacht er is voor deze band hier, zou al die indieliefhebbers toch zeker moeten bekoren. Misschien word de schade met deze nieuwe dubbel en dwars ingehaald....

Wanneer gaat deze nou eindelijk eens lekken!!! Kan niet wachten de nummers op hun myspace klinken namelijk weer zo goed!

Grootser, meeslepender dan het vorige werk... Best fijn plaatje...

Raar - volgens mij is deze plaat nog niet 'officieel' gelekt. Daarnaast vind ik je waardering ook opvallend: Een plaat 'grootser', 'meeslepender' en 'fijn' noemen en vervolgens maar 2* toekennen...

Wat klinkt dit weer ongelofelijk goed zeg! Het klinkt inderdaad groots...ik heb echt een zwak voor de stem van Scott! Denk dat is wel een van mijn favorieten van het jaar kan gaan worden...

Stem volgt!

Eerste luisterbeurt net gehad en gemengde gevoelens. Ja er staan weer ontzettend mooie nummers op, maar op de een of andere manier wilde het nog niet zo goed klinken als de voorganger. Misschien dat het met de tijd nog komt, misschien ook niet. In ieder geval zijn er weer wat mooie nummers bij gekomen in de muziekwereld!

Off-topic bericht verwijderd.

Hoi Gherdt je hoeft niet zo lang te wachten, want 11 april in het Paradiso treden ze op, ik ben zeker van de partij

Dank Willem, voor dit fijne bericht! Heb gelijk kaartjes besteld. Deze nieuwe is behoorlijk anders dan Midnight Organ Fight. Minder stuwend en catchy maar zwaarder, langzamer en minder pakkend. Na drie luisterbeurten vind ik een oordeel nog wat lastig maar ik ben in ieder geval onder de indruk en geintrigeerd, al lijkt het allemaal ook wat eenvormig en te slepend.

Ja, deze jongen gaat ook. Dit album heb ik nog niet beluisterd maar dat gaat snel gebeuren.

Net voor het eerst geluisterd, lekker album hoor met een aantal mooie nummers, Skip the Youth springt er voor mij uit.

En toch maar twee sterren?

Jaja deze jongeman is er ook bij hoor! Net de kaartjes besteld wel een aparte tijd 17:30 maarja beter dan helemaal niet komen.

Ow, dit album is stiekem hoor. Je luistert het de eerste paar keren, denkt, dit klinkt groots, dit klinkt heel groots, maar voelen doet het dat niet. Helemaal niet zelfs. Het is het net niet helemaal. En dan wordt groots opeens heel heel klein en teleurstellend. Maar onderhuids kruipt het langzaam omhoog, pomptiedom, en dan opeens... BAM!

Dit album is \o/

Hopen dat dit album net zo groots wordt als Midnight Organ Fight! Ik ben er ook bij in Paradiso, zin in!

O wat is The Wrestle een geniaal nummer! Epic als de nete

De twee bonusnummers zijn trouwens ook erg mooi. Veel meer ingetogen. Fun Stuff had zo aan het einde van Midnight Organ Fight gekund.

Inderdaad onderhuids een groeiplaat van formaat!
Ik vind sommige nummers soms wel wat lang/repetitief maar dat ligt vooral aan m'n eigen gebrekkige concentratiespanne denk ik.

Twee jaar geleden ontdekte ik Frightened Rabbit dankzij het album The Midnight Organ Fight, waar ik destijds heel enthousiast over was. En nog steeds leef ik op bij het horen van het nummer The Modern Leper. Met The Winter Of Mixed Drinks verschijnt hun derde album, en de vraag die ik bij dit album stel is of ze hiermee nu eindelijk het grote publiek gaan bereiken. Wat niet in hun voordeel werkt is dat je in hun muziek moet groeien. Voor geduldige muziekliefhebbers die de tijd nemen voor albums is een groeiplaat als deze natuurlijk een must, maar voor de radio is dat anders en laat dat medium nou net een belangrijke muzikale inspiratiebron zijn voor potentiële fans. Om niet te vervallen in elitaire generaliseringen lijkt het me beter om dit onderwerp te laten voor wat het is. Eén van de redenen dat ik zo enthousiast ben over Frightened Rabbit is vanwege de krachtige stem van zanger Scott Hutchison, met een dramatiek waarmee zelfs het meest met clichés doorspekte popliedje serieus wordt genomen (niet dat Frightened Rabbit die schrijft). En als hiermee de Bono-alert wordt geactiveerd wil ik je geruststellen: veel zangers willen doorschieten in die dramatiek, maar Hutchison weet dat te voorkomen.

Things, waarmee het album opent, behoort niet tot de uitschieters, maar is wel een goed voorbeeld van de kracht van zijn stem, omdat deze ervoor zorgt dat een op papier langdradig nummer toch nog rijk is aan variatie. De eerste single van dit album heet Swim Until You Can’t See Land en is op elk gebied sterk. Het is geen zware muziek, zeker voor Frightened Rabbit-begrippen erg catchy, prachtig gebruik van instrumenten en die stem, waar ondertussen al genoeg woorden aan zijn gewijd. In The Loneliness is het eventjes wachten op de finale, maar als die dan komt kan ook iedereen mee doen!

Rijk aan variatie is The Wrestle dat na elke luisterbeurt beter wordt en met de eerste single en Nothing Like You behoort tot de hoogtepunten van dit album. Skip The Youth is veruit het langste nummer van het album wat ook komt door het bijna twee minuten durende noise-intro. Zelf had dat van mij niet gehoeven, in ieder geval had het een minuutje korter mogen duren. Hierna volgt echter de vertrouwde stem in een aangenaam nummer. In Man/Bag Of Sand hoor je vaag het refrein van Swim Until You Can’t See Land met (waarschijnlijk) geluid uit een film, kortom: meer een over-artistieke uitbarsting dan een nummer om serieus te nemen.

Foot Shooter is niet speciaal, het enige wat opvalt is de vage hoge achtergrondstem op het eind van het nummer. Not Miserable daarentegen, weet zich wel te onderscheiden vanwege het refrein waarin er een Animal Collective-achtig effect ontstaat door het herhalen van een kort gedeelte van een tekst (tekort om te verstaan wat er wordt gezongen), maar hier houdt de vergelijking dan ook op. Valt het album je allemaal te zwaar, dan is Living In Colour een aangename onderbreking, een fris ‘opzwepend’ nummer. De afsluiter van dit drie kwartier durende album moet dan nog komen in de vorm van Yes, I Would waarin alvast een voorschot wordt genomen op het applaus.

Want dat applaus gaat er komen. Ik kan een lange conclusie geven over alle pluspunten van dit album, maar omdat ik me bij de inleiding al nauwelijks kon inhouden, lijkt het me beter de ode aan Scott Hutchison’s stem dit keer over te slaan. Laat ik mijn hoop en toch ook wel verwachting uitspreken dat de Schotse band dit jaar een groter publiek weet aan te spreken, ook buiten de (grote) groep indie-rockfans. Met The Winter Of Mixed Drinks, dat krachtiger is dan hun voorgaande album, hebben ze de lat weer een stuk hoger gelegd voor een vierde album van misschien dan wel een ‘mainstream’ band.

For Music Only

Epische muziek; ik heb laatst voor het eerst een woord gevonden dat mijn muzieksmaak gedeeltelijk beschrijft: ik houd van epische muziek. Grootse muziek waarbij het voelt alsof het universum aan jou zijde is, zoals bij Hopipolo, van Sigur Ros, of als Paul Banks van Interpol in de reusachtige spanningsboog zingt:

We all hold hands
can't we all hold hands
When we make new friends

In 'Not Even Jail'. Geweldig! Mijn hart gaat sneller kloppen, mijn lichtje gaat stralender stralen en voor even ben ik intens gelukkig. Echt hoor, als er geen muziek had bestaan, was ik vast niet zo blij en huppelig als ik nu ben

En dan hoef ik eigenlijk niet meer zoveel te schrijven, want dit album is eigenlijk een en al epic a la Gerard: seriously epic, zoals ik laatst zo leuk las toen de nieuwe show van Jonsi door Pitchfork werd beschreven. En dat betekent dat ik dit fantastisch vind! Magistraal! Wonderbaarlijk mooi! Dit album is twee handen in de lucht \o/ met een Woehoe! erachteraan. Tranen van ontroering voor 'The Wrestle', 'Foot Shooter ' en 'Yes I Would', de Killer Floorfiller award voor Nothing Like You en weet je...?

5 dikke sterren voor dit hele album natuurlijk

Woei!

Deze cd is even wennen maar op de lange termijn geeft hij steeds meer prijs. Nummers als Living in Colour en nothing like you zijn prachtig.

Ook live blijven de nummers goed: zie ook
video's Paradiso

Vaak gehoord deze. Soms vloog ie voorbij als een achteloos briesje, soms zat ik er middenin. Was vooral onder de indruk van de volle grootse sound, minder van de songs an sich (itt meesterlijke voorganger). Maar ook de songs beginnen inmiddels te bekijven, met het geweldige concert van vorige week als prima hulpmiddel. Favorieten; Swim (huilen met de pet op!), Loneliness & The Scream (wat een einde!), Living In Colour (euforisch springen!) en Skip The Youth (opbouw!). Fijne band die met dit kleinood blijkbaar nog steeds niet gaat doorbreken.

Na een paar weken steevast in mijn rotatielijst te hebben gestaan moet ik hem toch omhoog gooien van 4.5 naar 5. Frabbit weet me wederom tot op het bot te ontroeren. Dit album is een groeier, waar ik in het begin alleen maar "Swim Until You Can't See Land" kon waarderen en redelijk teleurgesteld was met de ingeslagen weg ten opzichte van "Midnight Organ Fight" is die mening totaal veranderd en ligt hier een plaat met een immense, shoegazeresque, volle sound die mij heel diep weet te raken. Nummers als "Foot Shooter" en "Not Miserable" waar de viool prachtig harmonieus met de gitaar een weg door mijn hart snijdt, "Skip The Youth" met zijn immense opbouw, waar ik wanneer het einde erin komt rammen met tranen mee zit te zingen. Jammer dat het door zo weinig mensen wordt erkend. Zit tegen mijn top 10 aan deze. 5*

Dit album blijft een knaller van formaat en ik blijf deze dan ook steevast draaien. Wat een grootsheid wordt hier neergezet! In de top 10 wel hier

Dit is een heerlijk album van een goede band, dit album zal waarschijnlijk wel in het top lijstje van 2010 eindigen. Maar ik kan eigenlijk geen nummers aanwijzen die er met kop en schouder boven uit stijgen, dat kan natuurlijk betekenen dat het niveau constant is op dit album.

Ik ga voor drie en een halve ster voor dit album.

Maar Frightened Rabbit moet nooit meer Fake Empire coveren van The National!

Nondeju wat een klassebak is dit album! Was tot vorige week nog onbekend met deze band, dank musicmeter dat ik ze heb leren kennen

4,5*

Dan zou ik als ik jou was zijn voorganger The Midnight Organ Fight ook nog maar eens beluisteren, want die is naar mijn mening nog beter