Eagles - The Long Run (1979)

Een van de door mij minst beluisterde albums van deze band maar eigenlijk vind ik 'em best wel goed. Okay het klinkt meer in de lijn van het solo werk van Frey en Don Henley, minder energiek en af en toe was loom.

Toch staan er meer dan genoeg fijne nummers op, met als uitschieter I Can't Tell You Why, gevolgd door Heartache Tonight, The Long Run, The Sad Cafe (met David Sanborn op saxofoon). Ook In The City (van en met Joe Walsh) en Those Shoes mijn prima nummers ook al blijven ze niet zo lang hangen.

Er staan inderdaad wel wat vage titels op dit album: The Greeks Don't Want No Freaks en The Disco Strangler waarvan ik vermoed dat Glenn meer invloed op had dan Don.

Ik denk dat het door mijn marathon heen wel duidelijk is geworden dat ik niet de grootste fan ben van de 'Eagles' en het waarschijnlijk ook nooit ga worden. Hier en daar kan ik best genieten van wat nummers maar het is hem voor mij telkens net niet. Nu, zo'n drie jaar na het geweldige 'Hotel California' komen de heren terug met 'The Long Run', echter niet met de vertrouwde formatie maar met een paar veranderingen.

Wederom vond ik het allemaal niet héél bijzonder. Er zitten zeker wat leuke rock-nummers tussen maar voor het algemeen is het niet meer speciaal. En inderdaad, wat inspiratieloos en niet meer zo'n spektakel als wat ze waren. Met een paar leuke nummers als 'The Long Run', 'I Can't Tell You Why' en 'King Of Hollywood heb ik me wel vermaakt (ook nog 'Those Shoes') maar in het algemeen was ik niet meer onder de indruk van dit werkje, helaas.

Voorlopige tussenstand:
01. Eagles
02. Hotel California
02. Desperado
03. One of These Nights
04. The Long Run
05. On The Border

In 1979 kocht ik de single met de dubbel a-kant als ik het me goed herinner: The Long Run en Heartache Tonight. Geen echt beste nummers. Maar in het jaar van de disco toch nog een beetje glans naast 'Another Brick in the Wall'. De seventies waren nog net niet voorbij. En Eagles deden hun best de tijd te verstaan en een beetje mee te huppelen in het ritme van het jaar. Helemaal van harte klinkt dit laatste reguliere album niet. Maar liefst drie jaar na Hotel California. Het moet een zware bevalling geweest zijn. Een tikje vermoeid klinkt het. Zwart is de hoes. De titel zegt genoeg. Toch staan er echt grote parels op.
En daar komen ze: In the City, geweldig gitaarrocknummer. En het rustig bedachtzame I Can't Tell You Why en The Sad Café. Over die laatste twee geen kwaad woord. De rest van het album ... ik begrijp het niet, kan er niet bij, laten we het daar maar op houden.

En zo verliep mijn avondje sixpack CD-box Eagles. Erg genoeglijk. Zeker, met een kop thee. De koek is op. Maar de plaatjes ga ik de komende tijd weer vaker draaien. Dat is zeker.