Hot Chip - One Life Stand (2010)

Het titelnummer op de radio gehoord en het is weer zo'n typisch braaf binnen-de-lijntjes-deuntje. Hot Chip is voor mij toch altijd een beetje net-niet, ik denk dat ik maar eens pas.

Duurt die radioversie niet 2 minuten korter dan de albumversie?
Indien zo is dat jammer, want dan gaat de hele opbouw teniet van dat toch meer dan degelijk dance-nummer.

Kaasgaaf noemt daar even al de platen die ik ook al gehoord en goedgekeurd heb dit jaar:) De ene wel meer dan de andere uiteraard. + Massive Attack nog wel.

dit had een geweldige 5 sterren ep kunnen zijn: 1,2,3,4,7 en 10 zijn immers heerlijke popsongs

spijtig van die 4 opvullers die op de tweede helft van de plaat de vaart er nog geen klein beetje uithalen. 3.5 lijkt me dan ook een eerlijk verdict.

Wel aardig maar niets bijzonders en ik word er nu ook niet echt warm van........

Klinkt allemaal wel lekker met een retro jaren 80 geluid met een behoorlijke dosis synthesizers.

Met Hot Chip kwam ik in 2006 in aanraking door het aanstekelijke nummer Over and Over van hun album The Warning. Het bleef uiteindelijk bij dat ene nummer, en bij hun derde plaat in 2008, Made In The Dark, is mij vooral de single Ready For The Floor bijgebleven. One Life Stand wordt daarom de eerste plaat die ik volledig tot mij neem. Het klinkt direct vertrouwd. Thieves In The Night, dat met een soort orgelsynthesizer begint en wordt gevolgd door een beat die steeds sterker wordt. Het melodieuze mag ik wel, en waar de nummers die ik tot nu toe kende van Hot Chip niet de vier minuten haalde, is dat hier wel het geval. Hand Me Down Your Love begint met een soort droge pianoslagen dat me doet denken aan het geluid REO Speedwagon.

Opvallend aan I Feel Better is dat in het eerste gedeelte van dit nummer geen beat zit. Dit is ook helemaal niet nodig, omdat het verder voldoet aan een klassiek electro recept door het catchy refrein en het bijpassende electronische strijkorkest. Het titelnummer begint als een typisch Hot Chip nummer, maar door de intrede van de steel drums heeft het ook zeker iets origineels. En het is helemaal prachtig als het ietwat monotone intro wordt gevolgd door zo’n lekker refrein. Ook het hierop volgende Brothers mag er zijn. Het is veel rustiger en minder electro dan ik gewend was van Hot Chip, maar ligt wel goed in mijn gehoor. Om een één of andere reden doet het refrein me denken aan Abba, en dat is een losse opmerking en geen waardeoordeel.

Hummeluhummeluh… Daarmee zou ik alles gezegd kunnen hebben over Slush, maar ik vind het zonde om niet meer over deze ballad te zeggen. Hoewel er op het hele album al bezuinigd lijkt te zijn op electronica, is dat in dit nummer helemaal duidelijk. Dit zou ook gewoon door een instrumentale band gespeeld kunnen zijn. Dit vreemde nummer is daardoor niet slecht, ik had het gewoon niet verwacht. Alley Cats duurt me iets te lang en is erg traag. Het lijkt bij vlagen op een electro versie van Kings of Convenience.

Wat ik daarnet heb gezegd neem ik terug bij het horen van We Have Love, daar is toch wel te horen dat het toch echt een electroband is. Afgezien van de beat die het tempo erin houdt is het verder niet een heel bijzonder nummer. Keep Quiet, daar kan ik een uitroepteken achterzetten, want het is wel belangrijk dat je stil blijft, anders gaat dit rustige, donkere nummer aan je voorbij. Take It In, het slotnummer, doet me door de piano op het eind bijna vergeten dat dit het vierde album is van een electroband die nu alweer tien jaar bestaat.

Hot Chip is niet simpelweg dance of electro te noemen. Deze band uit London kijkt verder dan de synthesizers en bevat zelfs een ballad die opvalt, maar niet storend is. Vorige albums heb ik nooit in z’n geheel geluisterd, maar de nummers die ik kende van Hot Chip’s laatste twee albums waren veel korter dan de meeste nummers op dit album. Dat is positief bedoeld, want op een enkel nummer na, had ik nergens het gevoel dat het te lang door ging, en maakte dit de muziek juist beter. Een andere reden dat verveling nergens toe slaat is omdat het album gevarieerd is. Het eerst volledige album van Hot Chip is me zeer goed bevallen, en nu snel terug grijpen naar hun vorige drie.

For Music Only

Kauwgomballen Elektronica

Een paar jaar geleden, toen ik Hot Chip voor het eerst hoorde, was ik behoorlijk onder de indruk, maar na een tijdje het gedraaid te hebben moet ik zeggen dat ik de afgelopen twee jaar niet of nauwelijks aan Hot Chip gedacht heb en het dus ook niet gedraaid heb.

En nu dus de nieuwe van Hot Chip, ik ben er weinig enthousiast over. Kauwgomballen Elektronica, het hopt maar door.

Hot chip kun je inderdaad simpelweg samenvatten als Kauwgomballen Elektronica net als Air een beetje... Beide bands leveren dan ook op hun recenste albums geen topplaten af...

Ten eerste vind ik de vergelijking met Air wel erg ver gezocht, waar Hot Chip erg dansbare electronica maakt is de muziek van Air heel erg downtempo relax-muziek. Ik vind Hot Chip persoonlijk van een stuk hoger niveau dan Air maar dat is maar een mening.

Ik denk echt dat je Hot Chip tekort doet door het af te schilderen als kauwgomballen electronica. Het zit vaak erg goed in elkaar.

Inderdaad, de vergelijking met Air slaat kant noch wal. Het laatste album van Air is tamelijke introverte downtempo pop, terwijl Hot Chip veel vollere danspop maakt.

Vind de laatste Air dan wel weer leuker, maar dat is een ander verhaal.

Hot Chip met spontane muziek

Hot Chip komt met hun vierde album One Life Stand terecht in een overspoelde markt van elektronische muziek, maar weet daar toch een eigen plekje in te bepleiten.

“People might be surprised by a song like ‘I Feel Better’ coming from us. It’s kind of a big, commercial song that came from nowhere. We decided to embrace that instead of discarding it on this album.”
(bron: http://hotchip.co.uk)

Hot Chip is een Brits elektropop bandje uit Leeds en Londen en in 2000 opgericht door het centrale duo Alexis Taylor en Joe Goddard. Na een wereld tournee duikt de band in februari 2009 de studio in. Het resultaat is minder apart dan de voorgangers. De muziek is toegankelijker en ietsje rustiger dan voorganger Made In The Dark.

Op One Life Stand zijn verschilende invloeden nadrukkelijk te horen, waaronder dance, disco en house. Het album kent hoogtepunten zoals het titelnummer en slush, die door verschillende critici weer als de minst aantrekkelijke nummers worden aangeduid.

Kortom een wisselend album dat de meningen doet verschillen. Dat zij zonder echt plan de studio induiken kan mooie resultaten opleveren, maar er ook voor zorgen dat ze de ‘verkeerde’ spontane keuzes maken.

Tekst overgenomen van mijn cd-recensies.nieuwslog.nl

Was vandaag een geweldig feest in AB. Onderschatte band verdorie! Zelfs heel klein beetje waterige ogen van geluk bij het horen van I Feel Better (en Ready For The Floor). Dan weet je dat het goed is..

De grootste teleurstelling van dit jaar tot nog toe deze nieuwe Hot Chip. Ik vond de vorige plaat echt wat uitstralen, en dit, ik irriteer me meer dan dat ik zit te genieten. Half punt omlaag.

Die videoclip van "I Feel Better" is hilarisch.

Ja! geweldig:) Een parodie op boysbands

Ja, mooie clip inderdaad. En de Bonnie 'Prince' Billy remix van I Feel Better is ook echt geweldig.

Al een aantal luisterbeurten gegund, maar dit haalt voorlopig het niveau van The Warning niet. Er staan aardige nummers op, maar het klinkt vooralsnog allemaal wat 'glad'. Binnenkort nog maar eens proberen.

leuke album, orgineel... geen neppe shit in deze album gewoon via het hart, maar jammer genoeg hebben ze mijn hart een beetje gemist...maar natuurlijk i feel better is een te gekke nummer, maar nog steeds begrijp ik die kale mannetje niet (in de klip)

Vanwege het eerste commentaar wat je hier meer terugleest en terugvindt in de score die wat aan de lage kant is, had ik deze Hot Chip nog niet geprobeerd. Maar wat blijkt? Ik vind het echt lekker!
Ik kan me dus goed vinden in het tweede commentaar. Het klinkt zeker lekker en gedachten aan the Human League schieten mij en anderen die dit hoorden door het hoofd. Niet alleen is er een behoorlijke dosis synthesizers, zeg maar gerust een hele flinke dosis. En dat op de basis van nog veel vettere beats. Juist die beats zijn zo goed op veel nummers.

Ik vind ook dat Hot Chip enigzins een andere kant opslaat. Meer van Pop/Electronica richting Electronica/Dance. Ondanks dat je de muziek op dit album zo goed kan relateren aan genoemde jaren '80 pop, door die vette beats gaat het soms juist de dance zelfs house kant op. En dat doen ze op hun eigen prettige wijze. De productie is weer fantastisch, op 2 nummers na zijn de nummers echt goed tot ijzersterk. En ook hun zang klinkt weer goed.

Kortom, vlak voor het einde van 2010 toch nog een aangename verrassing, dit One Life Stand.

Dit is gewoon heerlijk. Lekkere sound en zang. Het enige minpunt is dat de nummers een minuut of twee te lang duren . Maar ja, het is zo goed, dat dat me niet boeit .

Snap ook niet echt waarom je wilt dat een nummer korter zou zijn als je geen enkel minpunt kan bedenken dan dit...?

Als ze korter zouden duren zou ik het misschien een betere album vinden .

Je geeft het al de maximale score. Hoe kun je het in godsnaam dan nog beter vinden? Op dit album hebben de tracks op twee of drie nummers na allemaal redelijk gangbare tracktijden. Los daarvan, als ik een nummer echt geweldig goed vind, dan kan dat nummer mij niet lang genoeg duren.

5 sterren betekent niet dat het perfect is. Je zegt het zelf, ´´dan kan een nummer JOU niet lang genoeg duren´´.

En daarbij klopt het wel, de liedjes duren allemaal net wat te lang.

Voor mij is vijf sterren wel perfect, want je kunt een album niet nog hoger beoordelen. Als ik dan wat minputjes kan vinden krijgt het niet de volle mep. Ik kreeg op school ook geen tien als mijn proefwerken niet perfect waren, maar goed ieder zijn manier van stemmen.

Ik heb het album nog niet gehoord, krijg hem binnen nu en twee weken binnen, maar puur kijkend naar de tracktijden zijn ze over het algemeen toch redelijk gangbaar. Maar goed, non-discussie.

Meh, op Panda Bear's Person Pitch zijn er ook lange nummers, geen probleem om die te beluisteren.

Person Pitch is ook totaal niet te vergelijk met dit album.

Wat een weeïge, nietszeggende synthpop is dit zeg. Ik heb dit vroeger best vaak geluisterd en ben zelfs nog naar een concert van ze geweest, maar ik snap echt niet meer waarom. Kraak noch smaak.