Eagles - The Long Run (1979)

De zwanezang. Maar toch niet onverdienstelijk al bij al.
Het zou tot '94 duren eer er nog eens nieuw studiomateriaal zou verschijnen... wanneer de hel kapot vriest...

i can't tell you why, een hele mooie plaat

Dit album was de opvolger van Hotel California en moest dus opboxen tegen zeer hoog gespannen verwachtingen. Iets dergelijks overkwam Dire Straits bij de release van On Every Street als opvolger van Brothers in Arms. Toch geldt zowel voor On Every Street als voor The Long Run dat het beide helemaal geen slechte albums zijn. Ze zullen echter altijd in de schaduw van hun voorgangers blijven omdat het niveau niet werd geevenaard.

Toch draai ik deze op de een of andere manier vaker dan HC, ook omdat er van die maffe non-Eagles nummers op staan, zoals Disco Strangler en The Greeks. The Sad Cafe is schitterende afsluiter trouwens en een van hun mooiste nummers.

Voor het eerst is Timothy B. Schmitt er nu bijgekomen en ik moet zeggen dat het niet tegenvalt.
I can''t tell you why is echt fantastisch, en ook de gitaarsolo is hoe simpel hij ook is met veel gevoel gespeeld .
Verder is the long run ook een goed nummer met een lekker uitdagend bass-loopje.
Een van mijn favorieten is ook ''King of Hollywood''
4*

Don Henley,

Ik vind dat jij helemaal geen verstand hebt van muziek, maar ja, je hebt gelijk: Album is wel ok haha

Goh, ruziemakers Frey & Henley zitten ook op musicmeter
Nog even en Walsh komt hier voorbij

Ga nog eens naar dit mooie album luisteren....

Het lijken de echte Eagles wel. Straks komen hun zaakwaarnmeners nog even langs

Ha!!!!

Zolang Don niets verteld over mijn neusoperatie, dan vertel ik niets over zijn permanent ...haha

Hoewel dit album minder is dan de rest, valt hier toch nog aardig wat te genieten.
Het prachtige 'I can't tell you why', 'Heartache tonight' 'In the city' en het titelstuk zijn voor mij de prijsnummers.

Wat Alainmestreech en Don Henley al aangaven geldt ook voor mij.

I Can't Tell You Why is van topniveau.

Ik heb dat nummer nu al een paar keer live uitgevoerd zien worden en dan klinkt het helemaal fenomenaal.
In The City van Walsh mag er trouwens ook zijn (ook live).

Voor mij ook en dan heb je het zowat gehad. Behoorlijke zwakkeling na Hotel California natuurlijk!
De stem van Timothy B Schmidt op I Can't Tell You Why is gewoon hemels!

**1/2

Gewoon een redelijk album, beslist niet meer.

King of hollywood absoluut hoogtepunt.

Merkelijk minder dan hun meesterwerk "Hotel California". Er staan weliswaar heel wat sterke nummers op zoals het titelnummer, "I Can't Tell You Why", "King of Hollywood", "Heartache Tonight" en afsluiter "The Sad Café". Maar songs als "The Disco Strangler" en "Teenage Jail" zijn vrij zwak. The Eagles hadden duidelijk moeite om onder druk te presteren en zijn dan wijselijk gestopt, zij het tijdelijk.

Het enorme succes en de grote druk rond de groep moest zijn tol een keer gaan eisen.
Dit werkje is dan ook het zwakste tot dan toe.Echt dramatisch is het ook weer niet,want er staan zeker nog een aantal vermakelijke tracks op.Het titelnummer met zijn ''soulstructuurtje'' is lekker opzwepend en nog altijd een '' live '' favoriet.
In the City is van Joe Walsh,een lekker nummer,al is deze versie in de liveuitvoering vele malen krachtiger en pittiger.
Timothy b.Schmidt tekent voor I can't tell you why.De man kwam niet in de meest prettigste periode binnen bij de groep.Het nummer is fraai.1 van de gevoeligste nummers die de band ooit opnam.
Heartache Tonight is 1 van de weinige opstekers wat Glenn Frey betreft.De zanger/gitarist maakte een weinig inspiratievolle periode door.Voornamelijk ook door de ruzies en overmatig drugsgebruik.
Evenals King Of Hollywood is The Sad cafe een fraai nummer
De rest is aanvulling maar veel te mager songmateriaal voor een band als The Eagles.
Natuurlijk barstte de bom uiteindelijk.

Een legendatische anekdote tenslotte:

Aan Bob Seger werd ooit gevraagd wat de reden geweest zou zijn van het uitelkaar gaan van The Eagles.
Seger gortdroog: ''Hotel California ''

Ondanks vier sterren toch en kleine teleurstelling omtrent dit album.
Ik vind de plaat een weinig coherent geheel ondanks toppers zoals het titelnummer, I Can"t Tell You Why, Heartache Tonight, King Of Hollywood en de zeer fraaie afsluiter The Sad Cafe.
Hotel California hing de heren als een molensteen om de nek, de sfeer in de studio was explosief en Glenn Frey zat in een creatieve impasse.
Don Henley heeft de band in artistiek opzicht nog enigszins in evenwicht kunnen houden, ondanks de haat en nijd tussen de heren Frey & Henley.
Dit album was uiteindelijk wel de disintegratie van een topband.
En over anekdotes gesproken; dat de beiden kapiteins van de band niet meer door een deur konden getuigt de uitspraak van Glenn Frey over waarde collega Henley:

No one can suck the fun out of a room faster than Don Henley!!

na het superbe hotel kwam deze lange loop , zeer moeilijk om na het hotel met grote troeven af te komen , maar dit is toch een goede plaat , vooral sad café is prachtig

Inderdaad, een beetje ondergeschoven lp met vooral tekstueel prachtige SAD CAFE

Zullen er nog veel mensen zijn die volmondig zeggen: dit is mijn favoriete Eagles cd?

Nee, denk ik. Hotel California, Desperado. Maar geen The Long run.

Oktober, het is weer de tijd van het jaar voor deze cd en het is inmiddels precies 30 jaar geleden dat hij uitkwam.

Met een aantal uitgebreide luistersessies van de afgelopen week, heb ik trachten te achterhalen waarom de populariteit van The Long run zo laag ligt. Want ook bovenstaand gemiddelde (3,08) is natuurlijk niet om over naar huis te schrijven.

Toch wordt de cd daar onrecht mee gedaan. Zo vind ik juist The Long run een plaat van The Eagles die het minst gedateerd klinkt, van alle andere werk uit de jaren 70.

Er staan geen slechte nummers op (alleen The Greeks don't want no freaks is voor mij wat teleurstellend) maar het album wordt misschien wel als wat somber en onsamenhangend ervaren.

The Long run roept geen gevoelens meer op van dorst in een zinderende woestijn met heet zand en af en toe het skelet van een longhorn.

The Eagles waren door hun voorraad door cactussen, lasso's en saloons gedomineerde nummers heen. Of ze hadden er gewoon geen zin meer in. Dat kan en mag uiteraard ook.

Wat resteert, is een tiental boeiende songs waarvan een aantal direkt doorschiet naar het beste werk van The Eagles ooit (I can't tell you why, King of Hollywood) een aantal nummers dat als 'sterk' kan worden gekwalificeerd (The Long run, Those shoes, In the city, Teenage jail, The Sad cafe) en doorgroeiers (Heartache tonight, Disco strangler).

Ik vind ze duidelijk als Eagles nummers te kwalificeren, het is jammer dat het geen kans meer heeft gekregen te evolueren voor de toekomst.

De druk die op bands in die tijd lag om maar in hoog tempo met nieuw werk te verschijnen. Het had meer tijd moeten krijgen. En uiteindelijk meer waardering.

Hoewel de cd toch nog de eerste plaats van de albumlijst in Nederland wist te behalen was The Long run een eindstation. Interne conflicten, negatieve kritieken van pers en publiek. Een platenmaatschappij die het weer richting Hotel California wilde hebben.

En toch vind ik na de afgelopen week dat The Long run de tijdgeest goed heeft doorstaan. Beter dan z'n paar jaar oudere broertjes. Ergo, ik vind dat op hun in 2007 toch nog verschenen Long road out of Eden er heel wat is terug te vinden dat uiteindelijk beïnvloed lijkt door The Long run.

Wie weet hoe mooi in de periode 1979 - 2007 de tussenliggende (maar ontbrekende) schakels nog hadden kunnen klinken.

Ben het in zoverre met je eens dat ik The Long Run inmiddels vaker en liever en op de draaitafel leg dan zijn in retrospectief veel te gelauwerde voorganger. Valt me op dat je met je stem trouwens lang niet hoog boven het door jou betreurde gemiddelde zit.

Toch blijven voor mij hun eerste twee platen mijn favorieten. Hotel California, door mij ooit grijsgedraaid, kan ik amper nog aanhoren tot mijn verbazing.

Ach, vier sterren is toch netjes? Vijf is in principe wereldklasse, dat is dan weer teveel voor The Long run.

Gemiddeld hoort de cd toch wel op 3,5 te zitten, vind ik.

Absoluut, maar toen ik mijn berichtje tikte stonden er nog 3,5*

Ja, ik veranderde tijdens het schrijven nog een halfje van mening

Het kan weliswaar niet tippen aan Hotel California maar slecht vind ik dit album zeker niet, er staan toch een aantal prima nummers. Maar de verwachtingen waren na Hotel California zo hoog gespannen dat de opvolger alleen maar kon teleurstellen. The Eagles probeerden hun vleugels uit te slaan naar andere stijlen wat evenwel niet altijd gelukkig uitpakte, de typische Eagles-songs zoals I Can't Tell You Why en The Sad Café vind ik hier tenslotte de beste nummers.

Ik ben toch van mening dat het allemaal wat lauw klinkt .

De situatie in de studio was erg somber en vijandig . Frey en Henley konden elkaar echt wel schieten en diezelfde Frey ging na een optreden( 1980) met Don felder een gitaar duel aan .
Geen muzikaal gitaarduel overigens.......moet ik nog meer zeggen .
Feitelijk waren er geen ideeen en het liefst hadden zij deze hele plaat niet eens meer gemaakt .
Op 1 of andere manier hoor je het er wel van af . De gretigheid is er niet echt meer en een handjevol songs redt de plaat ternauwernood .
In vergelijking met artistiek geslaagde albums Eagles (1972) en vooral Desperado (1973) is dit toch wat armoedig .

Vaak zie je dat een groep na een zeer succesvol album - en met de verwachtingen hooggespannen - komt met een min of meer tegenvallend album. Dit gaat ook op voor The Long Run.

Absolute hoogtepunt van het album is 'I Can't Tell You Why', waar Timothy B. Schmit's potentie volledig naar voren komt. Met 'King of Hollywood' wordt dit nog eens, zij het in mindere mate, overgedaan. Don Henley's aandeel in The Long Run is - in vergelijking met bijv. Hotel California - minder, maar in de titeltrack en de afsluiter 'The Sad Café' is z'n klasse toch onmiskenbaar. Aangevuld met 'In the City' (het bekendste Eagles-nummer met leadvocal van Joe Walsh) en het wat oudbollige, maar vooral energieke 'Heartache Tonight' van Glenn Frey laten de Eagles maar weer eens hoe veelzijdig en muzikaal ze zijn.

Helemaal mee eens. Om de een of andere vreemde reden is dit het Eagles album wat ik het meest draai. Al waardeer ik Hotel California net iets hoger.

28 jaar lang de zwanezang van The Eagles. Met het verstrijken der jaren zijn de Eagles meer een meer tot de jaren zeventig gaan behoren met hun consistente en kwalitatief hoogstaand materiaal. Ook een mooie hoes voor wat lange tijd dus hun afscheidsplaat leek te zijn.