HIM - Screamworks: Love in Theory and Practice (2010)

Ik heb nog geen positief woord over de nieuwe van Him gelezen maar ben ontzettend benieuwd. Kijk ook erg uit naar hun optreden in Paradiso. De eerste berichten zeggen in ieder geval dat dit album weer wat meer commercieel is in vergelijking met Venus Doom. We zullen zien.

Er is al 2x gestemd, terwijl dit album nog helemaal nergens gelekt is...

Album inderdaad gelekt en gevonden.

M'n vriendin ook weer gelukkig met me, totdat haar deluxe box hier is

Wat een rotzooi dit. Nu is HIM over de jaren wel steeds commercieler geworden naturlijk, maar zo af en toe vergaten ze het duistere randje niet.
Na het het ok Love Metal en het matige Dark Light, vond ik Venus Doom zeker weer een stap in de goeie richting. Redelijk zware riffs, sem--duistere tonen.

Dit album is haast vrolijk, net alsof zijn vrouw is (of man, na dit album verbaasd t me niet al zou blijken dat ie gay is ) bevallen van een vierling, hij net de loterij heeft gewonnen en 3 Ferrari's heeft gekocht. ZO VROLIJK! Blegh!

nee, nee
ik vind het echt tegenvallen ik heb zelf thuis wel downloads maar nee ik vind het 10x niks jammer ik ben niet zo`n van van Him maar na love metal en darklight en venus doom valt me echt zwaar in de keel ja, het is gewoon een afdaling voor HIM zelf jammer ik had echt beter verwacht. De sound is echt een beetje vrolijk maar ook wel deprimerend. Maar ook op de toon hoe hij het zingt alsof ik het al eerder heb gehoord.

2.0 matig

Album gister in z'n geheel beluisterd. Ik vind het net zoals alle anderen een heel goed album. Natuurlijk is het geen Venus Doom, het is veel luchtiger, sneller en electronischer. Zoals Ville heeft gezegd, wilde hij het op een 80 jarige album laten lijken met veel invloeden uit Depeche Mode, Guns'n Roses en zelfs Kraftwerk. Het laatste nummer is toch wel een apart nummer, haast psychedelisch vind ik. En Burton heeft z'n talenten toch wel heel goed laten horen op deze plaat.

Ik ben er zeer tevreden mee!

Ik ga nog geen stem geven omdat ik er nog maar 1 keer naar geluisterd hebt, en ik wil zoiets een aantal keren meer luisteren voordat ik een stem kan uitgeven.

Heb vanmiddag de dubbelversie in huis gehaald en de cd nu 1 keer beluisterd. Mijn eerste indruk is toch wel dat het gewoon typisch HIM is en dat ik alles behalve teleurgesteld ben. Maar ik ga hem de komende dagen natuurlijk vaker luisteren. Vooralsnog toch zeker een 4 met potentie.

Mijn voorlopige favoriet is Disarm Me with your Loneliness. Wat Ville daar vocaal uithaalt is toch wel de reden waarom ik zo dol ben op deze band.

Ik ben sowieso al niet echt een HIM-liefhebber, maar waar ik ze met hun vroegere albums nog wel kon hebben, houdt dit m'n aandacht echt niet vast. 'Heartkiller' kon er nog wel mee door, vind ik, en er staan vast nog enkele degelijke nummers op, maar over het algemeen is dit toch niet m'n ding. Veel te zoetgevooisd en commercieel, ik mis een beetje creativiteit ook. Dit is gewoon een poppy versie van hun vroegere werk.

2 sterren

Muzikaal gezien steken de songs goed in elkaar, vind ik. Veel synthesizer, maar daar hou ik wel van.

De teksten zijn zoals we van HIM gewend zijn. Donker/Deprimerend. Hoeft ook geen probleem te zijn, daar heb je psychiaters en pillen voor

Het is alleen de bepaalde manier van zingen, wat het nogal saai maakt, dat kennen we nu wel. Ik vrees, dat dit album bij mij, net als Venus Doom vaak in de kast blijft staan...

Mensen die deze plaat nog willen kopen. Geef 2 Euro meer uit en koop de dubbelversie want de acoustische tweede plaat is werkelijk schitterend.

Ik heb HIM altijd een beetje een wisselvallige band gevonden. Sommige nummers klinken best aardig, vooral de eerte albums mogen er zeker zijn, maar dit album vind ik gewoon niks. Vroeger gaven ze nog een beetje een duister randje aan hun muziek. Nu is het van die commerciële troep geworden, misschien goed voor het grote publiek, maar niet voor mij.

Commerciëler? Ja. Daardoor minder goed? Niet echt. Anders? Ja, dat absoluut, maar toch; typisch HIM. Door de jaren heen heeft deze band toch aardig een eigen sound weten te creëren. 'Screamworks' is geen uitschieter maar ligt wel aardig in lijn met het eigentijdse geluid van HIM.

Uitschieters: 'Like St. Valentine' en 'The Forboding Sense of Imp...
(Commerciële) Knaller: 'Heartkiller'.

Een meesterwerk? Nee, dat absoluut niet. Uitschieter? Indien liefhebber: Wellicht.
Daarom: 3,5*

Na het voor HIM-begrippen vrij rauwe en ruige Venus Doom uit 2007 keert de band hier terug naar de gelikte 'love metal' waar het groot mee geworden is. Dat is aan de ene kant best jammer, aangezien ik nog steeds denk dat de band meer in huis heeft, maar aan de andere kant is dit best een leuke plaat geworden, vol makkelijk te verhapstukken en prettig in het gehoor liggende songs. Het wordt gelukkig nergens echt te glad en uptempo songs als Heartkiller en Like St. Valentine zijn meer dan degelijk.

Wat ik eerder zei, over dit album, van in de kast blijven staan e.d., neem ik allemaal terug! Ik was wat te vroeg met mijn oordeel, vrees ik! Dat kan, ik ben óók maar een mens...

Dit is een aardig album, wat het vooral mist is een paar uitschieters, wat de beginplaten wel hadden. Vermakelijk voor eens, maar daar blijft het ook wel bij.